Als je een e-mail wilt krijgen als ik een bericht heb gepost...

vrijdag 13 september 2013

La Bourdonnière

Deze week was er tijd om naar een van de mooie tuinen in de omgeving te gaan. Jaaaa, veel te laat natuurlijk, veel is al uitgebloeid, maar toch. We kozen voor La Boudonnière, zo'n 15 km bij ons vandaan. Dat is dichtbij voor onze begrippen! Verrassend genoeg kwamen we in een veel meer heuvelachtig gebied en de laatste 500 meter was het kruip-door-sluip-door op het weggetje...
Toen een prachtig hek en daarachter een evenzo mooie tuin met een hele gastvrije Francaise. Rood aangelopen van het harde werken in de potager, stond ze toch te popelen om ons te gaan rondleiden. Een waterval Frans daalde over ons neer, terwijl ik juist lekker in alle rust wilde kijken. Enfin, haar verhalen over de planten en toelichtingen bij de kruiden waren superinteressant. Ze liet ons ook allerlei blaadjes proeven; kaneelbasilicum, iets tussen verveine en citroen in, amarantkorrels (soort graan), een blaadje wat naar sinasappel smaakte, veel blaadjes met een anijssmaak. Van de uitgebloeide bloempjes pakte ze de zaadjes, vouwde ze voorzichtig in een tissue en gaf ze me mee. Très gentile! Aan het eind van de bezichtiging (klein uurtje later) waren er stoeltjes in de schaduw en net geplukte pruimen op tafel. Neem ze, proef, pak lekker!! Bij het weggaan kwam ze nog met een stekje van een vetplantje aan, waarvan ik gezegd had dat ik die zo mooi vond...
En in octobre moest ik écht nog even terugkomen voor stekken van de oseilles, die ze dan ging steken. Dat is een zurig blad waar je heerlijk (vis) soep van kunt maken, want natuurlijk werden de recepten meteen tijdens haar verhaal meeverteld... Zo aardig, zo aimabel. 
Altijd als ik een tuin bezoek word ik getroffen door de levenswerken die het zijn van die mensen. Terwijl ik tussen de planten loop, voel ik de constante zorg die er gegeven is. Zelf weet ik inmiddels hoe snoeihard je moet werken om zo'n tuin alleen maar netjes te houden, laat staan hem er mooi uit te laten zien en hem ook steeds te verjongen... Fantastisch! 



Mijn leven is in die zin te vluchtig geweest om zo'n tuin na te laten, alhoewel ik van plan ben heel oud te worden op La Sauvagère, dus wie weet. Maar voor nu heerlijk om hier geweest te zijn en in ondergedompeld te worden. Volgend jaar kan ik hier met tuinvrienden heen en misschien zelfs liefhebbers in schildergroepen die ons bezoeken. Mooie plekjes te over om vast te leggen!



De rode bloemen zijn amarant, een soort graan




Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen