Prille plattelandse!

Gisteravond kwam onze kat Jules door het kattenlijk met een prooi. Vaak zijn dat muizen waar hij vervolgens in de keuken mee gaat spelen en een deel ervan uiteindelijk opeet. In het begin vond ik dat heel erg om te zien. Nu ben ik daar wel aan gewend geraakt. Een vriendin noemde het een bewijs van liefde dat hij ze het huis binnenbrengt. Ik heb liever dat hij ze buiten houdt...
De prooi van gisteravond was echter een lief, zacht haasje! Ik schrok me een ongeluk, en bijna half zo groot als Jules zelf! Het lag er levenloos bij op onze keukenvloer - misschien gestorven door de stress - maar ook hoorde ik dat ze zich soms 'dood houden' om in een onbewaakt ogenblik weg te kunnen schieten en dus hopelijk nog te overleven. Ik zag al voor me dat het tijdens zijn vlucht - hap - in de bek van Foppe zou belanden en durfde het daarom niet aan te raken.
Maar daar lag het, met wijd opengesperde ogen, Jules dominant zijn poot erop en Foppe (hond) er natuurlijk ook als de kippen bij! Hellup, wat moet ik doen nu?
Om een slachtpartij van zo'n lief diertje onder mijn ogen te voorkomen heb ik Jules door het kattenluik naar buiten geduwd en dit vervolgens gesloten (luid mauwend dus not amused). Vervolgens Foppe naar zijn mand gedirigeerd, waar hij gelukkig braaf in bleef. Pfff... alles weer onder controle, haasje van de vloer, op handdoekje gelegd. Het was echt dood, want het nekje hing er slap bij, maar het was nog wel warm. Of Jules het gevangen heeft of dat het was aangereden of verstoten door de moeder, wie zal het weten?
Maar nu? Wat moet ik er mee doen? Als prille plattelandse ging ik het zachtjes aaien en toespreken, werkelijk een héél accurate actie van mij ;-)
De communicatietrainer in mij wil nog volop meedoen in het boerenleven... maar is ook een grote stap!
Afijn...ik heb het in ons atelier een nachtje laten liggen om de keuze uit te stellen hem in de vuilnisbak te doen of te begraven. Vandaag opperde iemand hem in het bos verderop te leggen als voedsel voor andere dieren. Dat voelt oké. Zo gezegd, zo gedaan! Op het platteland wonen is dus niet alleen romantisch, afharden hoort er helaas ook bij!

Tomatenjam

Dit is eigenlijk helemaal niet het seizoen om jam te maken...maar ik trof een recept voor tomatenjam aan en op een regenachtige dag heb ik er lekker een paar potjes van gemaakt. Het plezier begon al dat de tomaten in de oven stonden, zo'n heerlijke geur in de keuken! Ik heb het 's avonds geserveerd met een zelfgebakken, nog warm pestobrood als voorgerecht...succes verzekerd!

Recept (3 jampotjes)
1 kg roma-tomaatjes
1 halve knoflookbol
2 takjes rozemarijn
4 eetl olijfolie
100 gr geleisuiker
potje tomatentapenade

Verwarm eerst de oven voor op 180 gr. Was de tomaatjes en droog ze goed af. Snijd ze doormidden. Bekleed een bakplaat met papier en leg de tomaatjes met de snijkant naar boven op de plaat. Leg alle knoflookteentjes (in hun velletje) tussen de tomaatjes verspreid, plus de takjes rozemarijn. Strooi grof zeezout en versgemalen peper erover plus de olijfolie. Rooster de tomaatjes 20 minuten in de oven en laat ze vervolgens met de oven uit nog 20 minuten staan. Laat alles een beetje afkoelen. Haal dan de knoflookteentjes uit hun velletjes en doe ze terug tussen de tomaatjes. Doe alles in een pan en verwarm het opnieuw, doe de suiker en de tapenade erbij en laat 4 min pruttelen. Doe dit vervolgens in drie goed schoongemaakte jampotten ( tot aan de rand vullen) en zet ze dan omgekeerd op een schone theedoek tot ze afgekoeld zijn.
Bon appetit!

Macarons, zoete wondertjes!

Macarons zijn ronde schuimkoekjes gemaakt van gemalen amandelen, suiker en eiwit met een hart van boter, chocolade of vruchten en in alle kleuren te koop!
Als iets heel Frans is én chic is het dit snoepgoed wel. Wat ik niet wist is dat ze sinds de 16e eeuw al worden gemaakt in Frankrijk. Ik trakteer mezelf er een enkele keer op en vind ze goddelijk! Ze zijn zacht en knapperig tegelijk, jong en oud houdt ervan, het is bovendien een licht hapje en zelfs glutenvrij voor wie dat nodig is! De kleuren zijn prachtig en soms onwaarschijnlijk voor een koekje, bijvoorbeeld groen-blauw of diep-paars!! Zoete wondertjes zijn het.

Ik heb nu een kookboekje gekregen van 'dochter-kok' om ze zelf te gaan maken.
Een heel procédé weliswaar - als ik dat zo lees - maar een uitdaging die ik graag aan wil gaan in mijn mooie nieuwe keuken. Op dit moment is het al leuk om te lezen dat het eten van amandelen zo heilzaam is. Ze verdienen een ereplaats in ons menu vanwege hun bescherming tegen hart- en vaatziekten, osteoporose en hun strijd tegen het slechte cholesterol...
Dus niks mis met het eten van dit koekje, niet? En teveel ervan lukt niet want ze zijn peperduur!

