Grootmoederen...

Afgelopen week heb ik bezoek gehad van onze dochter met de kleinkinderen en haar lieve vriendin. Het was in alle opzichten een héérlijke week met ze, waarin ik lekker volop oma kon zijn! Zelfs geen tijd om te bloggen! Vanochtend zijn zij vertrokken en viel ik in een behoorlijk gat zo zonder die kinderstemmetjes om me heen...Praktisch als ik ingesteld ben ga ik dan maar poetsen. Dat moet immers toch gebeuren en die bezigheid laat me gelijk de ruimte wat te mijmeren... Terwijl ik de grassprieten op de vloer in huis met de stofzuiger te lijf ga, zie ik op mijn netvlies nog de dolle pret die onze kleinzoon samen met mijn man had op de motormaaier. Maar ik zie ook nog de grassprietjes op zijn natte, blanke voetjes voor me als hij weer eens een rondje vanuit zijn zwembadje over het grasveld spurtte...De hele week heb ik me niet druk gemaakt over de rommel en kon ik de neiging op te gaan ruimen goed weerstaan. Ik ben blij dat ik de tijd genomen heb van hen te genieten, gewoon naar ze te kijken als ze speelden of met ze te spelen, te praten, voor te lezen, samen doperwtjes of aardbeitjes te plukken, een puzzeltje te maken. Ondertussen was en strijk ik het 20 jaar oude lievelingsdekbedhoes van dochter, waar nu kleinzoon weer onder sliep, time flies! Het speelgoed, de leesboekjes en serviesjes gaan weer in de grote kist, alle knuffels erbij... Mijn schattige, goedlachze en mollige kleindochter had ik deze dagen zoveel als ik kon in mijn armen. Terwijl ik haar sokje - wat is blijven liggen - aan de waslijn ophang kan ik dat nog steeds voelen, die zachtheid van haar huidje en haar vetjes! Tegen het eind van de dag heb ik afscheid kunnen nemen van alle fijne dingen en is alles weer schoon en opgeruimd hier en in Nederland mijn 'kostbaarste bezit' weer veilig thuis gearriveerd...Rust! Poes Jules kan niet wachten tot ik zit, mijn schoot is weer voor hem!

 

Foppe Mastercard?

Foppe heeft weer eens nieuwe ballen...maar voor hoe lang? Daarom hebben we hem meteen ermee gefotografeerd, niet wetende dat we misschien wel een grootse reclamefoto voor mastercard hebben gemaakt...

Yoga in de tuin...

Deze week hebben we een Yogaweek op la Sauvagère. Het weer is redelijk goed en laat regelmatig ruimte voor Yoga buiten in de tuin, heerlijk! Dan pik ik als kok met onze hulp Aggy graag een lesje mee...Er is veel activiteit; naast de Yogalessen 's morgens en in de namiddag wordt er volop gewandeld, worden dorpjes bezocht met bijbehorende markten, maar ook gelezen, geluierd én gezond in eigen tuin. Het is een fijne week met gezellige deelnemers!

Foppe redt haasje...

Gisteravond na het diner zag een van onze gasten poes Jut in de tuin lopen met een haas in zijn bek, half zo groot als Jut zelf, dat wel!Tumult aan tafel natuurlijk...
Poes Jules en Foppe waren natuurlijk ook meteen van de partij. Jut kroop er grommend (van mij!!) mee in de struiken. Foppe kroop achter haar aan, pakte het haasje (dankzij zijn jachtinstinct heeft hij een zachte beet) en zette dat snel 50 meter verderop in de tuin en het haasje liep tot onze grote verrassing snel weer verder en hup onder het hek door het veld in. Weer opschudding, hij leeft nog!! Wauw! Alles lijkt erop dat Foppe dat haasje 'redde' maar misschien dat hij ook door ons geroep "Foppe hier!" het haasje losliet, wie zal het zeggen...? Het haasje ruikt nu naar poes en hond en of haar moeder haar terug in het nest accepteert...?
Maar trots dat ik was - héél héél braaf van Foppe - en ik blijf graag in die waan!

Buschauffeur!

Een lang gekoesterde wens van mijn echtgenoot kwam gisteren uit! Als extra service van La Sauvagère hebben we dit jaar luxe vervoer geregeld voor wie met de TGV naar ons toekomt en in Paris-Nord al persoonlijk afgehaald wil worden. De deelnemers van de Yogaweek - die gisteren begon - hebben er veelvuldig op ingetekend en Ton reed 's morgens om 10.00 u weg met een gehuurde bus om 8 personen af te halen. Na een fantastische carrière in de zorg wordt een andere droom voor hem waar: buschauffeur zijn!
Op en top in zijn element vertrok hij, ha-ha.

Dit moest ik natuurlijk even vastleggen...

Gearriveerd met de deelnemers en aan de Tarte Tatin met cider....ons welkom-ritueel!

Welkom bijen!

Vanochtend was het zover, na koortsachtig overleg de afgelopen dagen, was het beloofde bijenvolk klaar voor vervoer. De imker c.q. bijenleraar van Ton - die 30 km verderop woont - heeft verschillende bijenvolken en eentje daarvan hebben wij van hem gekocht. Hoe duur zal dat zijn, vraag je je misschien af? € 50 Koopje!
De kleine bijenkast, la ruchette, stond al een paar weken in zijn tuin en nu (gevuld)  dus in de onze!

Het moment suprême! Ton opent de gleuf, nadat de kast en de - naar schatting 5000-7000 bijen - een half uurtje rustig op zijn plaats heeft gestaan na de rit. Zie Ton aan het werk met blote handen, de bikkel!

Ton heeft ze eerst even 'berookt' (lees: licht bedwelmd, met de roker bovenop) zodat ze minder paniekerig op deze 'ontvoering' reageren. Meteen kwamen alle dames uit de kast ;-) Werkbijen zijn altijd dames, de darren (mannen) zijn er alleen om de koningin te bevruchten.

Foppe hield het allemaal goed, maar wel van een gepaste afstand in de gaten! Bijzonder want hij loopt altijd aan de zij van Ton. Verstandig van hem en toch was hij vandaag het eerste slachtoffer (en hopelijk laatste), in zijn rechteroor gebeten door een bij. Bij een aai over zijn bol kwam er een klaaglijke gil. Zielepoot! 

Zoals je ziet hebben we voor de kast een cirkel gras weggehaald voor een border vol lavendel. Daar kunnen de bijen dan vanuit hun veldvluchten op neerstrijken voor ze de kast ingaan en zo hun laatste gift stuifmeel en nectar tot zich nemen... En, er lopen daar geen mensen!
Op naar de eerste pot honing!! 
Zullen we dan ook maar een beer nemen?

Enig kind

Na een kort tripje naar Nederland keken we bij terugkomst meteen bij het torenvalknest. In mijn blogboek las ik vorige week dat zij afgelopen jaar 17 juni uitvlogen... En ja, hoor, van grijze pluis ( wel al groot) tot bruine vogel in een kleine week! Bijna wel klaar om te gaan! Nu is het elke dag opletten geblazen.

Op 26 mei vonden we een gestorven baby-torenvalkje in het gras onder het nest (zie blog: Familiedrama). Die heeft niet groot mogen worden en de ander - in zijn uppie weliswaar - wel. 

Toch een raar idee dat zo'n vogel dan als 'enig kind' groot wordt...ongezellig lijkt me en minder vaardig omdat ze niet meer van elkaar kunnen leren...maar dat zal wel veel te menselijk gedacht zijn.