Les petites decisions

Overgewicht is hier minder gangbaar dan in Nederland. In veel tijdschriften en ook in de reclameblaadjes van de supermarkten staat veel informatie hoe dit te voorkomen onder het mom van eten... dan ook bewegen! In het boek dat ik nu lees: Lunch in Parijs, vraagt de Amerikaanse die in Parijs woont zich af hoe al de Franse vrouwen zo slank blijven... Terwijl hier in Frankrijk toch bijna alles om eten draait!
Ook ik wil elke dag wel een nieuw recept uitproberen met een product wat ik nog niet ken en graag wil proeven, maar als ik dat zou doen zou ik zeker snel 100 kg wegen... Wat ik niet wil, dus wat te doen?
Franse vrouwen hanteren hiervoor de regel van de petites decisions (lees ik)... de kleine verstandige keuzes - temidden van zoveel andere - waardoor je gewicht niet uit de hand gaat lopen. Een klein stukje taart, een puur chocolaatje in plaats van ijs toe, geen frietjes maar wat extra groenten... Discipline dus!
Na de krokettendag dus heel wat petites decisions hier...ha-ha!
    
Amusant boekje met veel echt Franse recepten tussen haar belevenissen daar door!

Krokettendag!

Onze dochter is hier deze week en is samen met een vriendin gekomen. Zij brachten heel veel breiwerkjes mee... gezellig! Ook namen ze het kookboek van Cees Holtkamp mee, volgens velen de beste banketbakker uit Amsterdam, om hieruit deze week te gaan bakken en kokkerellen. Vandaar dat we deze zaterdag hebben uitgeroepen tot Krokettendag. Op het menu staan kalfskroketten en kaaskroketten. De bouillons hiervoor zijn gisteren al getrokken en vanochtend hebben we de ragouts hiermee gemaakt. Nu staan deze weer af te koelen en straks gaan we daar kroketten van rollen, ze paneren door fijn zelfgemaakt paneermeel, dan nog een keertje door grof paneermeel en uiteindelijk frituren. Een blog dus over een héérlijk Nederlands produkt (vooral fait à la maison) wat hier niet te krijgen is alhoewel het een Franse naam draagt! Vermoedelijk komt de 'croquet'  oorspronkelijk wel uit Frankrijk. Een eerste recept werd aangetroffen in 1705 in Le cuisinier royal et bourgeois, van François Massialot, de kok van Lodewijk XIV. Deze had de vorm van een ei! 

Een heel werkje, helemaal huisgemaakt,  maar het resultaat was fantastisch!



Vinkenburg!

Sinds twee weken is het hier al een enorm gekwetter van vogels, wat klinkt als nestdrang. Ton heeft de vogelhuisjes gisteren schoongemaakt, liever gezegd leeg gehaald... wat een prachtig bed van haren, strootjes, mosjes en veertjes opleverde. De haren van Foppe hebben hier overduidelijk een tweede leven!

Wat opvalt is dat er dit jaar vooral vinken rondvliegen om de boerderij. Aangezien mijn (overleden) schoonmoeder Vinkenburg heette, vond Ton het in dit licht leuk op te merken dat er hier een soort van 'vinkenburcht' lijkt te onstaan...Zou ze daar dan toch een hand in hebben?

De eerste rommelmarkt!

Vandaag 6 gr C! In mijn brocanteboekje staat dat de rommelmarkten weer zijn begonnen. Vandaag was dat in Gourgenard, 45 km van ons vandaan. Onduidelijk was of dat in een hal of buiten plaatsvond... Gewoon buiten! 160 kraampjes met meestens huiverende vendeurs. Maar prachtige, authentieke spullen zo aan het begin van het seizoen. Halverwege hebben we buiten gelunched, frites met merguez en een koud wit wijntje erbij... Na een stevig uurtje in de buitenlucht hielden we het voor gezien, maar met een mooie buit! Serviesgoed in mijn favoriete kleuren.

Liefde op het platteland...

