Schilderweek Karin Touw

De laatste schilderweek van dit jaar alweer... Elf enthousiaste vrouwen volgen onder leiding van Karin Touw uit Ridderkerk deze week en met elkaar vormen zij een ontzettend gezellige groep, al vanaf het moment van aankomst.
Ik voel me na een aantal weken vrij heel ontspannen en ben allemaal nieuwe recepten aan het uitproberen en geniet volop van het in de keuken zijn - met hulp van Marja - en van het koken. Gisteren zijn zij begonnen met het thema Zomer en er zijn al zeer kleurrijke resultaten te bewonderen. Vandaag zijn ze aan de gang gegaan met het scheuren van cirkels van papier die zij op het schilderdoek plakken en daar overheen met o.a. paletmes gaan werken. Dan is het zó boeiend en leuk om de variatie in al die werken te zien. Hieronder een impressie:

Na anderhalve dag schilderen zijn ze nu naar het nabijgelegen kunstenaarsdorp La Perrière om mooie details te schetsen, zoals antieke deurknoppen, begroeide muurtjes, verveloze luiken, etc. Daarna een bezoek aan de salon du thé om de zelfgebakken taartjes daar te gaan proeven, hmm, niet verkeerd! Het weer is beter dan we hadden verwacht, toch elke dag veel zonnige uren om buiten te schilderen en op het terras te zitten en te eten. De temperatuur blijft echter wat achter, schommelt zo rond de 20 graden, maar beleeft dieptepunten in de avonden. Dan maar vuur maken... (en muziek!)

Uil in de woonkamer!

Wat een avontuur weer hier op het platte land... Ton zag bij het beneden komen een uil door de kamer vliegen. Huh? Hij kon eerst niet goed zien wat het was maar daarna herkende hij de kenmerkende witte hartvormige vlek op de kop van de kerkuil. We hadden vanwege het schilderen de dakramen van de zolder helemaal open staan en op een of andere manier moet hij vannacht daardoor binnengekomen zijn. Het kan niet anders dan dat hij langs de badkamers, deur door, over de overloop langs de trap naar beneden gevlogen is. Geruisloos dus, want anders had Foppe alarm geslagen!
De vogel raakte in paniek bij het zien van Ton en begon tegen de ruiten aan te vliegen. Ton heeft zo snel mogelijk ramen en deuren opgezet, maar óók een foto kunnen maken met zijn telefoon. Meneer of mevrouw uil had zich toen (even) geposteerd op een schemerlamp, hoogste punt in de kamer. De poezen Jut en Jul - in al hun kleinheid - zaten samen kinderlijk verlekkerd te kijken achter de tussendeuren naar de keuken en zagen 'hun veel te grote hap' elke keer voorbij vliegen. Ton vond het prachtig de roofvogel van zo dichtbij te hebben kunnen zien en zag alle prachtige tinten bruin op de vleugels. Het duurde even voordat de vogel de open deur vond en wegvloog over tuin en veld. Ton (op zijn beurt geposteerd achter de grote paal) was erg onder de indruk van de stilte waarmee hij rondvloog met die grote vleugels in onze woonkamer. 
Wijsheid kwam even langs... ons thema tijdens het ontbijt!

Druiven en witten...

Vanaf het terras lig ik naar onze druiven te kijken. Zij staan (12 meter) er mooi bij. Er hangen prachtige trossen aan en Ton heeft op tijd de omringende bladeren weggeknipt zodat de zon de druiven kan rijpen en zoeter maken. Ja ja, zulke trossen betekenen dat we zichtbaar over de helft van de zomer zijn gekomen... Nu alweer, dommage.
Meestal zijn de vogels ons (wat het plukken betreft) vóór omdat we de druiven tot het laatste moment willen laten hangen en dan even een paar dagen niet opletten. Prima hoor, zij moeten ook de winter door. Wijn maken doen we (nog) niet en mijn inmaak en - confituretalenten zijn half augustus ook een beetje op zijn retour. De planken staan reeds vol met jam en de appels en peren moeten nog komen... Rustig aan, dus.
Vanmiddag voor de verandering 'even nog' twee muren en een plafonnetje gewit. Confronterend dat ik dat niet meer 'even op een namiddagje' doe. Pijn in het lijf en nauwelijks energie. Mopperend dat het ook nooit af komt met zo'n boerderij... Enfin, er was paracetamol en een flinke bel rosé voor nodig om me weer wat beter te doen voelen. Maar ik heb het volbracht (!) en nu na een heerlijk bad is al het witsel van huid en haren geschrobt en zit ik schoongewassen op het terras (naar die druiven te kijken), zéér voldaan! God (aan het werk) in Frankrijk noemen ze dat toch?

Winterwarmte...

