Le club des Tilleuls

Afgelopen week was het zover, ons eerste uitje van Le club! Ik schreef er al eerder een stukje over... We waren erg bang dat het een ouderenclub zou zijn, maar Bernadette, de ambassadrice, verzekerde ons dat het erg leuk is en goed voor ons Frans en met dat laatste had ze natuurlijk een punt!
We hadden om 12 uur een repas (maaltijd) met 130 mensen in een soort van cultureel centrum. Dit was ingericht als de Moulin Rouge... behoorlijk zwoel. Bij binnenkomst zagen we dat iedereen zeker tussen de zeventig en tachtig was, dus we zagen onze geest al dwalen. De maaltijd duurde tot 16 uur, pfff, en werkelijk alles ging langzamer dan langzaam. De gesprekjes aan tafel, de muziek en het dansen tussen de gangen door, het serveren etc. Echt niets voor ons! Maar gaandeweg kon ik het toch erg waarderen daar te zijn (ondanks dat ik de volgende keer niet meer ga). In de inmiddels oud geworden dametjes zag ik de jonge meisjes terug die graag wilde dansen en heel verlegen mannen ten dans vroegen, ik zag moeders die lang gezorgd hebben en nu zelf genoten, boerinnen die lang en hard gewerkt hebben en aan hun werkhanden nu mooie sieraden droegen. Mannen zonder vrouw die ervan genoten weer eens een dansje te maken en een vrouw in hun armen te hebben... hoe houterig hun bewegingen ook geworden waren. Ik zag uitingen van vriendschappen van 70 jaar en ouder met een daarbij horende vertrouwdheid en realiseerde me dat onderdeel zijn van een 'club' op het platteland van levensbelang is! Bovendien vond ik het aandoenlijk en heel mooi. Dus op een andere wijze dan ik had verwacht heb ik er toch van genoten!

Le bruit de la chasse...

Gisteren ben ik naar mijn wekelijkse Franse les geweest, waar we met elkaar gesproken hebben over parfum, over de top-10 van liedjes in Frankrijk, over de ontluikende lente en last but not least Parijs, waar ik volgende week mijn verjaardag ga vieren!
Als huiswerk had ik een Nederlands lentegedicht vertaald en een Franse blog geschreven, waarbij ik terstond stuitte op de onmogelijkheid om 'naar de knoppen gaan' te vertalen. Volgens het woordenboek is dat être fichu, maar alleen in de betekenis van doodgaan, kapot gaan. Toen ik mijn lerares uitlegde dat naar de knoppen gaan nu juist de leuke dubbele betekenis had m.b.t. de lente,  had ze de bedoeling te pakken, maar het bleek tóch onvertaalbaar. Een Frans woord wat in de richting komt is bourgeonner; de geboorte van de knopjes, het uitbotten in de lente, waarvan de grappige tweede betekenis is: als puber puistjes krijgen!
Aan het eind van de les heeft ze me nog een soort van interview afgenomen (zij is ook journaliste bij de krant Ouest France) i.v.m. mijn blogboek. Op haar vraag wat nu echt nieuw voor me was in mijn leven op het platteland hier noemde ik o.a. de jacht. Dat ik in mijn directe omgeving mannen met geweren aantref en de schoten hoor op zondag... Le bruit de la chasse, zei ik nog... Hierop ging zij onbedaarlijk hard zitten lachen. Hmmm, ik lachte wat besmuikt mee, want begreep er de humor niet van. Ze legde me na haar lachbui uit: Le bruit de la chasse is het geluid wat je uit de toilet hoort komen als iemand daar heel erg hard scheten (excusez le mot) zit te laten... dat je het maar weet!



Lentebodes...

Eén blauw druifje maakt nog geen lente, inderdaad, maar de tekenen zijn overduidelijk: de lente laat zich zien! De tuin lijkt op een staketsel - door het vele kale hout - maar erdoorheen vormt zich steeds meer groen, nog pril en als een soort waas maar toch! Hieronder een verzameling lentefoto's die ik vandaag maakte in eigen tuin ...



blauw druifje (Muscari)

 

Ribes  (Ribesiée)



Forsythia (zelfde)



Boerenlelie (Lys)





Vrouwenmantel (Alchémille)



Peer (Poire)



