Herfstanemonen...

Ze zijn moeilijk te krijgen hier maar het is me gelukt!
Ik heb in onze tuinen in Nederland altijd deze bloemen gehad, zo gek ben ik erop. Ze torenen - als er bijna geen bloem meer bloeit - zo teer en tegelijk sterk boven al het groen uit en zeker wel tot eind oktober!

Vandaar dat ik trots en heel blij ben dat ik ze nu ook hier in Frankrijk om me heen heb. Hoop dat ze goed zullen aanslaan in de nog warme grond van september. Het was overigens weer een hele klus om ze te planten, want de grond zit ook daar - in de ronde border voor de deur - vol met stenen. Kom nu maar op herfst met de mooie anemonen!

Nieuw bijenvolk

Er is een nieuw bijenvolk gearriveerd! We hebben ze een naam gegeven 
(idee van de dochter ;-). We noemen ze de Thouriennes 2, (naam van de imker van wie we ze gekocht hebben). Mét aanvulling twee, omdat het het tweede volk is van hem. Ons eerste volk dat afgelopen mei bij ons kwam heeft geen koningin 'gemaakt' en is daarom gestorven.
Het nieuwe volk is een redelijk groot en gegarandeerd gezond (dit is een gecontroleerd volk) en gaat - als alles goed gaat - de komende winter overleven. Gecontroleerd door G.D.S.C.O = Géneral Département Sanitaire Chaptol Ornais, section Appicole, en zij controleren op de ziekten MRLC ( maladies réputé légalemant contacieuse). Omslachtiger en Franser kan bijna niet... maar ook terecht want bijen zijn heel belangrijk en mogen hoe dan ook niet uitsterven. 

De eerste ochtend was er nog weinig leven in de bijerij, maar toen het vanmiddag wat warmer werd kwamen ze met velen een kijkje buiten nemen! Er zijn helaas niet veel bloemen meer die ze kunnen bezoeken. De hedera bloeit nog wel en is geliefd bij ze en natuurlijk hei, maar die laatste groeit hier helaas niet.
Ton heeft ze voorzien van een kilo suiker (opgelost in 500 ml water) als voorlopige voedselreserve voor de winter. Als ze het op hebben, krijgen de opnieuw een beker. En Ton zelf is nu in het bezit van de grote Beekeepers-Bible van Stewart, Tabori & Chang en gaat zich komende winter weer verder verdiepen in het bijenleven...

Hier schenkt hij het suikerwater in de voederbak.
Door een luikje bovenop open te zetten
kunnen de bijen nu direct binnen vanuit de kast naar de suiker!

Hier legt Ton er een plexiglasplaat op, zodat hij de
deksel kan optillen zonder dat de kast
zijn warmte verliest en hij ongehinderd erin kan kijken
(maar hij besloeg door de warmte - van het suikerwater -
nu overigens meteen...)

Een dot van een suikerpot!

Afgelopen week een heerlijke shopdag 'gevierd' met Eveline. Samen naar Alençon (de ene boerin in haar cabrio, de andere in de Landrover ha-ha) met in ons hoofd lijstjes van 'nodige' en leuke dingen voor in het huis of voor onszelf. Tijdens het winkelen konden we er gelukkig veel grappen over maken; wat een luxeprobleem toch als je moet kiezen tussen een beige of een grijs bord en wat zou je zonder die mooie borden op tafel zijn, ha ha...!
Woon - en kledingwinkel in en uit, mooie dingenwinkel, serviezen kijken, kringloop (hier Emmaüs geheten) en dat alles natuurlijk afgewisseld met een uitgebreide koffiepauze en dito lunch....Maar très agréable, even lekker weg van al de klussen thuis en me onder te kunnen dompelen in het stadse!
Mijn buit bij de kringloop was nog het meest geslaagd vond ik zelf...ik hou ons serviesgoed in blauw met wit...(onverbiddelijke eis anders wordt het een zooitje)
En zoals Eveline het terecht noemde: echt een dót van een suikerpot!

Dorade in zoutkorst...

Omdat de herfstkookweek op 14 oktober van start gaat hier en ik wederom allerlei nieuwe recepten heb opgenomen in het menu, ben ik al een paar weken van alles aan het voorkoken...Het liefst nodig ik dan mensen uit en vraag hun om proefkonijn te zijn. Maar merendeels ook om het recept te controleren want mijn ervaring is dat zeker 50% van de recepten zoals ik ze aantref in boeken en bladen qua receptuur niet helemaal klopt. Bijvoorbeeld in tijden en hoeveelheden...
Gisteren stond vis in een zoutkorst op het menu. Zelf had ik dat nog nooit gemaakt, teveel gedoe en na afloop een hele bakplaat zout ( en 9 eiwitten) voor 4 x 100 gr vis weggooien. Het moet dan wel verschrikkelijk veel lekkerder zijn wil ik zoiets doen...
Maar dat terzijde, het is wel een hele beleving om zoiets te maken en de meeste mensen beginnen daar thuis niet aan. In de kookweek (en ruime keuken, niet te vergeten) waarbij we samen allerlei gerechten maken, past zoiets natuurlijk prima! Alleen al qua beleving.
En dat was het...
In mijn haast bij de visboer was ik vergeten te vragen of hij de dorades alvast wilde schoonmaken, dus die verrassing wachtte me thuis!
Toen ik mijn hand op zijn huid drukte en het mes onderin de buik zette, ging ie eerst poepen! Nog nooit meegemaakt. Getver, ik geef het je te doen.
Doorzetten Elly en ah, dat was eigenlijk toch gauw gedaan met daarna de voldoening van de zelfredzaamheid.
Hier liggen ze, Jip en Janneke op mijn blauwe visplank, gereed om te worden
gevuld met venkelzaad, citroen en peterselie uit eigen tuin... 



