Zangweek Jan van Zelm

Afgelopen week (14-20 juli) hebben we hier een week vol zingende cursisten verzorgd. Anders dan vorig jaar was het volle bak deze keer, met ook nog extra partners. Al met al een klinkend geheel! Het weer was weergaloos mooi, dus het was keer op keer lange tafels in de tuin. Zo'n week valt dan samen met hoe ik dat voor me zag toen we pas opstartten hier. Zomerse taferelen, overal in de tuin mensen bezig met muziek. In het atelier stond de piano, in de tuin nog twee keyboards ter begeleiding. Waar we ook waren, er werd gezongen of er werden stukken geoefend, soms solo, vaker in groepjes. In de ochtend was er ensemble-zingen, in de middag begeleiding van groepjes en/of privélessen. Omdat alles wegens de warmte  open stond schoven anderen soms aan bij de privélessen (na goedkeuring natuurlijk), wat men erg leerzaam en fijn vond. Gaandeweg ontstond zo min of meer een gevoel van masterclasses... wat misschien wel een goed concept lijkt voor volgend jaar. We zullen zien. Ton, Marja (onze trouwe hulp) en ik kijken terug op een fantastische week, gemoedelijk, gezellig, fijne gesprekken, warmte, en gelaafd door de mooie muziek. Vrijdagavond kregen we een privéconcert van alle geoefende liederen. Een prachtige afsluiting van een evenzo prachtige week!
Bijgaand de beelden:

Lwah c'est mwah....

Zondag is mijn vader gearriveerd en bracht als verrassing... een wilde gans mee (L'oie), geslacht en wel. Vandaag was mijn feestje dus die klaar te maken. Nog nooit gedaan, dus het recept opgezocht in de bijbel van Julia Child: The art of French cooking.
Erg bewerkelijk. Doordat de gans zo'n dikke laag vet onder zijn huid heeft, moet je hem 2,5 uur lang elk kwartier bedruipen met kokend water, terwijl hij staat te garen in de oven, zodat dat vet langzaam kan smelten. Ik heb eerst een vulling gemaakt van pruimen, die even gekookt in wijn en port, en van leverpastei, geweekt brood, ui en tijm. Hier de gans mee gevuld, hem dichtgenaaid (ja, werkelijk! Met een kromme naald, had ik zeer gemengde gevoelens bij) en vervolgens gebraden omringd door groenten.
We waren allemaal vol verwachting maar het bleek een taaie rakker te zijn.
De lever van de ganzen (foie gras) mag dan superheerlijk zijn, maar het vlees van dit exemplaar was helaas erg droog, vandaar mijn mwah... 
Enfin, het was voor mij ook de eerste keer, dus wellicht lukt een volgende keer beter... Het was in ieder geval heerlijk om buiten te eten, met sla uit eigen tuin.
Bijgaand een impressie.

Bekabeling

In de klusweek dit voorjaar hebben vrienden een geul gegraven van het hoofdhuis naar de gîte, zo'n twintig meter. Dat was voorwaar geen kattepis met al die stenen hier in de grond, ze hebben er vier dagen over gedaan! Daar is toen een buis ingelegd waardoor leidingen getrokken kunnen worden, nu en in de toekomst.
Gisteren hebben Ton en ik deze leidingen getrokken. Een spannende klus, want met de trekdraad (die er al doorheen zat) moesten we een internet en telefoonkabel trekken. Het is natuurlijk zaak die zó goed vast te maken aan elkaar dat hij niet halverwege loslaat... Dus we knoopten en tape-ten dat het een lieve lust was. Daarna Ton in het grote huis (duwend met de kabels) en ik in de gîte (trekkend aan de kabels). We konden de afstand tussen ons - en ook allebei binnen - niet overbruggen dus moesten we af en toe 'buurten' voor werkoverleg. Ik had wel steeds de neiging om - net zoals vroeger toen ik kind was - door de buis iets te gaan roepen. Enfin, ik heb me beheerst en na een  klein halfuurtje kon ik "Schip Ahoy" (toch even ;-) roepen want waren de kabels aan de andere zijde gearriveerd, gelukkig was onderweg niets losgelaten!
Nu nog de kabels in huis verbinden, klus voor Ton, en dan kunnen we internetten en bellen in ons Hans-en-Grietje-huisje aan de overkant! Fijn, dat geeft weer meer vrijheid en comfort. 

