Indian summer...

31 oktober en nog steeds zalig weer! Buiten koffiedrinken en lunchen, fietstocht gemaakt en ondertussen genieten van de prachtige kleuren onderweg.
Rondom het huis maak ik de boel winterklaar maar dat is toch een beetje een raar gevoel, als het nog zo zacht is...maar ja, toch tijd om bollen te planten.

Hoorde dit weekend dat een aantal meteo's spreken over de mogelijke komst van een horror-winter... intens koud en lang...waar ik me nu nog helemaal niets bij kan voorstellen.

Maar sinds een dag zegt een stemmetje in me toch om alvast maar 10 kuub hout te gaan bestellen...

Bij het uitlaten van Foppe en Jules huppelt kleine Jut ook steeds vaker mee, heel gezellig!
Hier geprobeerd ze gedrieën op de gevoelige plaat te krijgen, maar dat viel echt niet mee...er liep er altijd wel eentje uit beeld!



Sorties champignons

Gisteren met vrienden een paddenstoelenexcursie gevolgd in het bos van Bellême. Samen met Fransen (groot en klein) en Franse gidsen... Om twee uur verzamelen op het kerkplein, 2 euro p.p. betalen en dan 'en colonne' naar het bos gereden. Daar hebben we ons opgesplitst in 5 groepen met elk een gids en zijn we gaan speuren...
Er zijn vanwege het droge najaar weinig paddenstoelen, maar naarmate we langer liepen zagen we er meer. Geen cèpe (eekhoorntjesbrood, lekker!) te bekennen, wel allemaal 'gemene' en oneetbare amenieten, met en zonder rokjes.... Groene knol - paarse stam - witte vlieg etc etc. Wat een hoop soorten! Ik heb begrepen dat het paddenstoelen plukken in Nederland inmiddels is verboden, onbegrijpelijk voor de Fransen - toen we dit vertelden - want daar is het de nationale sport en zeker in de herfstvakantie, die nu gevierd wordt.
Samen met de vrienden Johan en Eveline hadden we twee mandjes, in de ene de geplukte, in de andere de goedgekeurde - dus eetbare - welke in het Frans comestible heten... De kleine Franse meisjes, die (aandoenlijk) met veel te grote latexhandschoenen ook meeplukten, begrepen dat woord eerst helemaal niet. Pas toen ze hoorden dat het eetbaar betekende, kwam er een glimlach...en bij pas comestible (wat veel vaker gebeurde) natuurlijk een zwaar teleurgestelde blik...
Tot mijn grote vreugde kon ik de gids redelijk goed volgen! Na de tocht van ruim anderhalf uur verzamelden we opnieuw en werden exemplaren van alle gevonden paddenstoelen op een tafel gelegd en werd er uitleg gegeven.

In de miezer-regen, dus dat was niet zo aantrekkelijk...maar alla. Er werd op een jachthoorn geblazen om  de (getelde!!) nakomers vanuit het bos te roepen.

Ik kwam - naast de soortenkennis - daarbij allerlei nieuwe dingen aan de weet zoals: als er op een eetbare paddenstoel sporen zitten van een slak die een giftige paddenstoel gegeten heeft, wordt de paddenstoel hier oneetbaar (giftig) van. Of: in het bos geplukte paddestoelen altijd wasssen i.v.m. plassen van de (zieke) vos over de paddenstoelen....Of: sommige paddenstoelen kun je rauw niet eten maar gekookt wel... of: één spoor van een giftige paddenstoel in je mand met eetbaren, maakt dat je de anderen ook kunt weggooien.... Daarom hadden de ervaren zoekers plastic plantenbakjes in hun mandje staan zodat je ze kunt scheiden, soort bij soort! Erg handig.

De eetbaren die wij zelf hebben geplukt waren pieds de mouton (schapevoetjes)



Makkelijk te herkennen aan de kleur en de naaldjes onder de hoed...

 en amethistzwam (ook wel rodekoolzwam genoemd vanwege de kleur).



De laatste zijn kleine paarse paddestoeltjes waarvan je alleen de hoed eet, die we bakten in boter met beetje peper en zout. Met 12 paddestoeltjes voor allemaal een muizenhapje op een stokbroodje... maar lekker was het! Vanmorgen hebben we elkaar gebeld bij wijze van overleven, ha-ha!



Hier staan ze gewassen in een bakje....

Terugkijkend heb ik tóch veel geleerd van deze excursie en ga ik volgend jaar met meer kennis van zaken weer op pad...leuk!

Kweeperengelei

Jean-Marc, de klusjesman, zette vorige week een enorme tas met kweeperen voor de deur, kilootje of 10. Met hier en daar al een plekje, o, jee, werk aan de winkel...!
Zoals jullie in mijn vorige blog gelezen (kunnen) hebben was ik druk met de buren ondersteunen dus kweeperen verwerken stond niet bovenaan mijn lijstje. Gisteren prikte dat beeld plots weer in mijn oog (au, die tas met nog meer plekjes in de peren, oelala) en ben ik gaan wassen, snijden en inkoken. Gisteravond hing die gekookte moes in een doek uit te lekken tot kweeperensap en die heb ik vanochtend met suiker erin tot gelei verwerkt.
De potten staan nu af te koelen. Ik weet nog niet goed wat ik van de smaak vind, kruidig-zoet. Tot ik hier kwam wonen wist ik van het bestaan van kweeperen niet af. Hier heten ze overigens Coing, waar je zo lekker je hele Franse neusklank in kwijt kunt! Een delicatesse op brood met (geiten)kaas...
Een kweepeer is een onooglijke peer, zeker door AH-ogen bezien...Een echte peer van het boerenerf, veel groter dan een handpeer, geel, gedeukt, bruinig laagje erover en keihard!
Hij behoort (Cydonia oblonga) tot de rozenfamilie en is ook nauw verwant aan de appel, de peer en de lijsterbes. Hmmm...

