Haricots verts, peren en appels!

Als ik niet oplet loop ik de lekkere Franse boontjes mis! Voor het eerst in mijn leven oogst ik mijn eigen haricots verts en wist niet dat ze zo verstopt hingen achter de grote hoeveelheid bladeren. Ik had al een aantal keren gecheckt of er wat te plukken viel maar op de verkeerde plaats...vandaar. Nu hangen er opeens wel hele grote...maar evengoed lekker.

Hoe sappig en lekker zijn nétgeplukte bonen vergeleken met die van de groenteboer. Echt een goed zichtbaar (knakken en het water spat in het rond) én proefbaar verschil. Dat heb ik niet bij de bietjes, waar iedereen zo over roemt...

De perenboom verrast ons dit jaar ook enorm, want nu eens geen drie onooglijk, misvormde peren maar een boom vol, twee jaar na zijn grote snoeibeurt, waarvan hij kennelijk op kracht moest komen. Ik denk dat er wel 50 - 75 peren aanhangen, dus een kilo of 10 - 15. Welk ras, ik zou het niet weten. Stoofpeer of handpeer, mwah, ziet er uit als handpeer. Wie ze herkent, kan het mij misschien vertellen? Ze zijn geelgroen, sommigen al met een mooie rode blos, maar nog wel keihard... Poire William?

Ik ben wel trots, hoor, op al die verse producten uit eigen tuin. Naarmate ik meer seizoenen intens beleef hier in Normandië en de bomen kaal, uitlopend, met bloesem en uiteindelijk met vruchten zie, besef ik des te meer hoe mooi de kringloop is en wat een overvloed er in de natuur is. En ook: wat een energie er nodig is (van de natuur en van ons) om de bomen goed te onderhouden en de opbrengst allemaal goed te verwerken.

Vorige week stond de tweede mand met een kilo of zeven reeds gevallen appels bij de achterdeur. Ik moest ze verwerken maar vond er echt geen tijd voor. Sommigen werden al bruin en steeds moest ik ze voorbij lopen... C’est ça. Marja - die een week hielp bij ons - kon het niet over haar hart verkrijgen ze te laten staan en heeft in de dagen erna de enkele goede alsnog geschild en hebben we er nog een grote Tarte Tatin van kunnen bakken voor de Taichigroep...

Ik weet dat er nog zeker 10 manden gaan volgen...dus til er niet meer zo zwaar aan, maar jammer is het om ze te laten rotten!

We kijken dus uit naar de appelpersdag in oktober, waar we hopelijk al onze appels weer tot appelsap kunnen laten verwerken. En dan nu maar hopen dat de muizen ‘meewerken’ en – als we de appels geraapt en geplukt hebben – ze tot die datum met rust laten. Vorig jaar hadden we ze op de werkzolder op kranten gelegd en waren ze tóch aangevreten. In plaats van er gewoon een aantal op te eten, hadden ze van elke appel een klein hapje genomen. Gemeen, toch?

Ik heb er dan ook toenemend minder moeite mee als de kat er weer een paar verschalkt...

Ook dat is de kringloop.

Aumônière

Gisteren na drie weken 'zorgen & koken' lekker zelf uit eten geweest! Zowaar een moderne brasserie gevonden in het stadje verderop, Mortagne, met hedendaagse gerechten op de kaart. Dat is heel bijzonder voor ons zo op het platteland. Ze hadden zelfs vierkante borden, oh lala...
Als toetje wilden we een aumônière bestellen, spannend, omdat we niet wisten wat het was. Even snel opzoeken in het woordenboekje op mijn telefoon lukte niet...onbekend woord. Aumônière blijkt buideltje te betekenen. Als toetje is het een abrikoos waar de pit vervangen wordt door een suikerklontje en die in een driehoek van zandtaartdeeg gebakken wordt in de oven. Vervolgens wordt hij geserveerd met een abrikozensaus met gemalen amandelen, hmmm
De historie - thuis even opgezocht in mijn La Rousse - vertelt nog het volgende: het dessert kreeg deze naam omdat het de vorm  heeft van een buideltje dat men aan de gordel droeg voor het geven van aalmoezen...
Lekker was het!

Japan in eigen tuin!

Deze week is het motto: TAICHI!  Heel apart is dat we ook jonge deelnemers hebben. Natuurlijk hebben ze de lessen het liefst buiten in de tuin. Waar ze maandag ietwat onwennig - want beginners - hun bewegingen leerden van Leo de Taichileraar, zie ik ze nu (donderdag) alles steeds vloeiender en met veel concentratie én afgestemd op elkaar uitvoeren. Als ik in de keuken op mijn PC de pas geschoten foto's met ze terugkijk, zijn de oe's en ah's niet van de lucht... Uit bewondering voor zichzelf (Jeetje) en soms klinkt het ook heel even vanuit een beetje afkeer ..."Moet je mij daar nu zien"... Maar oefening baart kunst...



