L'ail d'ours

Dit jaar ga ik  mijn blogs af en toe in het frans posten. Hieronder het bericht van 29 december en français...

Merveilleux d’être à la maison après une semaine en Hollande!

Aujourd’hui j’ai déja vu des faons en des beaux sillons d’argile dans les champs labourés dans le lointain.

J’aime ces structures dans les champs!

Je suis un peu fatiguée de la vie stressée en Hollande en j’étais impatient de voir ce paysage vert.

Maintenant je suis assisé comfortablement sur ma chaise préferée près du feu et je lis un article sur de l’ail d’ours, la soeur sauvage de l’ail. Je pense que cette plante pousse dans mon environnement...

Cet été nous organisons une semaine Nature (dans notre centre la Sauvagère) et je cuisinerai avec des plantes et des herbes comestibles. C’est pourquoi je réunis des recettes pour cette semaine.

En Hollande l’ail d’ours est une plante protégée, mais je ne sais pas si c’est aussi le cas en France…? ( je dois rechercher ça). Les Anglais l’appellent bear’s garlic et en Hollande on l’apelle daslook. Parceque nous n’avons pas des l‘ours ;-), mais des blaireaux , qui mangent l’ail d’ours!

Après l’hiver cette plante nettoie les intestins des animaux. Mais pour nous c’est le même effet!

Le vieux proverbe Hollandais dit: En mars vous devez manger du poireaux et en mai vous devez manger l’ail d’ours et toute l’année vous n’allez pas chez le médecin!

Avec les cotisations actuelles des assurances maladie c’est une bon idée, n’est ce pas?

Avec l’ail d’ours j’ai l’intention de faire un pesto pour tartiner du pain bio!

Et quand nous nous promenons, c’est très important de ne pas se tromper entre la feuille de l’ail d’ours et la celle de myosotis, parceque elles sont toxiques!

Mais j’ai une confiance absolue en notre guide, il connait la difference!



Schorrie & Morrie

Ik had Jut en Jul beter Schorrie en Morrie kunnen noemen, want ze zijn constant op rooftocht, echte partners in crime!
We kunnen geen zak katten- of hondeneten onbeheerd neerleggen of het wordt opengescheurd en leeggegeten....'s nachts proberen ze het kastje van de vuilnisemmer open te maken, helemaal als er resten van vlees of vis of zelfs maar papiertjes ervan in liggen...pfff.
Na castratie of sterilisatie moeten katten 30 % minder eten hebben - wat we doen - en kennelijk hebben ze constant een enorme honger. Gek want er gaan toch ook enkele muizen per dag naar binnen...
We hebben onze toevlucht genomen tot de plantenspuit, en zijn in een soort van heropvoedingsfase met ze.
Die staat in de aanslag op het kookeiland, zodat we ze  liefst op heterdaad (want helpt het best) kunnen 'strafspuiten' en roepen dan NEE. Hopelijk is binnenkort nee al genoeg en zo maar verder... Maar zo'n lekkere scherpe en verre straal met die plantenspuit... gamen is er niks bij ;-)



Hier dan wel weer poeslief....





Keukenkastcake!

Als we horen dat er plotseling gasten komen, maak ik meestal 'keukenkastcake', want 12 km heen en terug rijden naar de supermarkt voor iets lekkers bij de koffie, nee, daar begin ik niet aan. Bovendien ontstaat er op deze manier bijna altijd een nieuw en soms zelfs favoriet recept van deze leftovers!
Vandaag maakte ik een cake van boter, meel, eieren, suiker, cacao, gekonfijte sinasappelschilletjes en blanke amandelen.
Hij is zalig geworden en we aten een dikke plak bij de gouter, het vieruurtje!
Wat ik ook regelmatig gebruik zijn havervlokken, gedroogde (zuid) vruchten, noten, restje muesli, restje likeur, etc
Of..als ik een hartige cake maak: olijven, restje pesto of tapenade, ham, spekjes, noten, laatste stukje franse kaas...
De zoete, gewone cake zoals wij hem kennen noemen ze hier overigens quatre quarts, vanwege de vier gelijke delen meel, eieren, boter en suiker....

