In 1869, de eerste geboorte hier...

Via Gilles, nos ami Français (en locoburgemeester in ons dorp geweest), zijn we in het bezit gekomen van een kopie van een geboorteakte van de eerste vastgelegde geboorte op La Sauvagère in... 1869! Het was een jongetje, de datum is 1 januari en hij is om 23.00 uur geboren. Zijn naam is Georges Ferdinand Domin. Zijn vader heette Ambroise Bartholemi Domin, was 28 jaar, van beroep landbouwer en getrouwd met Louise Augustina Groseil, 20 jaar, ook landbouwster en samenwonend op La Sauvagère, Bellavilliers. Bijzonder is dat er in de akte ook de gegevens van beide grootvaders worden genoemd, die beide getuigen (témoins) waren - de volgende dag - bij deze geboorte-aangifte. Aan vaders kant is dat grand-père Domin, 62 jaar oud, wonend in de directe omgeving van la Sauvagère, aan moeders kant grand-père Groseil, 55 jaar oud wonend een dorp verderop, Le Pin la Garenne. De akte lijkt ondertekend door 3 partijen, waarbij de naam Groseil (moederskant) wat onbeholpen, groot en onjuist geschreven is namelijk Groleis. Opmerkelijk wel dat deze landbouwers kennelijk konden schrijven of misschien alleen hun naam? Had ik niet verwacht in dit gehucht met vermoedelijk weinig tijd en middelen voor onderwijs in die tijd.

Dit schrijvend ga ik mijmerend terug in de tijd. De vader Ambroise had met zijn bruid dus op 28-jarige leeftijd al een eigen boerenplaats of werkte hij hier als knecht en woonden ze in? Louise op haar twintigste een baby, beide werkend op het land. Was er in die tijden een vroedvrouw bij of nam de moeder van de kraamvrouw die plaats in? Ook ben ik nieuwsgierig naar hoe La Sauvagère er toen heeft uitgezien! Met velden eromheen die geploegd werden? Modder rondom het huis, dieren? Vermoedelijk het huis ook nog veel kleiner, want onze longère (langgevelboerderij) lijkt te laten zien dat er steeds stukken zijn aangebouwd. We hebben binnen dus een aantal muren van 70 cm dik, die eens buitenmuur geweest moeten zijn.

In ons gemeentehuis hangt een plattegrond van Bellavilliers uit 1811. De wegen lijken nu anders te liggen (gezien de bocht), er was een meertje op ons land, de gebouwen lijken ook op een andere plek te staan? Enfin, de volgende stap is naar het kadaster in Alençon, voor hopelijk meer en vroegere informatie. Fascinerend, wat een levens er allemaal zijn geleefd op deze plek. Door zo'n akte voel ik me daar dan weer even dichterbij. Merci Gilles!

plattegrond uit 1811, Bellavilliers

Pompoenen (citrouilles) geoogst!

Of ik nu veel of weinig pompoenplantjes zet, ik hou altijd zo'n stuk of vijf grote potirons, pompoenen over. Het heeft kennelijk ook met de ruimte in de tuin te maken...
Dit jaar dus vijf knoeperds, die garant staan voor heel veel pannen soep! Doorgaans plant ik plantjes (van een vaste leverancier op de markt) die oranje pompoenen voortbrengen maar tot mijn verbazing heb ik dit jaar groene. Toen ik op een dag in het midden van de zomer eens ging kijken of die gele pompoenbloemen ook al kleine pompoentjes gingen voortbrengen, dacht ik niks te zien omdat ik naar oranje vruchten zocht. Maar eenmaal goed kijkend zag ik reeds reuze monsters, maar onopvallend tussen de - ook - groene bladeren. Heerlijk, kan niet wachten om ze te gaan verwerken!

Jour d'automne...

