Ook hier was de bloedmaan goed te zien! Un évènement rémarquable! Men spreekt hier ook wel van la lune cuivrée en koper vond ik een passender woord voor de kleur van deze maan.
We hadden de wekker op 4.45 uur gezet maar om 2 uur was ik wakker en ging toch alvast even kijken. Ik zag daar een maan, zo helder, zo onwerkelijk groot en die bovendien zoveel licht gaf dat ik hem voor de zon aanzag! Ik kroop weer slaperig terug in bed en bedacht me toen dat ik de zon natuurlijk niet gezien kon hebben. Het volgende bewuste moment was toen de wekker ging...
De eerste blik uit het raam vond ik echt spannend! Een soort van kinder-sinterklaasgevoel kwam over me, zullen we ze zien? Die pieten en dat paard op het dak...
Omdat we hier op het platteland geen 'vals' licht hebben, zagen we alle sterren rondom die mooie maan prachtig schijnen. Sprookjesachtig. Natuurlijk wél een foto genomen, gestommel door het donker om het statief goed op te stellen... Daarna nestelden we ons weer onder het dekbed met - door de open ramen - vol zicht op de maan. Een koud vlaagje wind kwam af en toe over onze gezichten gegleden en zo hebben we een tijdlang liggen kijken naar de veranderingen die zich langzaam voltrokken. Een mooie, verstilde nacht. De maan deed me vooral denken aan een groot poffertje!
Enfin, we zijn weer in slaap gevallen en het volgende moment was er al een groot wit licht veroverd op de maan...
La presse Galactique schreef er over: deze eclips gaat over de as Ram-Weegschaal en is een as die over relaties gaat. Hij laat het licht schijnen op het vraagstuk: hoe verhoud het ik zich tot het ons, het individuele tot het collectieve?
Uitgewerkt in interessante concrete vragen zoals:
- Hoe zet je jezelf op de kaart zonder dat het ten koste gaat van anderen?
Comment parvenir à s'affirmer tout en prenant l'autre en considération?
- Hoe verleid, behaag en doe je anderen plezier zonder je eigen behoeften te vergeten?
Comment réussir à séduire, à plaire, à contenter l'autre sans oublier, sans renier ses besoins?
- Hoe vind je de moed én handigheid om door beproevingen te gaan en dat je toch het goede blijft doen en in rechtvaardigheid blijft handelen?
Comment faire preuve de courage et d'audace tout en se montrant juste, équitable, diplomate?
En nog meer mooie vragen maar die zijn voor een volgende keer!
Ik schrok van mijn eigen gil!
Onder de klimrozen was ik bezig de border te fatsoeneren en alvast een beetje winterklaar te maken, in ieder geval klaar genoeg om bollen te gaan planten en lekker compost erbij te doen. Verder ontdoen van het vele kweekgras en ander woest 'mauvaise herbe' in mijn tuin.
Met een schepje was ik de aarde aan het loswoelen om de wortels van het kweekgras zo diep mogelijk weg te halen. Springt ineens onder mijn handen zo'n kluit aarde 20 cm verder, wah.... een vette pad! Precies dezelfde kleur als de aarde, net zo dof, beetje vettig. Gaat in de herfst ondergronds.
Leerachtig en rode ogen. Niet mijn favoriet. Toch wilde ik dat stukje border afmaken dus heb ik maar vrede met zijn aanwezigheid gesloten.
(Ik heb er zo ook weleens eentje per ongeluk doormidden gehakt met een spade, bij het delen van een plant, wat een schrik, zo erg!)
Deze bleef echter rustig opzij zitten, daar waar ik het kweekgras al had opgeruimd, 30 cm van waar ik bezig was. Moedig vond ik zelf wel, van mij en van hem. Na een minuut of vijf werd het eigenlijk wel doenbaar. Hij zat muisstil en met die rode ogen een beetje opzij te kijken of ik al klaar was en er ontstond een gesprekje: Nee, pech, ik ben hier nog even bezig!
Even later hupte hij achter de rozenstronk in een gat de muur in, daar waar ik hem waarschijnlijk had gewekt met het trekken aan een sliert gras. Sorry, hoor!
Hij stak 10 minuten later nog even heel grappig zijn kopje om de hoek van het gat, ter controle wellicht, en verdween toen weer voorgoed, slapen tot ver in het voorjaar!
Dit zijn mijn nagels die vorige week donderdag zo perfect gemanicuurd en gelakt waren voor het huwelijk van mijn oudste dochter afgelopen vrijdag. Op een wolk reed deze moeder van de bruid naar huis, zo mooi, ontroerend en leuk is het bruiloftsfeest geweest.