La torsade...

Vanmiddag ben ik voor het eerst naar het atelier à tricoter geweest, een kleine ruimte (2,5 x 2,5 m) achterin de breiwinkel, waar de eerste donderdag van de maand van 3 tot 5 een groepje (lieverds) zit en waar je handwerkadvies kan krijgen. Al zo lang wilde ik een kabel leren breien (la torsade) en zag in deze gelegenheid bovendien weer een mooi integratiemomentje... Ik kom regelmatig in de handwerkwinkel en kan het goed vinden met de eigenaresse. Om 3 uur meldde ik me (Bonne année, zoen, zoen) en werd ik langs de kassa en door het gordijn naar achteren geleid - bijna alsof ik illegaal ging gokken! Daar zaten reeds vier vrouwen te breien en te haken met attente 'lerares' die alles kwam uitleggen. Meteen maar gemeld dat ik Nederlandse ben en dat ik vooral zal proberen Frans te spreken. Oui, oui, dat konden ze op prijs stellen (andere mogelijkheden waren er overigens niet). Achter deze tussenruimte bevond zich nog een kamer waar stukadoors bezig waren. Regelmatig kwamen zij met zware zakken gips langs de breipennende dames...vol respect  over deze huisvlijt overigens... zie het voor je? Ik durf in zo'n geval geen foto te maken en dat zelfs niet eens te vragen, maar o, wat zou ik dat graag doen. Ingesloten tussen de plafondhoog opgestapelde pakketten wol, breiboeken, lapjes en honderd andere zaken zaten wij (eigenlijk meer zij) te keuvelen. Over kinderen, kleinkinderen, mooie wandelingen, gym en last but not least hun passie: handwerken. Aangezien de uitleg aan Thérèse van gehaakte bloemen en aan Sophie over viltwerken wel 45 minuten in beslag nam, gaf ik me maar over aan de rust, het kopje thee en de verhalen die verteld werden.
Allemaal mooie en verzorgde vrouwen, die een groot deel van de dag handwerkten, zo te horen... Op zo'n moment geniet ik enorm en besef ik dat ik zó in de tijdmachine terug zou willen naar 1800, de tijd van de ruisende rokken en dat we zaten te borduren in de nis van een kasteel (mits rijk).
Nee, ik stond vanochtend nog een trap te schuren en af te lakken, dus die borduur-energie hing bepaald niet om me heen...getuige mijn nagels! Rond vier uur kon ik dan mijn 'torsade simple' gaan uitproberen die ik binnen drie minuten door had, want zo simple! Had ik net zo goed uit mijn breiboek kunnen leren, maar had dit evenzo goed voor geen goud willen missen! Bij het weggaan vroegen ze me - hoe aimabel - of ik zondagochtend misschien ook mee ging wandelen...?
Ik was opnieuw verrast over hoeveel dingen mensen op het platteland hier samen doen. En ik leerde dat je het woord sympa niet alleen bij personen gebruikt maar ook bij dingen. Zo sympa alles vanmiddag, van het welkom tot de zachtzoete, gebreide babysokjes... Aan het eind van de middag legde iedereen 50 cent neer voor het kopje thee, la vie simple...



Bonne année!