Het grove zout dat ik had aangeschaft was overigens zeer goedkoop, 0,18 per kilo, dus voor de kosten hoef je het niet te laten. Dat heb ik met 9 eiwitten en meel aangemaakt en onderop en in een bergje om de vissen heen gedrapeerd en aangedrukt. Je moet geen wondjes aan je handen hebben ( AU!!), maar na het afwassen van het zout zul je merken dat ze wonderlijk zacht zijn geworden.

Hier met een behaaglijk dekentje van zout,
de visstaartjes mogen overigens vrij liggen...

Na verschillende voorzichtige openingen gemaakt te hebben
 pel je de croûte de sel in grote stukken eraf.
Vervolgens fileren en serveren.

In de voorverwarmde oven van 225 gr, 35 minuten bakken en daarna hamer en beitel pakken! Die korst wordt écht zo hard als beton, ik heb stevig moeten slaan maar toch met een soort van ingehoudenheid want als je erdoor heen timmert verniel je onmiddellijk de zacht gegaarde vis. Wonderwel is de vis niet zout geworden (dat is tegengehouden door de huid) en zacht als boter, héérlijk! Ik serveerde er een gegrilde aardappel (met bacon en cheddar) en kropsla bij. Wel opletten dat je hem serveert zonder ook maar een korreltje deeg want dat is natuurlijk verschrikkelijk zout...

Springkikker!

Het is nog heerlijk nazomerweer en ik probeer de tuin wat te fatsoeneren voor de herfst echt zijn rentrée maakt. Opruimen, hier en daar snoeien en alle uitgebloeide knoppen uit de rozenstruiken knippen voor de laatste lichting bloeiers - soms wel tot diep in november! Er liggen al behoorlijk wat bladeren in de borders, maar dat zijn broodnodige dekentjes voor in de winter dus die laat ik mooi liggen. In het perkje bij een van de vijvers was ik een soort klimmer (ik denk winde) uit het krentenboompje aan het halen, omdat die deze aan het verstikken was. Terwijl ik dat deed woei er een blaadje omhoog bij mijn voeten, lichtbeige van kleur. Eerst dacht ik nog: vreemd windje zo dicht bij de grond terwijl ik niets voel...en toen woei het met een sprong weer een stukje verder....ah, een kikkertje en het bleek de springkikker! Wat een bijzondere kleur, nooit eerder gezien. Naast zijn identieke kleur als de bladeren heeft hij een zekere scherpte (van vorm) op zijn flanken die je ook bij bladeren ziet. Hoezo camouflage?

Zoek de kikker! 

La fendeuse

Een groot deel van de op 50 en 40 cm gezaagde balken moet nog wel gekliefd (fendre) worden. Eerst is er een partij à la main gedaan, maar het bleek dat we voor de wat dikkere stronken toch een splitter, fendeuse, nodig hebben. We hebben geen idee of zo'n machine goed werkt dus wilden we hem eerst maar eens huren bij een of ander tuin/landbouwbedrijf, maar na twee weken zoeken hebben we nog geen enkel adres gevonden of tip gekregen, ook niet via, via... Dan maar lenen voor een mooie kist wijn bij een bevriende buurman. Ton is vanmiddag begonnen en helemaal in zijn element want het is een superding en het gaat heel gemakkelijk! Hij split met een puntkracht van 5 ton, dat verwacht je niet van zo'n kleine, compacte machine... "Die wil ik ook, die wil ik ook...hoor ik Ton zeggen.
(Dat kan ik ook zo hebben met keukenmachines!)
Hij heeft in een middag zo'n drie kuub hout gesplitst, fantastisch, en daarmee gezorgd voor een halfjaar brandhout op maat. En hij ontdekte: eikenhout scheurt, beukenhout knapt, interessant, toch?Aangezien onze buurvrouw ook enthousiast werd bij het zien van dit werktuig is maar meteen besloten samen zo'n ding aan te schaffen voor de volgende winter...Goed project!

Dakloos

Misschien niet wat jullie op het eerste gezicht denken...
Maar ik ben vandaag héérlijk dakloos gaan touren in de omgeving, heb rommelmarktjes bezocht en genoten van de zon op mijn hoofd, het directe contact met de geuren van bos en veld, het windje door mijn haren...geweldig! Dit is écht genieten.
Zo begon dit verhaal:
Twee maanden geleden kocht ik op de rommelmarkt een speelgoedcabrio voor mijn kleinzoon zodat hij hier mee kon spelen in zijn vakantie. Wél van een merk dat ik zelf heel leuk vond, natuurlijk! Maar ik had toen nog geen idee dat er zo kort erna ook een échte kwam voor mezelf!

Ik was wel naar een autootje aan speuren voor erbij, maar een doodgewone. Toen ik eens ging googelen waren er een hoop leuke autootjes te koop, maar het idee van 'open rijden' terwijl ik mijn dagelijkse boodschappen doe, kwam toen voor het eerst in me op. Dan is het kiezen of delen: een 'verstandige' keuze en een jonge auto of eentje waarvan ik alleen maar dromen kan en dan dus 11 jaar oud...
Er volgde nog weken van twijfels met als thema: doe gewoon dan doe je gek genoeg...maar ik zette uiteindelijk door en met ondersteuning van mijn echtgenoot die me dit genieten erg gunt, kwam deze cabrio vorige week op La Sauvagère. Grappig al de reacties die ik erop kreeg en alle opvattingen te horen die kennelijk bij cabrio rijden horen. Een van mijn schoonzussen mailde me: Kom, gooi je lokken in de wind en...misdraag je! Heel goed advies, vind ik.
Ik geloof dat ik me daar maar braaf aan ga houden ;-)