Kust-trip

Afgelopen week hebben we een tripje naar de kust van Normandië gemaakt, ons eens even lekker láten verzorgen! Heerlijk om weer aan zee te zijn, zeker met dit prachtige nazomerweer. De weidsheid van de horizon, glaasje wijn en kijken naar de zeemeeuwen, wat wil een mens nog meer?



En daarna aan de oesters natuurlijk!

 

Voormalig petroleumhaven voor de geallieerden in Bessin

 We hebben het invasiestrand bij Arromanches bezocht, films musea etc. Ondanks dat ik dat al eens gezien had maakte het opnieuw een grote indruk op me. Wat een enorme logistieke operatie is dat toch geweest! En wat een doden voor onze vrijheid van vandaag... Ook onvoorstelbaar om weer eens te zien hoe men toen communiceerde, nog alles via draadjes die kapot konden gaan en gingen... In onze tijd van twitter echt niet meer te bevatten...
En wat een geweld, het lawaai en de beelden in de film over de invasie in een 360 gr bioscoop! Duidelijk niet voor watjes zoals ik...moest er een half uur van bijkomen.
Na  het bezoek aan de kustplaatsen zijn we de Overlordroute

(= hoe bepaalde divisies landinwaarts trokken) - en de Orne (rivier) volgend - naar Suisse Normande gereden. Dat is een streek die relatief bergachtig is voor Normandië. Mooi, met diepe gorges die je hier niet zo verwacht. Ik woon in de Orne, dus het was leuk deze rivier te volgen.
Elk departement is hier genoemd naar de rivier die er door stroomt. Afwisselend rijdend en wandelend het binnenland in zagen we waar de geallieerden de Duitsers uiteindelijk ingesloten hebben (l'encerclement). Ze hebben daar met alle bocages (omheinde hagen) een hele klus aan gehad. Dat werd soms meter voor meter bevochten! Op elk belangrijk punt staat natuurlijk een monument, hoe Frans!
Onderweg bezochten we verder een museum waar een Normandische impressionist zijn werk toonde, even natuur en geen oorlog op mijn netvlies... De tweede nacht sliepen we in een heus manoir (landhuis) in een gigantische slaapkamer, zijnde chambre d'hôte. Charmant!
We sloten onze trip af met een rondleiding in het Livarotmuseum/annex fabriek waar de beroemde AOC Livarot/Neufchatel en Pont L'évequekazen gemaakt worden. Interessant, smaakvol ;-) en leuk om met de kookcursisten te bezoeken!
Nu weer lekker thuis in eigen tuin...

To bee or not to bee...

Vandaag een leuke zondag gehad.
De zanggroep is gisteren weer vertrokken na een fantastische week hier! Het huis is nu weer schoon, de was gedaan, iedereen weer veilig thuis...
En Ton en ik horen nog steeds de liedjes die gezongen werden en neuriën ze...dus echt helemaal vertrokken zijn ze voor ons nog niet...
Vandaag naar het fête de l'abeille geweest, een feestelijke eco-expo met alles over bijen, leuk en interessant. Bijzonder vond ik de kunst-bijenkasten, allemaal verschillend beschilderd. Die zal je toch in je tuin hebben staan, mooie objecten!
To bee or not to bee....

Herfst-equinox

De oogst is grotendeels binnen en de tijd van de zomerse expansieve groei lijkt ten einde te komen. Ik zie het in de moestuin aan mijn slakropjes en de courgettes die nauwelijks meer groeien... Jaap Voigt (in zijn boek: leven en werken in het ritme van de seizoenen) zegt hierover: 'de tijd van naar buiten gerichte groei loopt af en komt tot stilstand.  In de natuur is het nu de tijd voor rijping'. Groei naar binnen, innerlijke groei? In de tuin zie ik zie zaaddozen en bessen om me heen... Voor mezelf en mijn eigen rijping zou ik dit willen vertalen als: terugblikken op de zomer, wat was waardevol en wil ik 'bewaren' en herhalen in een volgend seizoen? Wat mag verdiepen en dus stilte en rust krijgen in de herfst en winter om rijker en wellicht in een andere, meer passende vorm in het voorjaar weer te voorschijn te komen? Wat mag afsterven - als zijnde van dienst geweest - en nog voedsel te zijn voor een volgende generatie? Een generatie van gedachten, gevoelens, visies...
Gelijkenis in de tuin: De oude, verhoute staken van de klimroos (die dit jaar geen bloemen meer droegen en dood en functieloos leken - zijn de hele zomer de onzichtbare dragers geweest voor het nieuwe wildgroeiende grut, wat zichzelf nog niet zo goed overeind kon houden... Zo zie je maar...
                                                                             

                                                                                 

23 september is in 2011 de dag waarop de dag en nacht op zowat elk plekje van de aarde even lang is: de equinox, beter gezegd, de herfstequinox.
Vanaf die dag gaan we echt richting winter  met als volgend punt de zonnewende op 21 december.
Die stilstand, die vertraging lijkt haaks te staan op alle opstartactiviteiten deze maand...Maar Jaap zegt hierover: 'doe dit rustiger en trager dan je in de zomer gewend was. Werk gestaag maar in alle rust door'.
Het is mijn voornemen om met dit blog zijn boek te 'volgen'. In het voorjaar is dit goed gelukt en was ik me bewust van de ritmen om me heen in de natuur en afgeleid daarvan in mezelf. Soms schreef ik daar ook over. Tijdens de zomerdrukte heb ik hier geen tijd voor gemaakt, wat klopt volgens zijn ritmen, grappig! Nu pak ik het weer op.
Na de drukte en het naar buiten gericht zijn in het verzorgen van alle gasten, nu dus eerst vertragen...Mijn geest en lichaam hebben daar ook écht behoefte aan!