Bosviooltjes

Iedereen is druk met plantjes kopen, inclusief wijzelf. Maar in de natuur ontluiken ook de prachtigste plantjes...klein en fijn! Nu bijvoorbeeld de bosviooltjes bij ons in de omgeving. Eerst nog wat verscholen maar nu volop, óók in het grasveld in de tuin. Gelukkig hoeven we nog niet te maaien! De franse naam voor viooltje is la pensée (de gedachte), dus ook nog een mooie naam!
Need I more to say...

Vrolijke beestenboel

Ik heb al ontelbaar veel deuren, kozijnen, kastjes en wanden geschilderd in onze boerderij en als afwisseling vind ik het dan ook heerlijk me weer op een schilderij (in opdracht) te storten...

Ik heb eerst grof wat lijnen geschetst, vlakken ingekleurd en daarna laag over laag de afbeelding steeds abstracter gemaakt. Vervolgens verbind ik mijn favoriete grote lijnen in het schilderij met elkaar (in dit geval heb ik ze een stukje 'verschoven') tot het naar mijn  idee een eenheid wordt en kom uiteindelijk - kan een week maar ook 3 jaar duren - tot een resultaat wat me aanspreekt en waar ik zelf van geniet. Op schilderles heb ik geleerd de mooiste stukjes in mijn schilderij soms ook weer los te laten om het als geheel sterker te maken. "Kill your darlings" noemde mijn leraar dat...Als eenmaal de laatste laag vernis erop zit en ik er ook op zijn zij en ondersteboven naar kijk, heb ik veel meer dingen geschilderd dan ik dacht. Dat is altijd zo'n verrassend moment! De opdracht was een zebra (in de breedste zin van het woord) te schilderen, maar er zijn stiekem ook papagaaien, vissen en vogels in geslopen...een beestenboel met kleurige wezens die ik hier niet rond de boerderij aantref!

Bric à brac in Le Mans

Vandaag was het zover... het eerste zondagse bezoek dit jaar aan de rommelmarkt in Le Mans, met 150 kraampjes. Leuke rit door het lentelandschap (veel bloeiende krentenboompjes, forsythia en magnolia!) en ook om de kathedraal St Julien weer eens te bezoeken, want hij wordt momenteel van top tot teen gereinigd.

We bezoeken eigenlijk nooit rommelmarkten in grote steden en vandaag bleek dat we dit ook veel minder leuk vinden. Het aanbod is er stadser, veel CD's, DVD's, kleding en sportattributen...niets van onze gading. De rommelmarkten in dorpjes bieden vaker meubels en serviezen aan en oud gereedschap. Ook veel rommel, maar de kans op een leuke catch voor ons is daar veel groter.

De kathedraal wordt prachtig! Wat een verschil in sfeer als al het zwart geworden kalksteen weer langzaam blond kleurt!
Arme kerk! Hij is sinds de bouw in 1056 talloze maken van vorm veranderd. Iedere nieuwe bisschop wilde er zijn stempel op drukken, hup zijgevel eraan, hup middenstuk eruit....Nog een wonder dat de meeste onderdelen redelijk goed bij elkaar passen en het niet een soort van ratjetoe geworden is. Maar wellicht voor een kenner wel? Wat mij vanmiddag in de kathedraal trof was het zonlicht wat door de gebrandschilderde ramen met intense kleuren op de schone kalkstenen pilaren scheen. De zachte kleuren in het contrast met de harde steen...mooi!

Kringloop plezier!

In de aanloop van de werkelijke koop van deze boerderij waren er heel wat 'franse' hobbels te nemen. Na de bezichtingen in september 07 en de eerste mondelinge onderhandelingen in december, kwamen er onderzoeken van water, bodem, mogelijke houtrot en asbest, gevolgd door notariële aangelegenheden in 08, die ons met elkaar een halfjaar bezig hielden... Op mijn verjaardag werd de koop dan toch écht gesloten.
De notaris grapte nog: "Het grootste verjaars-cadeau ooit, mevrouw"?
Wat gebeurt er dan met je in die tussentijd, 650 km verderop...terwijl je een boerderij aan het kopen bent?
Het verlangen op de plek zelf aanwezig te zijn groeide met de dag en mijn oplossing om lucht én vorm te geven hieraan was om spulletjes te gaan zoeken die ik in 'de boerderij' verwachtte nodig te hebben.
Ik struinde kringloopwinkels af - en met mij mijn vriendinnen en schoonzussen - en de zoekopdracht was: servies - en keukengoed, kleur: blauw-wit.
Iedereen vond het enorm leuk om mee te zoeken en de verzameling groeide en groeide...
Nu we de keuken hebben gerenoveerd is er een mooi plekje vrijgekomen voor al die schattige kleine espressokopjes die in de loop der tijd verzameld zijn.

Ik gebruik ze behalve voor espresso ook voor toetjes, chocolademousse of wat dan ook - en nu...nu heb ik ze boven het aanrecht hangen en kan ik er elke dag van genieten, zelfs als decoratie!
Dus alsnog dank voor het verzamelen, lieve vriendinnen!
Het wordt misschien tijd dat ik een nieuwe zoekopdracht verzin ?  ;-)