Salle de bains

Dit jaar is onze voorjaarsklus de badkamer en toilet beneden een upgrade geven. Nieuwe tegels op de beide vloeren - vanwege scheuren in de oude én een erg lelijke kleur- en een toilet erbij maken in de badkamer zodat we de luxe van twee toiletten beneden hebben, met het oog op het ontvangen van groepen.
Vandaag zijn we na alle voorbereidingen daarmee écht begonnen. Alles is scheef in dit oude huis, dus leg daar maar eens tegels in...Welke rechte (zicht)lijn ga je aanhouden? Met zijn tweeën de klus doen betekent veel ideeën en mogelijkheden en dus ook veel overleg (en veel koffie ;-) Maar na een grondige schoonmaak en ontvetten van de huidige vloer hebben we lijm aangemaakt en zijn op de door ons uitgezette lijnen gaan tegelen. We hebben de taken als volgt verdeeld: ik tegel en mijn partner slijpt ze op maat, perfect! In je eentje zo'n klus lijkt me ondoenlijk, nét als je ze op maat hebt is je lijm weer te droog etc.
Ik vond het karwei leuk maar wel ontzettend zwaar. Zo makkelijk als ik het idee opper van een andere vloer, zoveel méér energie en tijd kost de echte uitwerking. Een gevleugelde uitspraak van mijn partner is dan ook: jij verzint ze waar ik bijsta...
Goed dus om dat op deze manier weer eens te beseffen en mijn ideetjes maar eens wat vaker voor me te houden! Afijn, nu zit ik helemaal vies en uitgeteld en met spierpijn bij de kachel en ben te moe om te gaan douchen...maar het is wel ontzettend opgeknapt. De volgende stap is tegelvloer laten drogen, dan de plinten tegelen, nog voegen en de spullen terugzetten... wordt vervolgd!

Blogboek gearriveerd!

Mijn blogboek "C'est la vie op La Sauvagère" is klaar en ligt voor me op tafel. Heel spannend om het door te kunnen bladeren en te kijken of alles er zo in staat als ik bedoelde.

Heerlijk om zo'n heel jaar in beeld te hebben! Nu ik doorga met bloggen merk ik dat in huis en tuin veel dingen zich herhalen, wat dus minder spannend en leuk is om daar opnieuw over te schrijven. Zo'n eerste blogjaar was echt bijzonder!

Les petites decisions

Overgewicht is hier minder gangbaar dan in Nederland. In veel tijdschriften en ook in de reclameblaadjes van de supermarkten staat veel informatie hoe dit te voorkomen onder het mom van eten... dan ook bewegen! In het boek dat ik nu lees: Lunch in Parijs, vraagt de Amerikaanse die in Parijs woont zich af hoe al de Franse vrouwen zo slank blijven... Terwijl hier in Frankrijk toch bijna alles om eten draait!
Ook ik wil elke dag wel een nieuw recept uitproberen met een product wat ik nog niet ken en graag wil proeven, maar als ik dat zou doen zou ik zeker snel 100 kg wegen... Wat ik niet wil, dus wat te doen?
Franse vrouwen hanteren hiervoor de regel van de petites decisions (lees ik)... de kleine verstandige keuzes - temidden van zoveel andere - waardoor je gewicht niet uit de hand gaat lopen. Een klein stukje taart, een puur chocolaatje in plaats van ijs toe, geen frietjes maar wat extra groenten... Discipline dus!
Na de krokettendag dus heel wat petites decisions hier...ha-ha!
    
Amusant boekje met veel echt Franse recepten tussen haar belevenissen daar door!

Krokettendag!

Onze dochter is hier deze week en is samen met een vriendin gekomen. Zij brachten heel veel breiwerkjes mee... gezellig! Ook namen ze het kookboek van Cees Holtkamp mee, volgens velen de beste banketbakker uit Amsterdam, om hieruit deze week te gaan bakken en kokkerellen. Vandaar dat we deze zaterdag hebben uitgeroepen tot Krokettendag. Op het menu staan kalfskroketten en kaaskroketten. De bouillons hiervoor zijn gisteren al getrokken en vanochtend hebben we de ragouts hiermee gemaakt. Nu staan deze weer af te koelen en straks gaan we daar kroketten van rollen, ze paneren door fijn zelfgemaakt paneermeel, dan nog een keertje door grof paneermeel en uiteindelijk frituren. Een blog dus over een héérlijk Nederlands produkt (vooral fait à la maison) wat hier niet te krijgen is alhoewel het een Franse naam draagt! Vermoedelijk komt de 'croquet'  oorspronkelijk wel uit Frankrijk. Een eerste recept werd aangetroffen in 1705 in Le cuisinier royal et bourgeois, van François Massialot, de kok van Lodewijk XIV. Deze had de vorm van een ei! 

Een heel werkje, helemaal huisgemaakt,  maar het resultaat was fantastisch!