Dé keukenhulp!

Na jaren wikken en wegen heb ik hem dan toch aangeschaft, de Kitchenaid.

Ik ben er erg blij mee en ik kan niet wachten mijn eerste zeer luchtige cake mee te gaan bakken, want dit is écht een hebber voor wie van pâtisserie en brood maken houdt! Samen met mijn dochter, óók zo'n bakfan, gaan we hem komende week inwijden, een heerlijk herfst-vooruitzicht. Met dat de dagen korter worden komt mijn behoefte om te bakken - en warme vanille & kaneelluchten in ons huis te brengen, groter... Zo heeft elk seizoen zijn aantrekkingskracht. 

En ik heb hem ook aangeschaft omdat ik onze ambiance nog beter geoutilleerd en aantrekkelijker wil maken voor kookclubs, want - franchement -wie wil er nu niet met een Kitchenaid spelen...?

  

In de voetsporen van mijn oma...

Toen we vorige week besloten vanuit Nederland via Zeeland naar La Sauvagère terug te gaan (petite vacance), kreeg ik het idee om de geboorteplaats van mijn oma te bezoeken, Sint Jansteen. 

Het plaatsje ligt tegen de Belgische grens aan. Het is altijd een raadsel voor me gebleven hoe een Zeeuwse vrouw om en nabij 1915 verkering krijgt met een NoordHollandse man...? In die tijd een enorme reis. Haar geboorteakte had ik gevonden via een nicht en op internet via "Zeeuwen Gezocht". Maar wanneer en waarom is ze naar het Noorden vertrokken? Onze zoektocht begon in St. Jansteen in - natuurlijk - de kroeg. Daar zitten de mensen die het weten. De naam de Saegher kende men aldaar alleen van over de grens, dat zijn Belgen! Toen naar Hulst om in het gemeentearchief te gaan zoeken, nog in de microfilms, jaja... Zoveel de Saeghers.... Pfff... En opeens, ja, daar was het gezin én hun vertrek. Vader, moeder, een tweeling van 4 (waaronder mijn oma) en een baby van 2 die naar Spaarndam gingen. Overgrootvader was dagloner en ging werken in de polders waar men veel mankracht nodig had voor de aanleg van het Noordzeekanaal. Onbestaanbaar in de tijd van nu, wat een verplaatsing, wat een onzekerheid. Zal er wel een warm huis zijn voor ons en de kinders, moeten ze gedacht hebben.
Dus tsja, mijn oma was 4 toen ze naar het Noorden ging, dus logisch dat ze daar verkering kreeg later. Raadsel 1 dus opgelost! Zag overigens ook nog even op de microfilms dat mijn bet-overgrootvader wel degelijk uit België kwam.
Maar... mijn nieuwsgierigheid was gewekt en ik wilde het huis zien waar ze geboren was, áls het er nog was. Het adres was akelig onleesbaar geschreven (gegevens uit de volkstelling van 1909) en doorgehaald. 

Want als je wegging, ging er een streep door! Terug naar de kroeg en onderweg alvast hulp van boven gevraagd ;-) Die kwam onmiddellijk want de bingo was er nét begonnen met allemaal krasse knarren. Zo ook postbode Gaston van wel 100 met zijn makkers. Die legde me uit wat er als adres stond. Wat wij voor 'dijk' hielden bleek 'Rijks' Wilhelminastraat 56 te zijn, zoals die straat begin vorige eeuw heette. Op mijn vraag of er in Sint Jansteen qua huizen/straten iets veranderd was, antwoordde men ontkennend. En toen naar de plaats, waar we inderdaad een woning aantroffen, maar geen idee, of dat er nog eentje uit die tijd betrof. Ik betwijfel het.

Ook de buurvrouw op 54 kon dat raadsel niet oplossen... Dit is in ieder geval wél haar geboortegrond. Daar eindigde voorlopig mijn zoektocht naar oma's wortels in Zeeland. Vermoedelijk allemaal input voor een mooi boekje ter nagedachtenis aan haar. Héérlijk terugreizend langs de Belgische - en Franse kust bleef ik er wel aan denken. Bet-overgrootvader was dus een Belg... zou ik daaraan mijn Bourgondische aard te danken hebben? In zekere zin wel fijn zo'n (zelfbedachte) verklaring, haha. Volgende zoektocht is hoeveel kinderen er nog bijkwamen in Spaarndam... 

met de groeten uit Franse kustplaats Êtretat!

