Onze kleine 'aanloper' Muis, die nu twee weken bij ons is, doet het heel goed. Ze (zijn we inmiddels achter) durft elke dag meer en ze maakt veel contact met de andere poezen Jut en Jul. Jul vindt dat gaandeweg wat leuker en speelt een beetje terug... Onze poes Jut gunt haar nog steeds geen blik waardig, hoe Muis ook haar best doet in beeld te komen, positief of negatief. Foppe is heel erg leuk en 'neust' vaak met haar.
Vandaag was het plotseling circus in huis voor haar, ze werd er heel druk van. Er kwam een kerstboom te staan (vanaf de bank op springhoogte!) en allerlei dozen met papier en ballen en glitterslingers erin. En ook nog brandende lichtjes... Oh, Feest!
In het begin was het nog leuk, maar na een uurtje kreeg ze een time-out van mij in de keuken omdat ze de boom net zo snel aftuigde als ik hem optuigde...
Dat schiet niet echt op! Na weer een half uurtje ben ik maar lekker met haar gaan kroelen op schoot, het waren gewoon teveel prikkels voor haar ineens. Ze viel direct in slaap... ze is een schatje! Maar ze gaat emigreren, naar Nederland, naar één van mijn dochters. Fijn, vertrouwd, zo kan ik haar nog regelmatig zien.
In dat besef geniet ik nog meer van haar in de laatste dagen hier. En héérlijk dat mijn kleinkinderen nu met haar gaan spelen en voor haar kunnen zorgen, hun eerste huisdier: Muis!
Deze dag begon al sinterklaasachtig... Ik was aan het rommelen op zolder en vond een doos met nog ingepakt servies. Beneden uitpakken geblazen en verrast worden door alle mooie dingen die ik nog had. Grappig!
 |
| Jut zit er gezellig bij! |
De Fransen kennen dit feest niet, dus ook de marsepein-kruidnoten-speculaas-traditie gaat hier aan me voorbij, als ik het niet zelf zou maken. Mister Kitschen-aid stond al weer een paar dagen te lonken naar me, toe nou... toe nou.
De speculaaskruiden waren reeds in Holland ingeslagen, en ach, die zijn ook nog wel zelf te maken.
Dit weekend hebben we brocante-rommelmarkt in ons eigen dorp waar ik assisteer bij het klaarzetten en de verkoop (vandaar het gerommel op zolder). Ik had bedacht dat ik mijn dorpsgenoten wel kon verrassen op kruidnootjes en speculaas. Dus de weeshuisknop kon aan bij mij en bakken maar! Nee, zonder gekheid, ik neem een bescheiden schaal mee, het zijn toch geen snoepers.
Fijne avond en veel plezier vanavond voor iedereen die het viert!
Grijzen en valen zijn donderstralen! Un petit chat perdu? Vanmiddag hoorde ik gepiep voor het raam van het atelier. Eerst dacht ik nog aan een muisje binnen en Foppe ook, dus die liep al heel alert met me mee te zoeken, toen we plots deze kleine buiten voor de pui ontwaarden... Een kitten, grijsbeige... Ik schat een week of 7/8. Hoe schattig! Maar wat te doen? Jut en Jul 'blazen' dit project met verve af, letterlijk! Foppe is zoals altijd adorable, zorgend, ruikend, oplettend waar de kleine gaat... Van hem hou ik 't meest!
Even rondgebeld of de buren een kitten missen... Het lijkt er niet op. Mijn Franse buuf raadde me aan het aan de facteur, postbode te zeggen. Bekendmaken via de ouderwetse tam-tam dus!
Het poesje is al zo aanhankelijk, eet en drinkt uit bakjes, dus kan nooit een wild kitten zijn.
Ik heb hem eerst op schoot bij mijn vader gezet, waar hij meteen ging liggen slapen. De handen van mijn vader zijn groter dan hij! Wat een aandoenlijk vertrouwen in de wereld straalt deze kleine opdonder uit! Hij kijkt naar het geblaas van de andere katten alsof het hem niets doet... Via facetime heb ik hem aan de kleinkinderen laten zien, die zaten zowat met hun neus 'in het scherm'! We hadden hem samen al bijna een naam gegeven... Wat vinden jullie van Thomas, Purkje of Muis...? Muis is verreweg het beste, omdat ik eerst dacht dat hij er een was en omdat hij zo hoog piept!