Het nieuwe jaar in! Vandaag mijn tweede Taichi-les in het dorpshuis. Daar volgen we met zo'n 10 vrouwen gym douce, oftewel Taichi-oefeningen. Ik ben er echt de jongste met mijn 56 jaar, en steek zo lekker 'soepel' af tegen de zeventigers, mooi meegenomen! Het zijn behoorlijk zware oefeningen, maar ik kom er heel voldaan van terug. Bij de eerste les in december stelde ik me voor en werd ik gelijk door iedereen gezoend. Grappig. Voelde me heel welkom. Vandaag wensten we elkaar nieuwjaar ( Bonne année), dus weer veel zoenen met iedereen en veel bonbons erbij, ha-ha! net zoals op de Zumba, wat hebben die Fransen toch met snoepen en snacken tijdens sport? Voor mij zijn het dingen die elkaar bijten...
Op dinsdag heb ik ook Franse les en met Zumba op woensdag moet ik er bijna weer een agenda op nahouden. Gaandeweg ontstaan er meer afspraakjes met vrienden hier, Frans of niet, en lijkt de afspraakloze tijd ook hier voorbij te gaan...Jammer, want ik genoot zo enorm van dat verschil met Nederland. Wekenlang achter elkaar geen enkele afspraak hebben onthaast en ontspant écht! Heerlijk, zo helemaal in te dalen in de vrije tijd...
Maar ook leuk te integreren en meer contacten te krijgen hier. In het begin vond ik mezelf een hele piet als ik een gesprekje had met een Francaise en simpele zaken kon uitwisselen. Nu ik hier langer woon ga ik me ongelukkig voelen als ik me niet kan uitdrukken zoals in mijn eigen taal. Ik raak heel gefrusteerd als ik alleen maar eenvoudige dingen kan overbrengen en verstaan. Bij de Tai-chi bv is een ontspanningsoefening tot slot, waarbij de lerares dat leidt met woorden. Ik versta rug, gezicht, spieren, benen en armen, maar wat ik daar dan mee moet doen niet...ik ben bekend met dit soort oefeningen dus denk het globaal wel te verstaan, maar vanochtend ging ik staan, terwijl de anderen op het matje opzij draaiden, ai... daar liep ik even uit de pas. Blijven kijken, Elly!

Terugblik

Op de laatste dag van het jaar kijk ik terug op een jaar bloggen...
Voorop staat dat ik het heel, heel erg leuk heb gevonden! Ik hoop jullie ook. Er was werkelijk geen moment dat ik er tegen op zag een stukje over mijn  leven hier te gaan schrijven. De onderwerpen dienden zich als vanzelf aan en veel onderwerpen zijn zelfs blijven liggen. En áls ik dan schreef was ik in een soort van 'tussentijd', bezig met het verwoorden c.q. opschrijven van mijn ervaringen, wat toch een moment van het 'erbij stilstaan' is. Ook tijdens de drukke zomerweken was bloggen een moment waarop ik me even lekker kon terugtrekken voor een berichtje! Altijd een prettig moment van de dag. Via het bloggen heb ik de seizoenen echt intenser beleefd (wat ik ook hoopte), meer op detail, maar dat zou ook kunnen komen door dat ik nu voor het derde jaar hier woon... Afijn, teruglezend valt me op dat er veel zaken zijn waar ik me mee bezig hou (en te houden heb) en dat bevestigt me dat ik hier echt op mijn plek ben, in die rijkheid en afwisseling. In de jaren van hard werken  - vóór mijn leven op la Sauvagère - verlangde ik er zó naar al deze dingen te doen, maar gaf mezelf daar nauwelijks de gelegenheid voor. Bovendien is dat ingewikkelder als je in een stad woont; veel tuinieren, uitgebreid koken en jammetjes maken, meer in en mét de natuur zijn, meer rust nemen, meer dieren houden, samengevat een landelijker leven. Als ik mijn stukjes terug las, dacht ik: ik doe  het toch maar lekker en telde ik mijn zegeningen...
Gaandeweg het jaar merkte ik dat ik in eigen kring lezers had, dochters, vrienden en vriendinnen, schone zussen, superleuk! Dank voor jullie aandacht. Tijdens het bloggen over mijn leven hier was ik ook een beetje bij jullie...dus mijn blog was ook een bruggetje.
En morgen....dan ga ik er lekker mee door, maar misschien in een lager tempo, we zullen het zien.
De 135 verhaaltjes die ik in 2011 geschreven heb, laat ik printen zodat ik dit jaar een mooi overzicht heb, wat ik ook in het écht nog eens kan doorbladeren.
Rest me jullie op deze allerlaatste dag een prachtig 2012 te wensen, in alle opzichten, een jaar ook om van de eerste tot de laatste dag te beleven...te beginnen met morgen!
oftewel: Meilleurs Voeux vanuit Bellavilliers!