Repas de la Gym...

Gisterenavond hadden we een gezamenlijk, zeer gezellig repas (maaltijd) ter afsluiting van ons gym/Taichi-seizoen. Heel Frans, altijd wordt er begonnen of afgesloten met... eten! Elke cursist was uitgenodigd met partner te komen en iedereen nam wat mee. Met elkaar (40 mensen) hadden we een heus diner gecreëerd!
Half zeven zou het beginnen en heel Hollands, wij waren er om die tijd. Alleen de gymjuf was er, Marie-The, de vrouw van de burgemeester. Alle tafels en stoelen in het dorpshuis (salle de fête) moesten nog in elkaar gezet worden, maar dat was met elkaar - van de mensen die binnen kwamen druppelen - ook weer zo gepiept. Daarna een aperitief: witte wijn met bramenlimonade - wat ook als limonade naar binnen gaat -  fnuikend om 19.00 uur met een lege maag! Daarna foto's nemen van de hele groep en à table! We konden kiezen uit een lekker buffet met salades, terrines, brood, quiches. Zalig! Maar, en hierin vergis ik me steeds weer, toen begon het pas: veel groene salades en allerlei kazen, goede flessen wijn. En toen nog eens: een dessertbuffet: 4 taarten met pruimen, vijgen, aardbeien, appels. Flans (custardtaarten) met kokos en flans met caramel, vruchtensalades, rose de sables (chocoladetaartjes), het hield niet op, en nog meer wijn, rosé, bubbels....pffff
Maar gezellig dat het was en gelachen dat we hebben! Eigenlijk de eerste keer dat ik veel grappen begreep (vermoed ik), de discussies volgde en eraan meedeed en me echt 'tous ensemble' voelde. Keer op keer krijgen we van onze franse vrienden volop complimenten over onze deelname en taalprogressie, wat heel aanmoedigend is. Overigens ook weer veel nieuwe woorden en begrippen geleerd deze avond! Stilletjes genoot ik van die zegening en zag in de ogen van Ton dat hij dat zelf ook deed. Het is toch fijn je welkom te voelen en je verbonden te weten - al is het maar je gymclubje. Ja, het deed me écht goed, ik begin hier steeds meer te aarden!

Bijencontrôle!

Het was een sombere zondag hier.Ik heb me vermaakt met een boek op de bank en Ton deed zijn bijencontrôle. Dat was maar goed ook want hij ontdekte dat de was van één honingraat omgekruld was geraakt en daardoor onbruikbaar voor de bijen. Ton heeft deze kunstraten zelf in de ramen vastgezet (ingesmolten) en deze vormen dan een basis waarop de bijen zelf verder bouwen, iedere cel maken zij dieper, dus de hoogte in. Op de foto's kun je zien dat de bijen zelf een nieuwe raat zijn gaan bouwen met van die prachtig perfecte zeshoekjes... Ik vind het een wonder. Het zijn papierdunne cellen en het raatje (7 x 7 cm) woog 7 gram. Zo'n raat vind ik heerlijk ruiken, een lichte geur van was, vermengd met zoet, kruidig en bloemig. Aards. Van de verbogen, onbruikbare kunstraat zou ik een kaars kunnen smelten/maken, dus heb ik hem wel bewaard...

De ronde witte schijf is door de bijen
zelf gefabriceerd

Hier zie je de cellen al half gevuld met honing.
De volle cellen (die wit zijn), hebben een dekseltje
van was erop. Die zijn afgedicht en klaar!
Uit de nog open cellen droop een
drupje honing op de grond waar meteen een vlieg op zat...

Vervolg gîte...

Nu het weer wat minder is zoeken we toch vaker binnenklussen. Eentje daarvan is de nieuwe keuken in de gîte, waar we eind april zijn blijven 'steken'... i.v.m. de komst van de gasten in het voorjaar.
Ton heeft dit - heel voortvarend - weer opgepakt en veel zaken afgemaakt zoals het ophangen van de deurtjes, de leidingen met een koof afgetimmerd, extra stopcontacten gemaakt, plinten aangebracht e.d.

oude situatie

de contouren van de nieuwe situatie...