Een cidertje tussendoor is ook niet verkeerd


Naast de Taichilessen in de ochtend en middag wordt er Chi-gewandeld en ook lekker 'zomaar' gewandeld naar de Salon du Thé voor een taartje...of leest men een boek in de tuin. Er heerst hier deze week een gezellige, lekker ontspannen sfeer. Marja, die ons helpt in de keuken en verzorging, is ook actief in de tuin en brengt tussendoor 'even' een hele border op orde. Wauw!
Wat wil een mens nog meer? Drie Taichideelnemers tonen hieronder hun Japanse kleding die ze meebrachten en waarin ze hier graag lopen.
Ik hoef niet op vakantie, ik heb Japan in eigen tuin! Superleuk!

Win win

Afgelopen zondag lekker weer een rommelmarkt bezocht en wel in eigen dorp!
Het was Jaarfeestdag in Bellavilliers. Dat begint met een H. mis (vaak met doop), waarbij tot slot iedereen wordt getrakteerd op een plak brioche (zoet brood), uitgereikt bij het verlaten van de kerk. Daarna worden bij het herdenkingsmoment (naast de kerk) de doden herdacht uit de eerste Wereldoorlog. Dan barst het feest los: bier, wijn, patat en worst en iedereen de vide-greniers (rommelmarkt) op. Tussen de normale rommel zag ik ook veel mooie dingen: een oude spiegel, een rol heel antiek behang (om oude kast van binnen te behangen), heel oude postkaarten, een kinderboekje (heel goed voor mijn Frans) en een oude zinken emmer. Allemaal gekocht! De boer waarvan ik de emmer kocht had al een aantal glaasjes op en noemde volgens mij uit pure ballorigheid de prijs van 5 euro. Ik vond het een prima bedrag en ging erop in. Zijn dag kon niet meer stuk. Nog even en hij had lachend met zijn handen op zijn knieën geslagen: 5 euro voor mijn oude emmer, die is gek! Dat bedrag is veel voor een boer hier.
Maar ik ben heel blij met mijn mooie emmer voor in de tuin, dus dat was met recht een win-winsituatie!

De kleine dingen...

In La Perrière - het kunstenaarsdorp 6 km bij ons vandaan - staan veel mooie oude huisjes en dito luiken. In veel ervan zijn galerietjes en ateliers waar de kunstenaars staan te werken. Afgelopen vrijdag bezocht ik er eentje en op de luiken van zijn huisje viel me dit op:

Ze zijn bedoeld om de luiken vast te zetten. Sommigen zijn heel gewoon en recht maar deze is als kleine vrouwelijke torso gemaakt. De kleuren zijn zo mooi gepatineerd geraakt en heel leuk als schilderobject, in te schilderen in een hoekje van een schilderij bijvoorbeeld.

Saampjes lekker lui...

Vandaag was een prachtige dag om de lichte eetkamerstoelen onder handen te nemen. Allerlei vlekken van chocola, jam etc erop. Droog en warm, dus snel weer droog na het sopje.
Maar...nog vóór ze droog waren zijn ze ontdekt door ons poezenstel, Jut en Jul!
Zo'n lekker zacht stoeltje in de zon en dan natuurlijk samen. Heel vaak kiezen ze een plekje naast elkaar.

Ze liggen er 'uitgeteld' bij, waarvan is mij een raadsel...

Met kleine Jut moeten we uitkijken,  vertelde de dierenarts...Haar dunbehaarde albino-oortjes verbranden snel in de zon. We smeren ze vanaf nu dus in met nivea, factor zoveel...
Het was even wennen, maar nu vindt ze het prima.

Daarna verder met slapen en hangen in de keuken...zij wel!

Slot open atelierweek

Vandaag hebben we de open-atelierweek afgesloten. Met zijn drieën (twee deelnemers en ik) hebben we binnen en buiten heerlijk veel geschilderd in een heel ontspannen sfeer.  Geen les maar experimenteren, van elkaar leren, elkaar inspireren én alle tijd hebben voor een schilderij opbouwen...
Kopje koffie en glaasje wijn op zijn tijd, kortom een zalige week!
Net zoals in de andere schilderweken hebben we vanmiddag 'formeel' onze producten van afgelopen week bij elkaar gehangen, nadat we de week doorgesproken hadden in de Salon du Thé in La Perrière (kunstenaarsdorp 6 km van ons vandaan) onder het genot van een koele fles Cider. Ja-ja, noodzakelijk zo'n bespreking ;-)

Omdat ik de anderen deze week gaandeweg heb kunnen laten zien hoe je met de techniek doorschuren en glacis aanbrengen een schilderij laag over laag opbouwt, heb ik besloten rondom deze techniek volgend jaar zelf een schilderweek te organiseren. Verrassend dat dit werkenderwijs ontstond en fijn dat ik dat meteen heb kunnen toetsen aan de deelnemers, want ervaren, eerlijk, creatief  en kritisch waren ze!