Dagpauwoog op de sedumplant...

Terwijl ik bij de vijverborder aan het schoffelen was en steeds dichterbij de bloeiende sedumplant kwam, bleven er maar vlinders komen en gaan daar. Maar ook hommels en bijen vliegen tijdens de bloei af en aan voor de laatste mogelijkheid om nectar te verzamelen. En wat ik ontdekte over deze plant op internet: schildpadden zijn verzot op het sappige en malse blad van dit vetkruid!
Op geen enkele manier gestoord door mijn aanwezigheid gingen de vlinders druk door... Voor mij de kans een foto van ze te kunnen nemen... Prachtige herfstplant overigens die Sedum spectabile (wat ook prachtig betekent). Mooi in de tuin én in de vaas met zijn grijsgroene dikke blad.

Zangweek van start!

Vanavond is de zangweek begonnen en na het gezellige aankomstdiner kwamen spontaan de ideeën omhoog om alvast samen een Frans dranklied (Tourdion) te oefenen. Ton en ik zongen ook mee. Dit is zo'n moment wat op mijn netvlies blijft staan en waar ik even over wil schrijven...

Een uur daarvoor nog vreemden voor elkaar en 'geland' en lekker samen gegeten, vinden ze elkaar meteen in de muziek en gelijk vierstemmig!
Terwijl ik mijn partij zo goed en kwaad als mogelijk probeer mee te zingen (kan geen muziek lezen), met alle glazen van het diner nog lekker rommelig op tafel, klinkt het lied mij al fantastisch in de oren. Wild plan is nu om het a.s. woensdag - als we gezamelijk een bezoek aan de Cidrerie gaan brengen - het lied daar zullen zingen. Wie weet?
Op dit moment wordt er volop gezongen in de woonkamer en klinkt ook de piano in het atelier, waar iemand even een partij alleen oefent voor morgen...wat een heerlijke sfeer!!

Frans denken...

Met de komst van een nieuw najaarsseizoen is het tijd om me in de Franse lessen te storten. Afgelopen jaar heb ik een jaartje over geslagen...maar gemerkt dat ik dan veel franse woorden 'verlies'. Wat ik wél doe is Franse tijdschriften lezen, omdat ik dat leuk vind (m.n. over de franse keuken en oude huizen opknappen) en dan tegelijkertijd mijn woordenschat vergroot...
Zo las ik in Le Gourmand over een speciaal soort mozzarella wat ze hier gebruiken om te cuisineren (koken), dus niet rauw te gebruiken voor in de salade. Cuisineren, ik wist gelijk wat ze bedoelden maar kon toch de eerste paar seconden niet op het Nederlandse woord komen. Eventjes maar, en tóch een teken dat ik gaandeweg meer in het Frans aan het denken ben...
Zo ook op de rommelmarkt waar ik altijd op zoek ben naar blauw-wit serviesgoed. Ik zag alle kleuren van de regenboog maar geen blauw-wit tot op het laatste kraampje...Ah, OUI   BLEU, zei ik blij in mezelf!!!
Ik schrok ervan, hé, ik denk bleu i.p.v. blauw...
Afijn, nu weer wekelijks converseren op privé-les en via internetlessen de rest bijspijkeren...echt een activiteit voor najaar en winter! Heerlijk, die afwisseling.


Jawel, Delfs blauw!



Pompoenen gerooid!

De steeltjes zijn uit/ingedroogd en vertonen scheurachtige kerfjes, nu kunnen ze geoogst worden. Ze zijn klein gebleven maar het zijn er wel 12! Ik denk dan in twaalf schotels, soepen, salades, hmmm. Ik ben gek op pompoen, met name op de speciale zoetheid ervan. Kan me helemaal vervuld voelen van zo'n soepje, warm, kruidig, zoet. Er staan ook nog zes grote selderijknollen in de moestuin. Daar zijn heerlijke vegetarische gerechtjes van te maken, dus koester ik ze nog even op dat plekje. Een onderschatte wintergroente overigens!
Verder eten we nu volop van de paarse spekstokbonen / sperziebonen, die overigens felgroen worden als je ze kookt. En ze zijn héérlijk!

Recept pompoensalade: rooster grove pompoenstukken in de oven met olijfolie, peper, zout en knoflook en rozemarijn tot ze beetgaar zijn. Maak een blik kikkererwten open en giet af en spoel ze even om met koud water.

Leg in een slaschaal een laag rucolablaadjes, daarop de kikkererwten, dan de pompoenstukken en vervolgens een verkruimelde geitenkaas. Overgiet met een dressinkje van olijfolie, mosterd, p+z, beetje azijn....en smullen maar!