 
Aan mij gisteren de beurt om te gaan tegelen want dat vind ik een leuk werkje. Ik was gevallen op steenrode tegels om wat kleur te brengen en niet zo'n standaardkeuken te creëren, maar ik vond het toch wel spannend om ze erop te plakken! Had ook erg last van keuzestress, er is op dat gebied zoveel moois te kiezen...  Uiteindelijk ben ik er tevreden over. Met de lichtjes erboven geeft het een warme gloed in de kamer. Nu kan Ton weer verder met de kraan installeren en het gas aan te sluiten. Weer een stapje verder..

La dégustation....

Afgelopen vrijdag togen we dus naar Nogent le Rotrou voor de wijnproeverij!
Le thème was 'Alles over de Pinot Noir'. Ik heb wel eens een cave bezocht en verschillende wijnen geproefd maar een echte proeverij, dat was voor mij de eerste keer. Voor die tijd ben ik wel even gaan googelen hoe je dat doet met het uitspugen, wat hoort en wat hoort niet? Daar voelde ik me tamelijk onzeker over. Maar dat had niet gehoeven want de andere 7 deelnemers, allemaal Fransen, deden het ook niet. De  emmers stonden trouwens wel op tafel. Daar goten we de restjes van onze kostbare wijnen in leeg (hoe zonde!).
Ton en ik neusden eerst nog wat rond in de wijnwinkel (altijd leuk) en een kwartiertje later werden we aan tafel verwacht. Daar stonden 9 flessen wijn met voor iedereen een papier voor de proefnotities (vin, nez, bouche), een bordje voor een klein broodje tussendoor en twee glazen. Wist je dat het juist goed is de wijn steeds in hetzelfde glas te schenken zodat er al een filmlaagje over eventuele resten van vaatwasmiddel zit, ook tijdens een diner? Huh?
Enfin, we startten met een witte Pinot noir (alle wijnen overigens 100% pinot noir, dat is bijzonder), erg smaakvol en geurig. We kregen steeds twee slokjes in een glas, méér dan genoeg!  Daarna volgden nog 8 rode, waarna ik na de derde echt mijn reuk en smaak grotendeels was verloren. Zoiets moet je kennelijk opbouwen... Wat ik leuk vond was dat ik woorden kreeg om smaken te benoemen, bv iets prikkelde in mijn neus maar ik kon de geur niet echt thuisbrengen. Een ander zei: ik ruik koffie... Jaaa, dat is het. Maar ook tonen van chocolade, vanille, boter en rood fruit. Leerzaam. De mooiste wijn, een Vosne Romanée proefden we aan het eind. Jammer, want ik kon hem door het vele proeven niet meer 'waarderen' laat staan van genieten. Van geleerd: de pinot noir wijnen kunnen prachtige wijnen zijn met meervoudige complexe smaaklagen, maar ook supergrillig. Weet nu wel heel goed de streken waar hij verbouwd wordt (tussen Dijon en Lyon, maar ook in de Vendée!) en heb er als witte-wijn-drinker nu voor altijd een favoriet bij: de heerlijk lichtrode Menetou Selon!
Achteraf concludeerden Ton en ik dat de Fransen allemaal zeer aimabel en vriendelijk tegen ons waren, echt een fijn gezelschap. Maar (ja, het is cliché) we mochten wel weer indringend kennismaken met hun chauvinisme... Geen enkele deelnemer had ooit wijnen uit een ander land geproefd, ze konden zich niet voorstellen dat dat smaakvol zou kunnen zijn... En hun opvatting over Nederlands eten ging niet verder dan dat alles daar van melk wordt gemaakt ??? Hoe vreemd is het toch dat wij als Hollanders gemiddeld wel weten wat de Franse keuken inhoudt en dat dat andersom totaal niet het geval is. 

Steve (in het blauwe overhemd), sommelier geweest bij Alain Ducasse
vertelt over de wijnen...