Voor ons gevoel midden in de zomer, maar al wel weer bezig de schuren te vullen met haardhout. Twintig kubieke meter - voornamelijk - eikenhout werd er vandaag bezorgd en behoedzaam door een grote grijper vanaf de vrachtwagen op het gras voor ons huis gelegd... Werk aan de winkel! Alle stammen zijn gemiddeld twee meter lang en moeten doormidden en daarna gaan ze de komende weken met eigen aanhangwagen per kuub naar de schuur, waar ze in de herfst wel verder op maat gezaagd en gekliefd zullen worden. Warmte voor drie jaar! Het grasveld hebben we binnenkort weer nodig als parkeerplaats voor de auto's van de deelnemers van de schilderworkshop half augustus. Ton heeft voor deze gelegenheid een nieuwe kettingzaag gekocht, dus het was vanmiddag volop 'spelen' met het nieuwe apparaat! Vroem, vroem, vvvvrrrroeoeoemmmmm, weer een stam gehalveerd. Er waren er zelfs bij met een doorsnee van 50 cm! Die bewaren we natuurlijk, zo mooi!

Vriend Jan helpt...

Ton hier met nieuwe veiligheidsbroek,
een broek die als de zaag er per ongeluk in komt,
meteen vastloopt en afslaat...
Ook nog gewatteerd en dat bij 24 graden vandaag, pffff

Le géant...

Le campagnol

Muizenjam? Nee, gisteravond zelf gevangen in de gang. Grappig. De katten waren met hem aan het spelen, niet grappig. De campagnol (foto's) is de Franse versie van de veldmuis - eigenlijk gewoon souris de champs - maar deze is een stukje groter, meer muis dus. Kenmerken zijn ook zijn grote oren, witte bef, prachtig getekend, intelligenter. Al eerder heb ik gezien dat de katten hem niet opeten, in tegenstelling tot de andere grijze veldmuisjes. Deze muis is ook brutaal en leek voor de donder niet bang voor de twee katten om hem heen. Hij dook niet achter de koffer die er stond, maar ging er boven op staan en keek naar beneden de katten aan. Nog nét niet met zijn handen in zijn zij! Dus ik voorzag veel gepiep en gegrom op de gang (ik lag al in bed) en leed en bloed in mijn fantasie... Enfin, beneden jampot gehaald en vlak voor de muis gehouden, die er tot mijn stomme verbazing gewoon rustig inliep, deksel erop en in de tuin losgelaten. Wel eerst nog even foto genomen, want hier zag ik een blog in. Niet helemaal scherp, zo koelbloedig blijk ik nu ook weer niet...

Le goûter

Le goûter is het vieruurtje hier... Een lichte maaltijd, uitgebreider dan ons vieruurtje in Nederland, voor zover dat nog bestaat. Een aangekleed kopje thee, koffie of chocolade en even een rustpauze in de dag! Die aankleding betekent met een broodje erbij (favoriet bij kinderen is de pain au chocolat) en iets lekkers. Logisch dat er even wat bijgetankt moet worden, want de volgende maaltijd is nog heel wat uurtjes te gaan. Pas ergens rond achten schuift men aan, óók weer voor een wat lichtere maaltijd. 's Middags (le déjeuner of le repas) is voor velen de hoofdmaaltijd.

Het vieruurtje met thee is dan ook gelijk het enige kopje thee voor de meeste Fransen op een dag. Hier zijn het meer koffieleuten... 

Toen wij gisteren in Rouen bij Ikea waren en 'hongerig' om 17 uur, hebben wij ons lekker getrakteerd op een goûter, omdat de avondmaaltijd naar verwachting ver na achten lag. Het bekwam ons goed, zo even wat te 'eetsnoepen' rond die tijd (croissantje, petit fourtjes, chocoladetaartje) en we konden er weer uitstekend op verder shoppen!

Le goûter is ook een schilderij, een sfeervol schilderij vind ik zelf, van een vrouwelijke impressioniste - Marie Braquemond - uit 1880. Het hangt in het museum Les beaux Arts in Parijs.

Van tuin tot tafel...

Nog roder dan tomaten zijn de bietjes uit eigen tuin!
Ik heb ze voor het eerst geroosterd in plaats van gekookt en ze waren meer dan lekker. Hieronder een foto-impressie. Overigens staat het recept ook in mijn receptenalbum (button) op onze site www.lasauvagere.nl

Altijd flink klusje, bieten opdelven en alle modder wegwerken...

Schoongewassen in een ingevet (knoflookolie)
velletje alu doen met peper en zout en takje tijm.
Ondertussen oven op 180 gr voorverwarmen
(pfff met dit weer, hoe verzin ik het)

Een uurtje in de oven, de grootste inprikken met satéprikker,
indien zacht, klaar!

Beetje laten afkoelen zodat je hun velletje eraf kan halen.
Ik deed dat onder de kraan, supersnel!

Tijdens het afkoelen heb ik een rode ui in ringen gesneden,
gebakken in een klontje roomboter, peper en zout en tenslotte
een flinke scheut balsamico toegevoegd.
Ook roosterde ik een handje zonnebloempitten (andere pan)
en verkruimelde ik een half blok feta.
Toen de bietjes in 8 parten gesneden en vermengd
met bovengenoemde lekkerigheden.
Er komt geen olie aan te pas, in deze halfwarme (of koude) salade,
en toch smaakte hij supersappig!
Bon appétit...