En nu weer met mijn handen in de aarde...
Beetje bij beetje kijk ik al vanaf mijn wolk naar beneden, maar meestal vertoef ik nog in 'vrijdag 11 september'. Anderhalf jaar zijn bruid en bruidegom (en andere naasten) bezig geweest om te zorgen dat dit een mooie happening zou worden. En nu, nu is het feest gewoon helemaal voorbij...
Een paar keer per dag kijk ik naar de foto's, zondag nog met tranen in mijn ogen, maar nu hou ik het wel droog. Weer een wolkje lager...
Hier is weer de was, zijn er de boodschappen, mijn groentetuin vraagt om van alles, de dieren willen aangehaald en op schoot. Na al dat moois waar we zo lang naar uitkeken, waar we ons vreselijk op verheugden en wat ook werkelijkheid werd, voelt het afscheid hiervan een beetje rauw. Uit voorzorg had ik een prachtig wit boeket meegenomen uit Nederland en bij verrassing stond er hier ook eentje op me te wachten, dus het huis oogt heel feestelijk. Dat verzacht de landing!
De yoga is vanochtend weer begonnen, fijn om alle deelnemers weer te zien!
Weer een wolkje lager...
Vanavond een heel gewoon stampotje, bijna op de grond.
Geef me nog even, nog even mijmeren...
Ach, nee, al die mooie beelden staan voor eeuwig op mijn netvlies, die zijn bij me als ik ze oproep. Wat ben ik toch een geluksvogel!
Dit is de naam voor een vrijgezellenavond (dames) in het Frans!
Letterlijk vertaald: de ter aarde bestelling van het leven van de jonge vrouw/het meisje... Serieuze zaak, nietwaar?
Ik sprak erover met mijn kapster vanwege het feit dat mijn dochter binnenkort gaat trouwen. Ze vertelde me nog meer... Op zo'n vrijgezellenparty maakt 'the bride to be' een kist/doos waarin zij een aantal dingen doet die voor haar het vrijgezellenleven symboliseerden, vaak in de vorm van mascottes, souvenirs, waardevolle brieven etc) en die kist wordt die dag begraven in de achtertuin. Bij de geboorte van het eerste kind (of een à twee jaar na het huwelijk) wordt deze kist opgegraven en worden de spulletjes/geheimen eruit gehaald. Het waarom van deze traditie kon de kapster me niet uitleggen...
Er vandaag over doordenkend en googelend zal het bewuste afscheid van die dingen in de doos vermoedelijk de 'doorgang' naar het huwelijk markeren.
Vorige week zag ik in de supermarché een jonge vrouw in vreemde kleren, omgeven door vriendinnen, lacherig, champagne en snacks inslaand. Bij de toekomstige bruid waren allerlei huishoudelijke artikelen aan haar kleding vastgemaakt. Een plumeau tussen haar ceintuur, vaatdoekjes tussen haar sokken gestoken, een theedoek om haar hoofd, zwarte vegen op haar wangen... Een soort Assepoester vivante in de supermarkt... Toch ontstond er bij die aanblik ook een soort vage weemoed in me. Zijn we daar werkelijk nog? Het huwelijk ingaan en dus een soort - weliswaar olijke, maar toch - inwijding in het 'huishoudelijke' leven?
Hellup!
Afijn, gelukkig hebben we in NL een vrolijkere naam voor deze overgang dan begraven worden of ter aarde besteld worden! In werkelijkheid doen ze net zulke leuke dingen als in NL, hoor, als ik internet mag geloven. Zoals met al hun 'copines' feesten, cocktails drinken en uitgaan, reisjes maken, beautysalons bezoeken etc
De bruidsmeisjes oftewel les demoiselles d'honneur nemen de rol op zich dit te organiseren!
Paris-Brest-Paris
Dit is een vierjaarlijkse wielerronde voor fietsers die middernacht op 16 augustus voor de 18e keer van start ging. Dit keer met ruim 6000 deelnemers! Alle soorten fietsen mogen meedoen, ook ligfietsen. Een rit van 1243 km, voorwaar geen kleinigheid! Op 20 augustus eindigt hij. Er wordt overdag en ´s nachts gereden. De route loopt langs ons dorp, dus deze week is het oppassen geblazen op de doorgaande weg waar zij fietsend, maar soms ook tegelijk drinkend en etend, langs komen... Soms in de berm met de benen omhoog vanwege kramp, een lekke band etc
In de supermarkt herken je ze aan hun felle kledij en klakken ze met hun fietsschoentjes over de tegels op zoek naar calorierijk voedsel en drinken, drinken, drinken!