Bij gebrek aan vuurwerk hier in Frankrijk, dan maar sterretjes op de taart!

Daslook (ook en français)

Heerlijk om weer thuis op de boerderij te zijn! Ik zie weer hertjes, prachtige geploegde akkers met 'vette' voren in de klei (ik raak nooit uitgekeken op die prachtige structuur), maar vooral vertes! Na een weekje in de stad in Nederland is de drukte me weer helemaal genoeg...Groen en rust, daar was ik aan toe.
Zittend voor de knorrende kachel lees ik vandaag uitgebreid over daslook, zusje van de knoflook, een plantje wat hier volgens mij in de omgeving groeit.

Met het oog op de te organiseren natuurweek bij ons in 2012 waarbij we gaan koken met wat we aan eetbaars in de natuur vinden, ben ik reeds recepten aan het verzamelen. In Nederland is het een beschermde plant maar in Frankrijk volgens mij niet (opzoek-taakje voor straks). De Engelsen noemen het bear's garlic, hier heet het ail d'ours, maar in Nederlands dus daslook, omdat bij ons vooral dassen zich na hun winterslaap tegoed doen aan dit plantje bij wijze van voorjaarsreinigingsritueel voor maag en ingewanden. Op mensen heeft het ook dit effect. Ik lees dat een oud spreekwoord zegt: "Eet (bijna rauwe) prei in maart en daslook in mei, dan is men het hele jaar doktersvrij...". Met de huidige zorgverzekeringspremie lijkt me dat een aanrader!

Leuk dat we bv daslookpesto kunnen gaan maken voor op ons biobrood.

Wel even uitkijken dat we ons niet vergissen want het blad van daslook lijkt verraderlijk veel op die van het lelietje van dalen en die is uiterst giftig. Maar dat verschil zal onze natuurgids weten!

L’ail d’ours

Merveilleux d’être à la maison après une semaine en Hollande!

Aujourd’hui j’ai déja vu des faons en des beaux sillons d’argile dans les champs labourés dans le lointain.

J’aime ces structures dans les champs!

Je suis un peu fatiguée de la vie stressée en Hollande en j’étais impatiente de voir ce paysage vert.

Maintenant je suis assisé comfortablement sur ma chaise préferée près du feu et je lis un article sur de l’ail d’ours, la soeur sauvage de l’ail. Je pense que cette plante pousse dans mon environnement...

Cet été nous organisons une semaine Nature (dans notre centre la Sauvagère) et je cuisinerai avec des plantes et des herbes comestibles. C’est pourquoi je réunis des recettes pour cette semaine.

En Hollande l’ail d’ours est une plante protégée, mais je ne sais pas si c’est aussi le cas en France…? ( je dois rechercher ça). Les Anglais l’appellent bear’s garlic et en Hollande on l’apelle daslook. Parceque nous n’avons pas des l‘ours ;-), mais des blaireaux , qui mangent l’ail d’ours!

Après l’hiver cette plante nettoie les intestins des animaux. Mais pour nous c’est le même effet!

Le vieux proverbe Hollandais dit: En mars vous devez manger du poireaux et en mai vous devez manger l’ail d’ours et toute l’année vous n’allez pas chez le médecin!

Avec les cotisations actuelles des assurances maladie c’est une bon idée, n’est ce pas?

Avec l’ail d’ours j’ai l’intention de faire un pesto pour tartiner du pain bio!

Et quand nous nous promenons, c’est très important de ne pas se tromper entre la feuille de l’ail d’ours et la celle de myosotis, parceque elles sont toxiques!

Mais j’ai une confiance absolue en notre guide, il connait la difference!