Nu eerst maar even wennen aan deze nieuwkomer voor we een bestemming hebben of zoeken.
Blog nummer 400:
Hoor ik nét in het NOSjournaal: Frankrijk krijgt nog 3 maanden extra de tijd om zijn financiële zaken op orde te brengen voordat de Europese Commissie zijn definitieve oordeel velt. Vooral om de economie niet extra te treffen. Wat wil je, de decembermaand brengt miljarden in kas hier... De Fransen gaan werkelijk los met Kerstmis.
Koopzondagen gaan er komen... Eindelijk! "We liggen hier minstens twintig jaar achterop" zeggen ook onze Franse vrienden. Dus asjeblieft... Lief Frankrijk wordt wat mondialer. Recent voorbeeld van vandaag...
11.00 afspraak bij de bank, Credit Agricole. Laten ze je rustig tot half 12 zitten. Kwart over elf gaven we een seintje aan het uiterst aimabele blonde boegbeeld Christelle ... hoelang nog? Deux minutes, madame...
Nog een stief kwartiertje. Daarna een uur gesproken (half uur in sluitingstijd, lichten reeds uit) over een spaarrekening openen, een extra bankpas, of we toegang kunnen krijgen tot internetbankieren (asjeblieft) en een aanvraag voor een offerte voor een aanvullende ziektekostenverzekering. Er zijn - hou je vast - 63 formulieren geprint, waarvan 11 ter ondertekening en parafering. Daar zit de offerte nog heus niet bij, die komt per email. Grommend, ook de bankmedewerker, al die papieren! "Maar voor een goede zaak, om meer papieren rompslomp te voorkomen" Huh?
De bankmedewerker, Frans/Algerijn, om en nabij 28 jaar, vlot gekleed, deed erg zijn best om Europees over te komen naar ons, maar vroeg ons tegelijkertijd de Engelse teksten te vertalen die op zijn PC verschenen, waar wij gedrieën naar staarden omdat het loaden maar eindeloos duurde... Wij waren dus wel verheugd om te zien dat zij dus wel Engels moeten gaan leren om mee te komen in de stroom... Het gaf me een dubbel gevoel, hun wél willen maar niet kunnen!
Buiten zonnig en 17 graden, héérlijk toch voor eind november? Maar ik wil vandaag een taart bakken, dus binnenwerk. Het is zeker 25 jaar geleden dat ik hem voor het laatst maakte, met Sinterklaas destijds... Ik heb wederom een gezondheidsaanval en dit recept dus weer opgespoord, ha!
De vulling smaakt zoals spijs, maar is nu gemaakt van gezonde dingen, die van zichzelf suiker bevatten zoals abrikozen, rozijnen en verder pecannoten en amandelen. Lekker zoet maar niet mierzoet en half niet zo zwaar! Ik heb deze keer geëxperimenteerd met het deeg. Op veel healthy foodblogs lees ik dat je bloem of zelfrijzend bakmeel goed kan vervangen door gemalen havermout, wat beter in een koolhydraatarm dieet past en gezonder is vanwege meer vezels. De taart is inmiddels klaar en ik heb net genoten van een stukje bij de thee en hij smaakt beregoed! Echt een gezonde versie van de bekende gevulde speculaas met een minimum aan suiker en geen wit meel. Aanrader!
Het recept is als volgt (en staat ook op de site):
250 gr abrikozen (zacht of geweld)
200 gr havermout of havervlokken (makkelijker om te verwerken is 100 gr bloem en 100 gr havervlokken, dat valt minder uit elkaar vermoedelijk)
2 eetlepels speculaaskruiden
snuf zout
60 gr bruine suiker
100 gr roomboter in stukjes (+ wat boter om in te vetten)
60 gr rozijnen
100 gr pecannoten
125 gr amandelschaafsel
1 vanillestokje of wat druppels vanille-essence of zakje vanillesuiker
rasp van 1 citroen, goed afgeboend
2 eetlepels vloeibare honing
3 eetlepels slagroom of soja-cuisine (ongeklopt)
1 geklopt ei
Deeg maken
Maal in de keukenmachine de havermout fijn tot maatje meel. Doe er de speculaaskruiden, suiker, snufje zout en stukjes boter bij en maal tot zich een bal deeg vormt (of doe dit met de hand). Laat dit 30 minuten rusten in de koelkast.
