Huisvlijt in januari...

In de heerlijk rustige winterweken in januari heb ik lekker zitten fröbelen... voor mij een manier om uit te rusten en een beetje naar binnen te keren. Dit keer was dat schilderen, breien, lezen...
Vandaag maakte ik het derde 'project' af, dus vond ik een reden ze maar te posten.

Dans les semaines plus calmes en janvier, je m'appliquais aux plusieurs choses... pour moi c'est le meilleur moyen de récupérer et pour me repentir. Pour cette fois c'était peindre sur toile, tricoter, lire..
Aujourd'hui j'ai fini le troisième projet, donc c'est la raison de poster cette petite histoire.

Ajour-vestje voor kleindochter van bolletjes hele 
mooie wol, die nog op zolder lagen te wachten...

Kopjes, mijn geliefde onderwerp vanwege
de rondingen, lichtval etc

Vrij naar het werk van Karla Gerard,
het tweede deel (de nacht)van een tweeluik voor dochter...
lekkere primitieve kunst, verstand op nul en kleuren maar!

Winterse taferelen...

Het is mooi hier, de rijp op de velden, alle sombere kaalheid is opgesierd door een laagje ijs... De contouren van de heuvels zijn nu goed zichtbaar, dus ontwaar ik een ander, veel leger landschap. Hier en daar een boerderij (of buurtschap van boerderijen), een kerk. Op de lege velden zag ik vanochtend na de yogales een roedel reeën staan. Sommige mooi afgetekend tegen een witte achtergrond, andere veel minder zichtbaar in de bescherming van de bruine mais-staken die nog in de grond staan. Op een ander - omgeploegd - veld, staan de vooren van klei keihard te zijn. Al is de lente nog zo mooi, ik hou ook van dit seizoen, de voorloper van al dat moois. Vanmorgen trof Ton een dode vos aan bij ons in de greppel voor het huis. Met deze winterse kou ruimt de natuur veel zwakke dieren op. Omdat vossen vaak akelige ziekten met zich meedragen wilden we hem wel graag opruimen, maar onderspitten kan nu niet vanwege de vorst (en is anders ook al een heel karwei!) dus maar even bij de mairie gevraagd, que faire? Antwoord van burgemeester Valérie: met goede handschoenen aan oppakken en in plastic zak naar de vuilnis. Oh... die operatie hebben we net verricht. Hij was zo stijf als een plank natuurlijk, maar ja, die wonderlijk mooie staart... ik had er moeite mee die in de vuilniszak te laten glijden!

Meilleur Voeux!

De allerbeste wensen voor 2015!

                                             
                                              Dat alle 365 dagen
                          jullie inspiratie en creativiteit mogen vragen...
                                            Met bergen van geluk
                                        Een heel jaar aan één stuk
                                          veel liefde voor elkaar...
                                        Een ongelooflijk goed jaar! 

Oudjaar à huit

We zijn hier vandaag met zijn achten om 2014 uit te luiden. Overal staan de kachels te loeien, in de werkplaats worden oliebollen en appelflappen gebakken, in de keuken een kanjer van een huzarensalade gemaakt met gevulde eitjes en allerlei lekkere andere hapjes, dus je ziet: het gaat er hier lekker oer-Hollands aan toe!

Hanne en Wilma aan de bak!

Naar middeleeuws recept: appelflappen

Rest me jullie op deze dag een heerlijk uiteinde te wensen en ik hoop dat jullie met plezier en waardering terug kunnen kijken op het afgelopen jaar en wat het jullie gebracht heeft op de weg door het leven! Morgen weer een nieuwe dag en een nieuw jaar, nog helemaal onbeschreven...

Puccini en slachtafval...