In de tuin met mijn vader

Mijn vader houdt hier weer lekker vakantie en elke dag doen we samen een klusje. Vandaag wilde hij één van de boomspiegels 'fatsoeneren'... Een aantal jaren geleden hebben we die samen gemaakt, rondom enkele fruitbomen. Omdat deze pruimenboom wat staat te zieltogen, vonden we het een goed idee om hem te voeden met compost en bloedmeelkorrels, zodat hij gedurende  de wintermaanden hopelijk weer wat gezonder wordt. Eerst alle plantjes en onkruid uit de boomspiegel (rondje aarde om de boom) verwijderd en met de compost erop ziet het er weer puntgaaf uit. Mijn vader wordt daar helemaal gelukkig van! Ik ook wel een beetje, hoor. Meer het aspect dat we daar de tijd voor nemen, als hoe het eruit ziet. Mijn vader gaat helemaal op in het verzorgen en bijhouden van de composthoop, zorgt dat hij voldoende warm wordt, hakt alle takjes die erop gaan mooi fijn en telt nog nét de wormen niet die hij erin ziet ;-)

Er huist vast een alchemist in mijn vaders ziel, zo gelukkig wordt hij ervan dat afval weer humus wordt. Onder het mom van: voedt de aarde en de aarde voedt jou. Dus helemaal in zijn element, mag ik wel zeggen. Voor ons is het heerlijk hem zo gelukkig te zien en hem te zien genieten dat hij lekker weer wat kan doen, want dat mist hij enorm in zijn nieuwe appartement. Dat rustig-aan klusjes doen rondom huis en tuin...

Tsja, wie vindt dat nu niet aangenaam?

Als je stil genoeg bent, hoor je de boom nu juichen...

Deze pruim is morgen aan de beurt!

Het composthoekje... 

Meneer torenvalk houdt ons vanaf het dak in de smiezen.

Foei Foppe!

Geen idee wat in Foppe gevaren is maar hij is zoooo stout, zo'n grote dief de afgelopen week. Elke dag zijn er acties van hem... De vuilnisbak leeg halen (terugkomen van boodschappen doen en een omgekeerde vuilnisbak in de keuken vinden, alles nog eens doorgekauwd... bah), vandaag stal hij in één minuut een pond varkenshaas (goed ingepakt) van het aanrecht. Gisteren heeft hij de volle suikerpot van de salontafel omgekieperd en leeggegeten, eergisteren was het een hele knoflookworst, nét voor ik die voor de lunch op tafel wilde leggen. Foppe lijkt dan wat ongeïnteresseerd langs me heen te drentelen in de keuken, maar let op, hij schat zijn kansen in en slaat daarna gewoon toe. BOEH...

La vie est belle...

Zo, alle karweitjes hier zijn klaar na onze laatste schilderweek, die helemaal geweldig was! Er zijn prachtige schilderijen gemaakt, 11 deelnemers x 4 dus 44! En de sfeer was zo goed, een heerlijke groep die het samen en wij met hen heel gezellig en fijn hebben gehad. Het weer was vele malen beter dan we dachten, toch elke dag behoorlijk wat zon om buiten te schilderen. En het gebruik van de sauna was overweldigend. Vaak lekker 's avonds nog een saunabad of twee, dan onder de buitendouche (we hoorden het gegil) en dan lekker slapen. Ton, nu dus óók saunameester, had 's avonds het pad naar de sauna vol windlichtjes gezet. Velen vonden het een romantische ervaring met de heldere sterren boven hen en de lichtjes naast hen. Al met al kijken we er met veel plezier op terug. Iedereen is weer veilig thuis, hier is alle was gedaan en gestreken (met hulp van onze nieuwe Bezige Bij Maya) en Ton en ik zijn terug met al onze spulletjes in het grote huis. Het seizoen van groepen ontvangen is voor ons nu voorbij. De enorme hoeveelheid bestek en alle grote pannen zijn terug naar de voorraadkamer, de torens borden ook. De meeste recepten heb ik op onze website gezet... de foto's zijn ook daar geplaatst.
Het voelt dubbel; het betekent afscheid van alle gezelligheid met iedereen en het begin van wat meer rust voor onszelf en op onze plek. Dat is ook weer fijn, vandaar mijn titel "La vie est belle". Heerlijk om blij en tevreden te kunnen zijn met alle afwisselingen hier! Foppe slaapt wat bij en mist dat iedereen ballen voor hem gooit, wij eten alle lekkere restjes op...
Hieronder tot slot nog foto's van de afgelopen week, met dank aan Rian die ze gemaakt heeft.

