Presser les pommes!

afgelopen zondag was het vijfde jaar op een rij dat we appels gingen persen bij Le Reinette verte in Preau, zo'n 30 km hier vandaan. In het weekend zet deze commerciële perserij zijn deuren open voor particulieren en helpen ons bij de verwerking ervan. Dit doen we altijd samen met Johan en Eveline, vrienden die ook een boomgaard hebben. Dit jaar hoorden we aan alle kanten dat de appelopbrengst in de Perche - onze streek -  schrikbarend laag was, zo ook bij ons. We hadden slecht 1 kistje vol! Johan en Eveline wonen buiten de Perche en hadden wel 400 kg. We delen de buit altijd, dus  - lucky us - hadden we dit keer samen 250 liter Jus de pommes! Heerlijk. Hij is minder zoet dan vorig jaar, kennelijk wat meer zure appeltjes erin, wat ik frisser vind.

Rijp en groen...

Onze appels komen gewassen en gecrusht
in de bak die met een doek is bekleed,
waar wij het mengsel in verdelen.
Doek sluiten en volgende bak erop...
Zo stapels maken

Hier wordt de stapel hydraulisch geperst
en stroomt de verse appelsap uit de leiding,
richting pasteuriseerafdeling.
Eerst even een glaasje proeven, hmmm

De overgebleven appelpulp (soort koek)
gaat naar de koeien. Alexander en Fenna staan
te kijken...

Cuve Marechal... daar zit onze sap in!

Samen flessen vullen, ieder zijn taak

Opbrengst 250 flessen, gloeiend heet!

Inladen en wegwezen,
de volgende familie staat alweer te persen

Het is goed lunchen na gedane arbeid

Herfstvakantie

We kijken terug op een héérlijke herfstvakantie hier. Kinderen en kleinkinderen bij ons, samen gezellige dingen doen, struinen in het bos, relaxen, filmpjes kijken, en tot slot een zomers weekend van 25 graden met de lunch buiten. La vie est belle!
Vandaag is het opnieuw somber hier, de temperaturen laag, nog veel te doen in huis en tuin, maar enfin, de herfstvakantie was een prachtige week!

samen de laatste sperzieboontjes plukken voor
in de salade niçoise

lekker spelen in de tuin

bosbingo spelen, wie ziet er het eerst een zwam,
een eikenblad, een eekhoorn?

Foppe natuurlijk helemaal in zijn element,
hoe groter de roedel, hoe meer plezier!

alvast appels plukken voor de perserij

Opa 'kruit' me wel weer naar het grote huis...

spreekt voor zich

opa 'maait' de bladeren op de grond
in de zak van de maaier en Fenna mag
de oordoppen op tegen het lawaai!

eerst bladerduik in de kruiwagen en daarna
naar de composthoop gereden worden

elke dag knutselden we ook wat en
in het weekend kon dat zelfs buiten!

Ingewijd!

Om de keukenmachine op waardige wijze in te wijden heeft mijn dochter naar een recept gezocht met zoveel mogelijk bewerkingen... De site van 24kitchen bracht ons natuurlijk de nodige inspiratie. Het werd een Mango Bombe en de keukenmachine is hard aan de tand gevoeld! (Niet naar het recept zoeken op hun site, want het is onze eigen versie geworden) Te beginnen met een bodem van Harde wenerdeeg, daarin een vulling van frangipan (soort amandelspijs). Daarop een bombedeeg van Joconde, dat is amandelbiscuitdeeg. De bombe hebben we gevuld met verse mango en de aller-allerlaatste framboosjes uit eigen tuin. Het geheel is afgemaakt met Italiaans schuim. Dat is een veerkrachtig schuim omdat er suikersiroop van 121 graden ingaat, i.p.v. gewone droge suiker. Als laatste werd de gigantisch hoge taart opgemetseld met het schuim en gebrûleerd. Tadada! Ik durf niet op te schrijven hoeveel vet, suiker en eieren in deze taart gaan, want dat is zo'n dodelijke hoeveelheid, dat je niet eens verder zou willen lezen. Zo'n taart maak je dus maar één keer in je leven. Waarom? Voor de lol, omdat het herfstvakantie is en last but not least, ter inwijding... De taart was rond lunchtijd klaar en hebben we maar als zodanig geserveerd. Hij zag er zeer feestelijk uit, was overweldigend lekker door de combinatie van al die verschillende structuren, knapperig, schuimig, zacht fruit, korrelig spijs, hmmm. Hieronder de foto-impressie. 