Oud en jong, dun en stevig, alle wielrijders die meedoen maken hun tocht.
Na 45 uur zijn de eerste twee cyclisten al in Brest aangekomen. ´Des Fous´, de gekken worden ze in de pers reeds genoemd. Ze zijn daar gearriveerd als zombies... en zo ook weer vertrokken richting Parijs.
Om de zoveel kilometer zijn er tentjes, hulp, EHBO, drinken, kortom zowaar een hele drukte bij ons in de campagne!
Ik neem mijn petje af voor deze tourrijders!
We hebben een heel bijzondere wijnproeverij meegemaakt. Laatst zagen we op de markt in Bellême een jonge, ondernemende sommelier die wijnen verkocht maar ook proeverijen organiseerde. Bij hem op zijn domein maar op aanvraag ook thuis. Interessant! Onder het genot van een piepklein goed klein glaasje wit op de markt (10.30, ach het kán!) wisselden we wat info en elkaars kaartjes uit. Nog diezelfde avond ontvingen we een mailtje van hem, leuk kennis gemaakt te hebben, met zijn website, etc. Onfrans vonden we, meteen voluit PR, maar zo'n ondernemde houding vinden we erg leuk! Hij beschreef wat hij zoal aan proeverijen in de aanbieding had en alles sprak ons enorm aan. Met vrienden hadden we nog wat te vieren, dus maakten we een afspraak op zijn domein voor ons viertjes; dinertje en vijf soorten wijn proeven.
Van tevoren maakten we nog een beetje lacherig grapjes over 'Normandische Attracties' die altijd erg groots gepromoot worden maar toch vaak een beetje tegenvallen... Laat ik het zo zeggen, hier à la campagne zijn de attracties sober en eenvoudig.
Dus we hadden geen al te hooggespannen verwachting van deze proeverij...
Leek dat nou net helemaal niet uit te komen! Het was formidable en in alle opzichten veel leuker dan we ons hadden kunnen voorstellen! In een klein dorpje verderop - Courgeout, 17 km - werden we bijzonder hartelijk welkom geheten door Julien Ménager en hij leidde ons naar een van de ruige schuren (prachtig authentiek, grind op de grond, af en toe een muisje wegkruipend in de gaten van de pierres) op het domein waarbinnen twee tafels feestelijk gedekt stonden. Dat beeld belichaamde in zijn tegenstelling voor mij schoonheid! Een tafel voor ons vieren een eentje van zes voor een gezelschap Fransen. Het ging verrassend vlot van start met twee witte wijnen (Pouilly fumé en Chardonnay) en heerlijke hapjes en een entrée. Daarna volgden nog drie rode wijnen, een kruidige St. Joseph, een côte de Nuit village (Pinot noir) en tenslotte een Brouilly (Beaujolais) die respectievelijk vergezeld gingen van een hoofdgerecht, een kaasgerecht en een dessert. Allemaal superlekker! Van de rode wijnen heb ik slechts genipt, want iemand moet de Bob zijn, toch? We zaten daar als vorsten, prachtige ambiance, lekker warm, goed gezelschap, zalige wijnen, interessante uitleg van wat we zoal proefden uit la douce France... Wat een voortreffelijke avond. Hier en daar zien we vooral jonge Fransen bijzondere
onderneminkjes opzetten en daar succes mee hebben. Het is boeiend om die verandering in het doorgaans traditionele Frankrijk om ons heen te zien en daar willen we graag ons steentje aan bijdragen. Zeer voor herhaling vatbaar dus!
Afgelopen week is er hier volop geschilderd en voornamelijk buiten in de tuin...
Het was in alle opzichten een heerlijke week, een fijne groep cursisten en dito docente! Vanwege het goede weer leefden we voornamelijk buiten dus we zaten elke avond aan lange tafels in de tuin met na negenen de kaarsen aan, want het is al wel half augustus!
Men genoot van de lessen, van het lekker zorgeloos bezig kunnen zijn met de schilderhobby, van de gezamelijke maaltijden, van de leuke gesprekken en alle humor samen. Gisteravond hebben we de week afgesloten met een feestelijke expositie, een laatste diner...
En vandaag weer de reis naar huis voor hen en de poets voor ons. De lakens wapperen in de wind en zwaaien ook gedag, net zoals wij...
Dag lieve mensen, hoop dat jullie allemaal weer veilig huiswaarts gekeerd zijn en dank voor alle leuke momenten deze week...