Schilderweek Karin Touw

De laatste schilderweek van dit jaar alweer... Elf enthousiaste vrouwen volgen onder leiding van Karin Touw uit Ridderkerk deze week en met elkaar vormen zij een ontzettend gezellige groep, al vanaf het moment van aankomst.
Ik voel me na een aantal weken vrij heel ontspannen en ben allemaal nieuwe recepten aan het uitproberen en geniet volop van het in de keuken zijn - met hulp van Marja - en van het koken. Gisteren zijn zij begonnen met het thema Zomer en er zijn al zeer kleurrijke resultaten te bewonderen. Vandaag zijn ze aan de gang gegaan met het scheuren van cirkels van papier die zij op het schilderdoek plakken en daar overheen met o.a. paletmes gaan werken. Dan is het zó boeiend en leuk om de variatie in al die werken te zien. Hieronder een impressie:

Na anderhalve dag schilderen zijn ze nu naar het nabijgelegen kunstenaarsdorp La Perrière om mooie details te schetsen, zoals antieke deurknoppen, begroeide muurtjes, verveloze luiken, etc. Daarna een bezoek aan de salon du thé om de zelfgebakken taartjes daar te gaan proeven, hmm, niet verkeerd! Het weer is beter dan we hadden verwacht, toch elke dag veel zonnige uren om buiten te schilderen en op het terras te zitten en te eten. De temperatuur blijft echter wat achter, schommelt zo rond de 20 graden, maar beleeft dieptepunten in de avonden. Dan maar vuur maken... (en muziek!)

Uil in de woonkamer!

Wat een avontuur weer hier op het platte land... Ton zag bij het beneden komen een uil door de kamer vliegen. Huh? Hij kon eerst niet goed zien wat het was maar daarna herkende hij de kenmerkende witte hartvormige vlek op de kop van de kerkuil. We hadden vanwege het schilderen de dakramen van de zolder helemaal open staan en op een of andere manier moet hij vannacht daardoor binnengekomen zijn. Het kan niet anders dan dat hij langs de badkamers, deur door, over de overloop langs de trap naar beneden gevlogen is. Geruisloos dus, want anders had Foppe alarm geslagen!
De vogel raakte in paniek bij het zien van Ton en begon tegen de ruiten aan te vliegen. Ton heeft zo snel mogelijk ramen en deuren opgezet, maar óók een foto kunnen maken met zijn telefoon. Meneer of mevrouw uil had zich toen (even) geposteerd op een schemerlamp, hoogste punt in de kamer. De poezen Jut en Jul - in al hun kleinheid - zaten samen kinderlijk verlekkerd te kijken achter de tussendeuren naar de keuken en zagen 'hun veel te grote hap' elke keer voorbij vliegen. Ton vond het prachtig de roofvogel van zo dichtbij te hebben kunnen zien en zag alle prachtige tinten bruin op de vleugels. Het duurde even voordat de vogel de open deur vond en wegvloog over tuin en veld. Ton (op zijn beurt geposteerd achter de grote paal) was erg onder de indruk van de stilte waarmee hij rondvloog met die grote vleugels in onze woonkamer. 
Wijsheid kwam even langs... ons thema tijdens het ontbijt!