We beginnen hier met het eindresultaat...

en hier dus met het echte begin van het harde wenerdeeg,
bloem, boter, eieren en suiker mengen
(Kitchenaid mocht nog niet meedoen)

Amandelspijs maken

Jocondebeslag
(amandelbiscuit)

Er was wat deeg over, dus tussendoor even koekjes
bakken met de kleinkinders

Amandelspijs in harde wenerdeeg bakken

De bombeschaal bekleden met het afgekoelde
jocondedeeg

Deze vullen met de mango

En de bol voorzichtig omgekeerd op de taart zetten

Het Italiaanse schuim,
zo stijf dat je de kom ondersteboven kunt houden!

De bombe dichtmetselen met het schuim
(Alexander kijkt gefascineerd toe)

Puntjes trekken met het paletmes en daarna het
branden/brûleren van het schuim

Lunch met Mango Bombe!
(Rudolf van 24Kitchen zou zeggen: ach, het zijn sociale calorieën!)

Dé keukenhulp!

Na jaren wikken en wegen heb ik hem dan toch aangeschaft, de Kitchenaid.

Ik ben er erg blij mee en ik kan niet wachten mijn eerste zeer luchtige cake mee te gaan bakken, want dit is écht een hebber voor wie van pâtisserie en brood maken houdt! Samen met mijn dochter, óók zo'n bakfan, gaan we hem komende week inwijden, een heerlijk herfst-vooruitzicht. Met dat de dagen korter worden komt mijn behoefte om te bakken - en warme vanille & kaneelluchten in ons huis te brengen, groter... Zo heeft elk seizoen zijn aantrekkingskracht. 

En ik heb hem ook aangeschaft omdat ik onze ambiance nog beter geoutilleerd en aantrekkelijker wil maken voor kookclubs, want - franchement -wie wil er nu niet met een Kitchenaid spelen...?

  

In de voetsporen van mijn oma...

Toen we vorige week besloten vanuit Nederland via Zeeland naar La Sauvagère terug te gaan (petite vacance), kreeg ik het idee om de geboorteplaats van mijn oma te bezoeken, Sint Jansteen. 

Het plaatsje ligt tegen de Belgische grens aan. Het is altijd een raadsel voor me gebleven hoe een Zeeuwse vrouw om en nabij 1915 verkering krijgt met een NoordHollandse man...? In die tijd een enorme reis. Haar geboorteakte had ik gevonden via een nicht en op internet via "Zeeuwen Gezocht". Maar wanneer en waarom is ze naar het Noorden vertrokken? Onze zoektocht begon in St. Jansteen in - natuurlijk - de kroeg. Daar zitten de mensen die het weten. De naam de Saegher kende men aldaar alleen van over de grens, dat zijn Belgen! Toen naar Hulst om in het gemeentearchief te gaan zoeken, nog in de microfilms, jaja... Zoveel de Saeghers.... Pfff... En opeens, ja, daar was het gezin én hun vertrek. Vader, moeder, een tweeling van 4 (waaronder mijn oma) en een baby van 2 die naar Spaarndam gingen. Overgrootvader was dagloner en ging werken in de polders waar men veel mankracht nodig had voor de aanleg van het Noordzeekanaal. Onbestaanbaar in de tijd van nu, wat een verplaatsing, wat een onzekerheid. Zal er wel een warm huis zijn voor ons en de kinders, moeten ze gedacht hebben.
Dus tsja, mijn oma was 4 toen ze naar het Noorden ging, dus logisch dat ze daar verkering kreeg later. Raadsel 1 dus opgelost! Zag overigens ook nog even op de microfilms dat mijn bet-overgrootvader wel degelijk uit België kwam.
Maar... mijn nieuwsgierigheid was gewekt en ik wilde het huis zien waar ze geboren was, áls het er nog was. Het adres was akelig onleesbaar geschreven (gegevens uit de volkstelling van 1909) en doorgehaald. 

