Ellebore

Midwinter en onze helleborus bloeit volop, wat een prachtige, fragile bloem!
Zijn gewone naam is kerstroos (niet te verwarren met de rode kerstster) of nieskruid.
Heerlijk zo'n bloeier, en even verderop staan honderden sneeuwklokjes en de anemonen steken hun blaadjes ook al boven de grond...ik ben benieuwd of de kou hun verdere groei tegen zal houden....

Muesli met vos!

Tijdens het ontbijt vanochtend genoot ik van het prachtige sneeuwveld door het keukenraam. Opeens sloop er een vos door het veld, nu extra goed zichtbaar!
Zo te gek, meteen camera gepakt...

Daarom woon ik hier, zou dit voor geen goud meer willen missen! Onze Foppe is altijd extra opgewonden met sneeuw, er ontgaat hem geen konijn meer... En ik blij dat Foppe zwart-wit is, dan zie ik hem tenminste nog als hij jaagt...

Expressions...

In de toilet heb ik een heuse Franse spreukenwand met kitscherige bordjes met gouden randjes, zo afzichtelijk dat het weer leuk is! Sinds ik hier woon verzamel ik ze op brocantemarkten, dus heb inmiddels al heel wat trouvailles...
Er zijn saaie bij, in het Nederlands kun je daarbij denken aan: van het concert des levens krijgt niemand een program...

Maar ook lieve , leuke en leerzame, want bij sommigen zoek ik nog steeds naar een goede treffende vertaling...

Goed toch, om daar af en toe aan herinnerd te worden??

Deze was grammaticaal gezien leerzaam voor me, vanwege
de verschillende konteksten waarin je de woorden klein en groot gebruikt...

en de Fransen zouden de Fransen niet zijn als er ook niet
ondeugend flauwe gezegden bij zijn...



Dralen en talmen...?

Kijkend naar vorige jaren herinner ik me dat ik midwinter altijd wel een of meerdere 'verveelweken' had. Begrijp me goed, ik verveel me werkelijk helemaal nooit, maar bedoel ermee: de niet van tevoren ingevulde tijd. "Zal ik dit of dat gaan doen ...en daar dan een ochtend mee bezig zijn, zodat het projectje wat ik eventueel kan beginnen alweer te groot is voor de resterende middag. Dan maar lekker met boekje bij de kachel, wandelingetje met de hond, kopje thee en de avond valt alweer. 's Avonds breng ik het dan niet meer op mezelf terug te trekken in een (nog op te warmen) kamer in de rest van de boerderij waar dan de naaimachine enzo staat. Op naar de volgende dag dan maar met nieuwe kansen! Dat noem ik een draal - of talmweek. Ik merk dat ik - naarmate  we hier langer wonen - niet meer van die weken meemaak... Heb ik daar zelf sturing in of sluipt dat gewoon weer in je leven als je ergens langer woont? Dat is een vraag die me deze week bezighoudt.

Die heerlijk lege weken in de winter van 2009 en 2010 kon ik ook niet veel meer dan bij de kachel in de keuken zitten omdat de rest van de ruimtes niet warmer werd dan 11 graden...simpele keuze dus! Mijn schildersezel paste niet in de keuken, mijn naaimachine stond nog in Nederland. Dus las ik en mijmerde ik en kookte ik...in die winters kregen mijn plannen voor de kookworkshops vorm! Weinig kunnen betekende weinig doen, weinig om handen hebben. Om ergens in huis iets te schilderen was het ook te koud...Nu hebben we veel zaken beter geregeld, is het comfortabel warm in meerdere ruimtes en het lijkt erop dat daarmee ook mijn lege midwinterweken verdwenen. Destijds probeerde ik vanuit mijn plekje bij de kachel de groene blaadjes  zo ongeveer aan de bomen 'te kijken', zo verlangde ik naar de lenteklussen, weer naar buiten, weer iets kunnen DOEN. Nu is mijn verlangen omgekeerd...terug naar even niets doen in een comfortabel huis, kijk, dat is echt een opgave voor mij!


Toch verleid om weer met lapjes bezig te gaan, voorkant theemuts...wordt vervolgd





Klokkenluiders!

Ze zijn er weer, de perces-neiges met hun witte knopjes dapper boven de grond...de lieve en prille voorbodes van de lente!
Ik durf nog niet zo goed te voelen dat de winter achter ons ligt want we kunnen in februari en maart nog heel wat beleven, maar toch, ze staan er!

Les Habitudes

Vandaag weer mijn wekelijkse Franse les gehad en dan praat ik samen met een andere Nederlandse (Loes, maar hier Louise geheten) en onze lerares Daniëlle over van alles en nog wat. Tijdens die conversatie verbetert Daniëlle ons en voegt inzicht en kennis uit de franse grammatica toe. Maar ze vertelt ook over franse gewoonten, gezegdes, uitdrukkingen en het verschil tussen boekentaal en spreektaal. Zo legde ik mijn kerstkaarttekst aan franse vrienden aan haar voor, van wie ik terugkreeg dat ze het een mooie wens vonden, geheel in de taalstijl van Molière!!! Daar ga je dan...die leefde van 1622-1673... Zij leert me vervolgens hoe ik het gewoon kan zeggen of schrijven.
Bijvoorbeeld het woord spreken: parler. Als ik in mijn Zumbaklasje tegen de anderen zo gewoon mogelijk probeer te zeggen dat ik oefen om Frans met hen te praten, horen zij misschien dat ik studeer om Frans met hen te leren spreken. Dat kan nogal uit de hoogte overkomen...maar spreektaal staat niet in de boeken! Zo weet ik heel goed dix centimes te zeggen maar wat het woord voor dubbeltje is in het Frans??



Vissoepje met venkel, garnalen en sinasappel...

Wat verder ook leuk was - toen we spraken over koken en soep maken - is dat Daniëlle ons vroeg hoe we de groenten in stukjes sneden die in de soep gingen (morceaux). Was dat in rondelles (rondjes), cubes (vierkantjes) of juliënne (dunne reepjes)...Loes en ik kwamen in een soort lachstuip. Dat kan alleen  een Française vragen! Wat maakt dat nu uit, in stukjes is in stukjes, hoogstens groot of klein. Ze vond ons geloof ik maar cultuurbarbaren... En het is ook precies waar ik zo van hou, al die dierbaarheid om voedsel en het genieten van voedsel heen...adorable!

Meewerkend gezinslid...

Foppe is gek op takken pakken en meenemen en vanaf zijn puppentijd - met 9 weken kwam hij hier - hebben we dat veel geprezen. Voor hem is het dus heel gewoon om 3 (liefst 4) dikke takken in zijn bek mee naar huis te nemen. Die kunnen dan lekker op de houtstapel of direct in de kachel, al naar gelang de droogte ervan. Het is een beetje een heisa voor hem, al die takken, en regelmatig worden ze neergelegd, moet hij even uithijgen en worden ze opnieuw 'georganiseerd' met de hoop op meer ruimte...ijdele hoop want het is gewoon een bek vol!
Maar zo'n meewerkend gezinslid is heel fijn want op jaarbasis zou hij een klein kuubje binnen kunnen brengen, ware het niet dat hij ze in zijn ijver stuk kauwt en alle molshopen op de terugweg natuurlijk ook zijn volle aandacht vragen...  (dit noemen we de hondenagenda)
Maar ik vind zijn braafheid zooo lief en geniet ervan dat hij me zo tot dienst wil zijn en wil helpen, dat is me liever dan al dat hout...



Omkijkend, waar blijf je, we moeten naar huis hiermee!!