Vulling maken
Doe de abrikozen en afgespoelde rozijnen in de keukenmachine en maal fijn. Voeg dan de pecannoten en 75 gram van het amandelschaafsel toe, het geschraapte vanille uit het stokje (of de essence of vanillesuiker), de citroenrasp, de honing en tot slot de slagroom en maal tot het een egaal mengsel is.
Verwarm de oven voor op 175 graden en vet de vorm in met boter. Ik gebruikte een langwerpige, maar rond is natuurlijk ook oké. De hoeveelheden zijn voldoende voor een ronde vorm met een doorsnede van 18 cm. Neem 2/3 van het deeg, rest terug in koelkast. Uitrollen zal moeilijk worden met dit havermoutdeeg. Ik probeerde het met een goed bestoven werkvlak en dito roller en kwam hiermee een heel eind. Verder maar met vingers erin plakken. Je moet wat over hebben voor je gezondheid ;-)
Dan vulling erin doen en met natte lepel egaliseren (plakt niet). De rest van het deeg uitrollen tot een lap (zo goed en zo kwaad als mogelijk) en daar de vulling mee afdekken. Nu ik het zo schrijf zou een ei in het deeg wellicht wat meer samenhang geven, experiment voor de volgende keer. Maak de taart af door er het restant van het amandelschaafsel over heen te strooien en er een beetje geklopt ei dun over te gieten. Kwasten lukt niet in deze... Zo worden de amandeltjes prachtig goudbruin! Zet de taart in de oven en kijk na 20 minuten of de bovenkant niet al te bruin aan het worden is. Dan afdekken met aluminiumfolie tot einde baktijd. Bak hem 60 minuten. Iets laten afkoelen en serveren. Volgende dag is hij nog lekkerder dus goed van tevoren te maken.
Bon appétit!
Traditioneel wordt op de derde donderdag van november de Beaujolais Nouveau (in Nederland geheten primeur!) gepresenteerd. De Fransen korten de naam af met Bojo! Deze wijn komt uit de buurt van Maçon (Zuid-Bourgogne), wordt van de Gamaydruif gemaakt en kent een andere persing en gisting dan andere wijnen. De Beaujolais Nouveau vormt ongeveer éénderde (= 30 miljoen flessen!) van de gehele Beaujolaisopbrengst. Direct na de oogst worden de trossen met stelen en al in grote kuipen gedaan. De onderste druiven worden door dit gewicht licht gekneusd waardoor er sap en dus ook gisting ontstaat. Bij deze gisting ontstaat koolzuurgas (macération carbonique) wat naar boven borrelt en daarbij druk op de andere druiven zet. Door deze druk gaan de bovenliggende druiven van binnenuit gisten (dus zonder zuurstof erbij) en daardoor behoudt de Beaujolais Nouveauwijn die fruitige smaak waar zij zo bekend om staat! Na deze koolzuur-inweking wordt de wijn afgetapt en het residu alsnog geperst en erbij gevoegd. Dan vindt nog een laatste gisting plaats (macération lactique) en wordt de wijn gebotteld én gedronken, krap zes weken nadat de druiven geplukt zijn! Dit kan eigenlijk alleen met de Gamay uit de Beaujolais, omdat andere wijn direct na de persing nog stijf staat van de tannine en eerst nog op vat zachter moet worden. De primeur wordt dus altijd jong gedronken. Omdat door dit gistingsproces de weinige tannine ook nog eens wordt afgebroken ervaren mensen dit als lichte wijn. Andere bekende Beaujolaiswijnen die wél bewaard kunnen worden (andere 2/3 deel) zijn o.a. de volgende crus: Fleurie, Morgon, Juliénas, Chénas, Brouilly, Moulin-à-Vent...