Rauw dus niet te eten maar de gelei die je er van kookt wel. Maar ja, als ik zo bezig ben in de keuken overvalt me ook een soort van armoedegevoel, dat je als boer uiteindelijk gaat bedenken dat je met suiker erin alles wel kunt eten!
Dus eerst maar eens vijf potjes gemaakt en proberen of het dat werk waard is...
Met dank aan vriendin Hanne die me een mooi boek schonk over inmaken en jams. Ik heb er al veel uit gemaakt. Er komt zeker een potje naar je toe, Hanne!

Brand bij de buren...

Afgelopen donderdag heeft een grote brand bij onze Nederlandse buren hun grote schuur voor meer dan de helft in de as gelegd. Vreselijk! Wat een schrik om zoiets mee te maken...In de schuur hadden ze die week vrienden te logeren, véél want het was herfstvakantie... Omdat wij met onze accommodatie veel mensen kunnen herbergen, is een grote groep hierheen gekomen en konden we hen gelukkig onderdak bieden.
Ik was die donderdag met onze cursisten - want najaarskookweek hier - naar de markt in Bellême en toen we terugkwamen waren er plotseling heel veel mensen in en om het huis...allemaal geschrokken en geëmotioneerd van hun ervaring met de brand 1 km verderop. Iedereen was van alles verloren in de brand;  paspoorten, telefoons, autosleutels, natuurlijk kleding en toiletspullen etc . Plots fungeerden we als crisiscentrum...waar mensen konden bellen, internetten, douchen, eten, slapen.

Nu zijn we vijf dagen verder en is de rust op La Sauvagère weer gekeerd. Onze eigen kookcursisten zijn weer huiswaarts en veel logees van de buren konden in de loop van de dagen ook weer naar Nederland terugkeren. Het leven neemt zoetjesaan weer zijn gewone gang voor ons...

Herfstwandeling rondom huis...

Vandaag was een prachtige dag om eens een nieuwe wandeling te maken en dat was er eentje die met een boog rondom ons eigen huis liep. Gek genoeg hadden we dat pad - dat zo dichtbij ligt - nooit eerder gevonden. Leuk om ons eigen huis vanuit verschillende (en nieuwe) perspectieven te zien!



Ojee, vers molletje geroken, met zijn hele hoofd in het hol...



Eerst vlak langs de buren en daarna het bos in. Hoewel iedereen zegt dat er momenteel nergens paddestoelen zijn, zagen we vanmiddag toch een hele grote cèpe (eekhoorntjesbrood), maar wel helemaal in zijn eentje...

Het bospad was overwoekerd met takken die inmiddels weer begroeid waren, jungle-achtig en erg mooi! Foppe kon zijn geluk tijdens deze wandeling niet op, maakte ver voor ons verkenningen, kwam vervolgens terugrennen om dit kenbaar te maken en verdween weer opnieuw voorwaarts. Hij 'deed' de wandeling dus ongeveer vijf keer!

Bezoek Kaasmuseum (Livarot)

Vandaag zijn we in het kader van de herfstkookweek naar het kaasmuseum in Livarot geweest, zo'n 80 km noordwaarts. Een leuke rondleiding, heel professioneel ook. D.m.v. films en een overkoepelde gang dwars door de fabriek konden we alle bedrijfsprocessen op de voet volgen, heel interessant en afwisselend. Hoe de hoogwaardige melk van de Normandische koe verzameld wordt en daar tot vier beroemde kazen - met AOC status!- verwerkt wordt, nl. de Livarot, Camembert, Pont L'éveque en Neuf Chatel.

Natúúrlijk hebben we ze allemaal gekocht (in de lait cru-versie i.p.v. gepasteuriseerd, want met méér smaak) en thuis bij de lunch uitgebreid geproefd en vergeleken onder het genot van een wijntje en met rozijnenbrood! Daar is een kookweek een uitgelezen moment voor, niet? Iedereen had zo zijn of haar voorkeur...





De auto waar vroeger de kazen mee werden bezorgd...

We hebben een leuke week en koken wederom de sterren van de hemel...morgen wordt een Cassouletdag omdat één deelnemer dat écht eens helemaal in de Franse versie wil maken, dus met verse witte bonen en worstjes enzo... Weer een ander gaat een kaasterrine maken met verse vijgencompôte...en de derde stort zich op een soezenring als dessert. De boodschappen zijn binnen en we gaan het allemaal weer maken, dat wordt weer smullen!



Aangeschoven aan het kookeiland om het diner te 'bespreken'...



Groentesoep...

Afgelopen weekend een van de laatste werkronden door de moestuin gemaakt, gerooid, opgeruimd en nog enkele zaken geoogst...genoeg voor wat flinke pannen groentesoep!
Ongelofelijk toch dat een enkel courgettezaadje toch zo'n enorme plant oplevert die ons de hele zomer van joekels van courgettes heeft voorzien...

Bij het rooien ervaar ik steeds dat de natuur altijd zo overvloedig en gul is (zo gul dat je erover struikelt) en dat dat in ons lichaam ook zo moet werken. De negatieve zijde als een kanker die zich enorm uitzaait en het overneemt in het lichaam, maar ook de andere zijde: ons enorme groeizame en zelfhelende vermogen...afijn, dan denk ik meestal verder weer aan opruimen en klein hakken van de resten en aan de te maken groentesoep van de laatste opbrengst... Maar toch fijn en zinvol daar even contact mee te hebben!