Het is al Valentijnsdag geweest maar over de liefde wil ik toch nog wat schrijven...
Dat gaat à la campagne soms toch over andere dingen. Vanmorgen viel me dat ineens op. Ik liep naar de gîte om te kijken hoe het werken met de chaux (kalkmortel) gisteren gegaan is en of het al een beetje aan het drogen was. Mijn man is hier gisteren aan een aanzienlijke en complexe klus begonnen, namelijk het herstellen van de muur en van de 'hoekstenen' rondom het venster. Er waren afgelopen jaar grote stukken afgebroken onder invloed van vocht in de muur. De kunst is dit zo goed mogelijk te repareren met waar het destijds ook van gemaakt is; zand, kalk en water. Verheugd zag ik dat het buitengewoon goed gelukt was! Hij had het petroleumkacheltje al aan gezet voor het werk vandaag, maar voor nog meer warmte ben ik de grote haard daar aan gaan maken, een lekker stevig vuur!
Ondertussen wat dingetjes opgeruimd. Toen ik weer in het grote huis aankwam had Ton daar voor mij de grote haard aangestoken omdat ernaast mijn schildersezel staat waarop ik druk aan het werk ben... en er was heerlijke cappuccino!
Dat trof me, dat we ieder voor elkaar voor warmte hadden gezorgd... zichtbaar gemaakte liefde noemen we dat!



Gepocheerde eieren

Er zijn van die recepten... die ik altijd een beetje mijd... Daartoe behoren o.a. gepocheerde eieren, praline en karamel maken. Wel een keertje half geprobeerd en helemaal mislukt, die categorie dus.
Met het geven van kookworkshops vind ik eigenlijk dat dat niet kán! Dus raapte ik vandaag mijn moed bij elkaar en ging voor gepocheerde eieren op een salade met knoflookcroutons, avocado en tomaat. Ook die andere recepten ga ik de komende weken gewoon maken en desnoods opnieuw en opnieuw nét zolang tot ze lukken.
Voor de gepocheerde eieren nam ik (natuurlijk) een van mijn Engels georiënteerde kookboeken;  Mijn keukengeheimen van Skye Gyngell.
Ik had alvast een pan water en azijn en twee lepels klaargelegd en een doos verse eieren, in de vaste veronderstelling dat er eerst een heleboel gingen mislukken...
Toen ik haar recept las dacht ik niet dat dit goed kon komen, zo eenvoudig, maar het werden fantastische eieren en op een doodsimpele manier! Ik word daar helemaal gelukkig van, weer een keukenangst minder.
Ik ga het jullie verklappen: pan met water en een dessertlepel azijn erin aan de kook brengen, dan vuur laag zetten. Als het water namelijk niet meer borrelt, vliegt het eiwit niet in het rond... ik had het zelf kunnen bedenken, maar helaas.
De eieren die je wilt pocheren eerst in een kommetje doen en daarna rustig in het water laten glijden. Als ze er in zitten (ik had er 4 in gedaan, niet meer dan 6 in één pan, lijkt me), gas uit, deksel erop en 4 minuten laten nagaren. Klaar is Kees!
Het eiwit zat mooi om de dooier heengevouwen en ze smaakten héérlijk met de meer dan boterzachte avocado. Met verse friet erbij was het een mooie, lekkere en pure maaltijd!

En zoals een gedreven kok betaamt ga ik ze nu nog drie keer maken om te checken of ik geluk had, superverse eieren of dat ik het gewoon kán...

Les chevreuils...

Wederom wat kiekjes vanuit ons keukenraam...
Als een van ons staat te koken of af te wassen en plots hoor je een run naar de verrekijker, dan is er wat moois te zien!

Vermoedelijk zijn ze op zoek naar eten, want we zien er elke dag wel een paar, en dat is veel meer dan gewoonlijk.

Ook hier is de sneeuw aan het smelten en langzamerhand worden de velden weer groen...Het koolzaad wat er voor deze koude periode nog groen bij stond (en zelfs voor een deel bloeide) is nu helemaal aan zijn einde...nog even en dat mag ie weer! Hier is de buitenkraan weer gemaakt, die kapotgevroren was en overlangs gespleten! en het stadswater kan er weer door. Overal om me heen hoor ik van vrienden en buren hetzelfde: leidingen kapotgesprongen, water in stopcontacten gelopen en allerlei ander ongein door de kou. Het leven à la campagne is dus gewoon zo, dan gaan er altijd dingen stuk. De loodgieters en electriciens hebben het er deze dagen druk mee, zij blij!