De beoordeling van de Beaujolais 2014 is vooralsnog goed, zo ik lees... het voorjaar is goed begonnen, waardoor de bloei voorspoedig verliep. Het matige zomerweer heeft de druiven niet verdroogd en de superlange najaarszon heeft het beste werk gedaan!
Toen ik gisteren in Mortagne boodschappen deed stond het overal aan: vandaag de komst van de Beaujolais Nouveau!! Veel restaurants serveerde die dag een stoofpotje (vaak Boeuf Bourguignonne) met deze wijn geserveerd. Het is hier traditie. In Nederland vinden veel mensen de beaujolais een babywijn, dat vond ik zelf ook. Wetend dat dit de enige wijn is die je meteen kan drinken, met niet teveel pretenties, doe ik graag een glaasje met deze traditie mee.
Ik kocht dus een fles die nu klaarstaat (lekker koel) om vanavond bij het diner samen met mijn vader te gaan opdrinken... wat we erbij eten? Witlof met ham en kaas met een pastinaakpuree erbij. Lekker herfstig en - vooruit dan maar, het weekend staat voor de deur - een zelfgemaakt crème bruleetje toe...
Net een leuk én informatief boek gelezen over het leven en de ziel van Frankrijk (L'âme du France). Een heerlijk geschreven journalistieke verkenning en voor ons - hier wonend - allemaal zéér herkenbaar. Aanrader voor elke francofiel voor de komende feestdagen! Het boek heet Surplace en is geschreven door Ariejan Korteweg, die hier zes jaar lang correspondent voor de Volkskrant was. Surplace is een term uit de wielerwereld; het betekent in evenwicht blijven op een stilstaande fiets, dus op dezelfde plek blijven. In het boek stelt hij zichzelf de vraag waarom het Frankrijk zoveel moeite kost om met de mondiale veranderingen mee te gaan. Ik citeer er onderstaande zinnen uit:
"Tegelijkertijd en dat is het vreemde, dankt het land juist aan dat onbeweeglijke zijn schoonheid. Het Frankrijk van nu is nog steeds het Frankrijk van lang geleden, de dorpjes, dezelfde postbode, dezelfde arbeidsconflicten... Fransen zijn meesters in de kunst van het conserveren; wat ooit gemaakt of bedacht is wordt gekoesterd. En Frankrijk dankt er zijn grote toeristische aandacht aan. We vinden er ons verleden terug in de oude straatjes... We genieten van de joie de vivre, het leeftempo, het is anders, prettiger. Een hartverwarmend land waarvan je hoopt dat het nog heel lang zijn eigen wonderlijke gang kan gaan. Maar... kan Frankrijk zich een surplace permitteren? En hoe ziet het er dan over dertig jaar uit! Waar komt het Franse onvermogen om te veranderen eigenlijk vandaan?"
De auteur laat zijn licht op heel veel onderwerpen schijnen, die ondergebracht zijn in aparte hoofdstukjes. Hij besluit met te zeggen dat Frankrijk als 'grote vertrager' ook een bijzondere kwaliteit biedt en dat wellicht zou moeten uitbuiten. Volgens hem de uitdaging waar dit land de komende decennia voor staat.
Nu wij hier inmiddels ons chambre d'hotesbedrijf hebben opgericht en binnenkort gaan emigreren hebben we heel veel te maken met juist deze 'vertraging' in de vorm van bureaucratie. Franse wetten die geheel en al op het binnenland gericht zijn en geen enkele verbinding lijken te hebben met Nederland als Europees land, voor ons onvoorstelbaar. Maar ik blog erover omdat we steun hebben aan dit boek, omdat we nu dieper begrijpen (en begrip hebben voor) hoe zij denken, hoe ze het hier al eeuwenlang zo doen en hoe vanzelfsprekend en onveranderlijk dat is. Daar hebben we ons gewoon bij neer te leggen en dat geeft een zeker houvast. Het gaat allemaal zo snel als het gaat, tergend langzaam wat ons betreft. De uitdaging is dus dit ter harte te nemen en het op zijn waarde te schatten in plaats van uit ons vel te springen...