Want als je wegging, ging er een streep door! Terug naar de kroeg en onderweg alvast hulp van boven gevraagd ;-) Die kwam onmiddellijk want de bingo was er nét begonnen met allemaal krasse knarren. Zo ook postbode Gaston van wel 100 met zijn makkers. Die legde me uit wat er als adres stond. Wat wij voor 'dijk' hielden bleek 'Rijks' Wilhelminastraat 56 te zijn, zoals die straat begin vorige eeuw heette. Op mijn vraag of er in Sint Jansteen qua huizen/straten iets veranderd was, antwoordde men ontkennend. En toen naar de plaats, waar we inderdaad een woning aantroffen, maar geen idee, of dat er nog eentje uit die tijd betrof. Ik betwijfel het.

Ook de buurvrouw op 54 kon dat raadsel niet oplossen... Dit is in ieder geval wél haar geboortegrond. Daar eindigde voorlopig mijn zoektocht naar oma's wortels in Zeeland. Vermoedelijk allemaal input voor een mooi boekje ter nagedachtenis aan haar. Héérlijk terugreizend langs de Belgische - en Franse kust bleef ik er wel aan denken. Bet-overgrootvader was dus een Belg... zou ik daaraan mijn Bourgondische aard te danken hebben? In zekere zin wel fijn zo'n (zelfbedachte) verklaring, haha. Volgende zoektocht is hoeveel kinderen er nog bijkwamen in Spaarndam... 

met de groeten uit Franse kustplaats Êtretat!

In de tuin met mijn vader

Mijn vader houdt hier weer lekker vakantie en elke dag doen we samen een klusje. Vandaag wilde hij één van de boomspiegels 'fatsoeneren'... Een aantal jaren geleden hebben we die samen gemaakt, rondom enkele fruitbomen. Omdat deze pruimenboom wat staat te zieltogen, vonden we het een goed idee om hem te voeden met compost en bloedmeelkorrels, zodat hij gedurende  de wintermaanden hopelijk weer wat gezonder wordt. Eerst alle plantjes en onkruid uit de boomspiegel (rondje aarde om de boom) verwijderd en met de compost erop ziet het er weer puntgaaf uit. Mijn vader wordt daar helemaal gelukkig van! Ik ook wel een beetje, hoor. Meer het aspect dat we daar de tijd voor nemen, als hoe het eruit ziet. Mijn vader gaat helemaal op in het verzorgen en bijhouden van de composthoop, zorgt dat hij voldoende warm wordt, hakt alle takjes die erop gaan mooi fijn en telt nog nét de wormen niet die hij erin ziet ;-)

Er huist vast een alchemist in mijn vaders ziel, zo gelukkig wordt hij ervan dat afval weer humus wordt. Onder het mom van: voedt de aarde en de aarde voedt jou. Dus helemaal in zijn element, mag ik wel zeggen. Voor ons is het heerlijk hem zo gelukkig te zien en hem te zien genieten dat hij lekker weer wat kan doen, want dat mist hij enorm in zijn nieuwe appartement. Dat rustig-aan klusjes doen rondom huis en tuin...

Tsja, wie vindt dat nu niet aangenaam?

Als je stil genoeg bent, hoor je de boom nu juichen...

Deze pruim is morgen aan de beurt!

Het composthoekje... 

Meneer torenvalk houdt ons vanaf het dak in de smiezen.

Foei Foppe!

Geen idee wat in Foppe gevaren is maar hij is zoooo stout, zo'n grote dief de afgelopen week. Elke dag zijn er acties van hem... De vuilnisbak leeg halen (terugkomen van boodschappen doen en een omgekeerde vuilnisbak in de keuken vinden, alles nog eens doorgekauwd... bah), vandaag stal hij in één minuut een pond varkenshaas (goed ingepakt) van het aanrecht. Gisteren heeft hij de volle suikerpot van de salontafel omgekieperd en leeggegeten, eergisteren was het een hele knoflookworst, nét voor ik die voor de lunch op tafel wilde leggen. Foppe lijkt dan wat ongeïnteresseerd langs me heen te drentelen in de keuken, maar let op, hij schat zijn kansen in en slaat daarna gewoon toe. BOEH...