Après un week-end d'été...
Aujourd'hui, tandis que le vent siffle autour de la maison et les pluies passent en loques grises entre les arbres... ci-joint un poème de mon poète favori: Rainer Maria Rilke

Jour d'automne
Seigneur, voici le temps: l'été fut grand.
Pose ton ombre sur les cadrans
et sur les plaines lâche les vents.

Ordonne aux derniers fruits l'ultime plénitude,
accorde-leur encore deux journées plus radieuses,
presse-les de mûrir, fais jaillir
la suprême douceur dans la lourdeur du vin.

Qui n'a pas de maison ne s'en batira plus.
Qui maintenant est seul le restera longtemps
à lire et à veiller, à longuement écrire
et à errer, inquiet,
de par les allées quand tombent les feuilles.

(Traduction: Ad Haans)


Na een bijna zomers weekend...
Vandaag, omdat de wind om het huis giert en de slagregens zichtbaar in grijze flarden door de tuin gaan, een gedicht van mijn lievelingsdichter Rainer Maria Rilke, genaamd: Herfstdag...

"Heer, het is tijd. De zomer was groots.
Leg uw schaduw op de zonnewijzers
en maak in 't veld de winden tomeloos.

Gebied de laatste vruchten vol te zijn.
geef hun nog twee zuidelijke dagen,
dring op hun voltooïng aan en jaag
de laatste zoetheid in de zware wijn.

Wie nu geen huis heeft, bouwt er zich geen meer.
Wie nu alleen is, zal het nog lang blijven,
zal waken, lezen, lange brieven schrijven
en rusteloos in lanen gaan, heen en weer
als winden bladeren voorwaarts drijven."

(Vertaling Ad Haans)

Presser les pommes!

afgelopen zondag was het vijfde jaar op een rij dat we appels gingen persen bij Le Reinette verte in Preau, zo'n 30 km hier vandaan. In het weekend zet deze commerciële perserij zijn deuren open voor particulieren en helpen ons bij de verwerking ervan. Dit doen we altijd samen met Johan en Eveline, vrienden die ook een boomgaard hebben. Dit jaar hoorden we aan alle kanten dat de appelopbrengst in de Perche - onze streek -  schrikbarend laag was, zo ook bij ons. We hadden slecht 1 kistje vol! Johan en Eveline wonen buiten de Perche en hadden wel 400 kg. We delen de buit altijd, dus  - lucky us - hadden we dit keer samen 250 liter Jus de pommes! Heerlijk. Hij is minder zoet dan vorig jaar, kennelijk wat meer zure appeltjes erin, wat ik frisser vind.

Rijp en groen...

Onze appels komen gewassen en gecrusht
in de bak die met een doek is bekleed,
waar wij het mengsel in verdelen.
Doek sluiten en volgende bak erop...
Zo stapels maken

Hier wordt de stapel hydraulisch geperst
en stroomt de verse appelsap uit de leiding,
richting pasteuriseerafdeling.
Eerst even een glaasje proeven, hmmm

De overgebleven appelpulp (soort koek)
gaat naar de koeien. Alexander en Fenna staan
te kijken...

Cuve Marechal... daar zit onze sap in!

Samen flessen vullen, ieder zijn taak

Opbrengst 250 flessen, gloeiend heet!

Inladen en wegwezen,
de volgende familie staat alweer te persen

Het is goed lunchen na gedane arbeid

Herfstvakantie

We kijken terug op een héérlijke herfstvakantie hier. Kinderen en kleinkinderen bij ons, samen gezellige dingen doen, struinen in het bos, relaxen, filmpjes kijken, en tot slot een zomers weekend van 25 graden met de lunch buiten. La vie est belle!
Vandaag is het opnieuw somber hier, de temperaturen laag, nog veel te doen in huis en tuin, maar enfin, de herfstvakantie was een prachtige week!

samen de laatste sperzieboontjes plukken voor
in de salade niçoise

lekker spelen in de tuin

bosbingo spelen, wie ziet er het eerst een zwam,
een eikenblad, een eekhoorn?