Oftewel het mooiste en het lelijkste wat ik de afgelopen kerstperiode gezien heb. Ik was zeer getroffen door de opera La Bohème, de prachtige muziek en poëtische liederen die al in 1895 geschreven zijn en die in 1897 in Den Haag als opera voor het eerst in Nederland uitgevoerd is. Van een diepe romantiek! Hoofdrolspeelster Mimi zong:"Ik hou van alle dingen die langzaam en zachtaardig tot mij komen". Wat een mooie en inspirerende zin. De gezongen taal deed me nadenken over het grote verschil in emoties beleven toen en nu. Hoe zij bijvoorbeeld zongen over een jaloezie die in je vaart, waardoor je wordt getroffen en die je beheerst. Het leven en zijn emoties teruggebracht tot een minimale regie... Hoe anders is het vandaag de dag waarin we geacht worden hiermee om te kunnen gaan. Als je er veel last van hebt lijkt dat min of meer een eigen keuze. Ach, de tijden van weleer.
Op de vuilstort werd ik getroffen door een doos met de resten van geplukt wild, ik denk een fazant. Het heerlijke vlees met Kerst verorberd en hier lag wat over was van het geslachte dier; veel veren, darmen, poten, een kop... Overigens op zich ook wel weer een schilderachtig tafereel maar zo bloot en onzorgvuldig weggedaan is lelijk en respectloos.

Donkere dagen...

Vandaag zon op: 8.43 uur, zon onder: 17.04 uur
We zitten weer in de donkere dagen voor Kerstmis. Ik besefte dit heel goed toen ik boodschappen deed aan het eind van de middag. Om half vijf vertrok ik - nog redelijk licht - en ik kwam een uurtje later in pikkedonker terug. Omdat ik nog een ommetje moest maken om de vuilnis kwijt te raken, reed ik vele kilometers lang voorbij pikzwarte boerderijen, stallen, zwarte vlaktes. Grappig is dat ik dan gewoon de hele tijd met groot licht kan rijden omdat er toch geen tegenliggers zijn... Enfin, die donkerte in gebouwen, die verlaten indruk die het op me maakt, alle luiken al dicht, de donkerte in de stallen met de dieren... en dat dat er nu gewoon elke dag is. Mijn gedachten dwalen af op zo'n ritje. Het is (er) dus gewoon, de 'nacht' naast de dag, de zorgen naast het geluk, de pijn naast de vreugde, de kramp naast de ontspanning... Toch altijd weer moeilijk om die gedachte te accepteren, dat die twee opponenten onlosmakelijk met elkaar verbonden zijn. In Nederland had ik die gedachten nauwelijks. Er was altijd afleiding in het straatbeeld, nooit kilometers lang niets, zeker in de donkere maand december met zijn versieringen. Na zo'n supermarktbezoek, met alle toeters en bellen, beland ik dan snel weer met de voeten op de aarde. En dat is goed en heilzaam als je op het platteland woont, want anders hou je dat niet vol. Maar ik rij het erf op, zie de lichte vensters (wij Hollanders doen de luiken niet dicht) en binnen ronkt heerlijk de kachel, place to be!

Muis gaat emigreren...

Onze kleine 'aanloper' Muis, die nu twee weken bij ons is, doet het heel goed. Ze (zijn we inmiddels achter) durft elke dag meer en ze maakt veel contact met de andere poezen Jut en Jul. Jul vindt dat gaandeweg wat leuker en speelt een beetje terug... Onze poes Jut gunt haar nog steeds geen blik waardig, hoe Muis ook haar best doet in beeld te komen, positief of negatief. Foppe is heel erg leuk en 'neust' vaak met haar.
Vandaag was het plotseling circus in huis voor haar, ze werd er heel druk van. Er kwam een kerstboom te staan (vanaf de bank op springhoogte!) en allerlei dozen met papier en ballen en glitterslingers erin. En ook nog brandende lichtjes... Oh, Feest!
In het begin was het nog leuk, maar na een uurtje kreeg ze een time-out van mij in de keuken omdat ze de boom net zo snel aftuigde als ik hem optuigde...
Dat schiet niet echt op! Na weer een half uurtje ben ik maar lekker met haar gaan kroelen op schoot, het waren gewoon teveel prikkels voor haar ineens. Ze viel direct in slaap... ze is een schatje! Maar ze gaat emigreren, naar Nederland, naar één van mijn dochters. Fijn, vertrouwd, zo kan ik haar nog regelmatig zien.
In dat besef geniet ik nog meer van haar in de laatste dagen hier. En héérlijk dat mijn kleinkinderen nu met haar gaan spelen en voor haar kunnen zorgen, hun eerste huisdier: Muis!