Foppe natuurlijk helemaal in zijn element,
hoe groter de roedel, hoe meer plezier!

alvast appels plukken voor de perserij

Opa 'kruit' me wel weer naar het grote huis...

spreekt voor zich

opa 'maait' de bladeren op de grond
in de zak van de maaier en Fenna mag
de oordoppen op tegen het lawaai!

eerst bladerduik in de kruiwagen en daarna
naar de composthoop gereden worden

elke dag knutselden we ook wat en
in het weekend kon dat zelfs buiten!

Ingewijd!

Om de keukenmachine op waardige wijze in te wijden heeft mijn dochter naar een recept gezocht met zoveel mogelijk bewerkingen... De site van 24kitchen bracht ons natuurlijk de nodige inspiratie. Het werd een Mango Bombe en de keukenmachine is hard aan de tand gevoeld! (Niet naar het recept zoeken op hun site, want het is onze eigen versie geworden) Te beginnen met een bodem van Harde wenerdeeg, daarin een vulling van frangipan (soort amandelspijs). Daarop een bombedeeg van Joconde, dat is amandelbiscuitdeeg. De bombe hebben we gevuld met verse mango en de aller-allerlaatste framboosjes uit eigen tuin. Het geheel is afgemaakt met Italiaans schuim. Dat is een veerkrachtig schuim omdat er suikersiroop van 121 graden ingaat, i.p.v. gewone droge suiker. Als laatste werd de gigantisch hoge taart opgemetseld met het schuim en gebrûleerd. Tadada! Ik durf niet op te schrijven hoeveel vet, suiker en eieren in deze taart gaan, want dat is zo'n dodelijke hoeveelheid, dat je niet eens verder zou willen lezen. Zo'n taart maak je dus maar één keer in je leven. Waarom? Voor de lol, omdat het herfstvakantie is en last but not least, ter inwijding... De taart was rond lunchtijd klaar en hebben we maar als zodanig geserveerd. Hij zag er zeer feestelijk uit, was overweldigend lekker door de combinatie van al die verschillende structuren, knapperig, schuimig, zacht fruit, korrelig spijs, hmmm. Hieronder de foto-impressie. 

We beginnen hier met het eindresultaat...

en hier dus met het echte begin van het harde wenerdeeg,
bloem, boter, eieren en suiker mengen
(Kitchenaid mocht nog niet meedoen)

Amandelspijs maken

Jocondebeslag
(amandelbiscuit)

Er was wat deeg over, dus tussendoor even koekjes
bakken met de kleinkinders

Amandelspijs in harde wenerdeeg bakken

De bombeschaal bekleden met het afgekoelde
jocondedeeg

Deze vullen met de mango

En de bol voorzichtig omgekeerd op de taart zetten

Het Italiaanse schuim,
zo stijf dat je de kom ondersteboven kunt houden!

De bombe dichtmetselen met het schuim
(Alexander kijkt gefascineerd toe)

Puntjes trekken met het paletmes en daarna het
branden/brûleren van het schuim

Lunch met Mango Bombe!
(Rudolf van 24Kitchen zou zeggen: ach, het zijn sociale calorieën!)

Dé keukenhulp!

Na jaren wikken en wegen heb ik hem dan toch aangeschaft, de Kitchenaid.

Ik ben er erg blij mee en ik kan niet wachten mijn eerste zeer luchtige cake mee te gaan bakken, want dit is écht een hebber voor wie van pâtisserie en brood maken houdt! Samen met mijn dochter, óók zo'n bakfan, gaan we hem komende week inwijden, een heerlijk herfst-vooruitzicht. Met dat de dagen korter worden komt mijn behoefte om te bakken - en warme vanille & kaneelluchten in ons huis te brengen, groter... Zo heeft elk seizoen zijn aantrekkingskracht. 

En ik heb hem ook aangeschaft omdat ik onze ambiance nog beter geoutilleerd en aantrekkelijker wil maken voor kookclubs, want - franchement -wie wil er nu niet met een Kitchenaid spelen...?