C'est la vie... op La Sauvagère!

De eerste rommelmarkt!

2012-02-19T22:01:00.000+01:00

Vandaag 6 gr C! In mijn brocanteboekje staat dat de rommelmarkten weer zijn begonnen. Vandaag was dat in Gourgenard, 45 km van ons vandaan. Onduidelijk was of dat in een hal of buiten plaatsvond... Gewoon buiten! 160 kraampjes met meestens huiverende vendeurs. Maar prachtige, authentieke spullen zo aan het begin van het seizoen. Halverwege hebben we buiten gelunched, frites met merguez en een koud wit wijntje erbij... Na een stevig uurtje in de buitenlucht hielden we het voor gezien, maar met een mooie buit! Serviesgoed in mijn favoriete kleuren.

Liefde op het platteland...

2012-02-18T21:50:00.001+01:00

Het is al Valentijnsdag geweest maar over de liefde wil ik toch nog wat schrijven...
Dat gaat à la campagne soms toch over andere dingen. Vanmorgen viel me dat ineens op. Ik liep naar de gîte om te kijken hoe het werken met de chaux (kalkmortel) gisteren gegaan is en of het al een beetje aan het drogen was. Mijn man is hier gisteren aan een aanzienlijke en complexe klus begonnen, namelijk het herstellen van de muur en van de 'hoekstenen' rondom het venster. Er waren afgelopen jaar grote stukken afgebroken onder invloed van vocht in de muur. De kunst is dit zo goed mogelijk te repareren met waar het destijds ook van gemaakt is; zand, kalk en water. Verheugd zag ik dat het buitengewoon goed gelukt was! Hij had het petroleumkacheltje al aan gezet voor het werk vandaag, maar voor nog meer warmte ben ik de grote haard daar aan gaan maken, een lekker stevig vuur!
Ondertussen wat dingetjes opgeruimd. Toen ik weer in het grote huis aankwam had Ton daar voor mij de grote haard aangestoken omdat ernaast mijn schildersezel staat waarop ik druk aan het werk ben... en er was heerlijke cappuccino!
Dat trof me, dat we ieder voor elkaar voor warmte hadden gezorgd... zichtbaar gemaakte liefde noemen we dat!

Gepocheerde eieren

2012-02-16T21:14:00.002+01:00

Er zijn van die recepten... die ik altijd een beetje mijd... Daartoe behoren o.a. gepocheerde eieren, praline en karamel maken. Wel een keertje half geprobeerd en helemaal mislukt, die categorie dus.
Met het geven van kookworkshops vind ik eigenlijk dat dat niet kán! Dus raapte ik vandaag mijn moed bij elkaar en ging voor gepocheerde eieren op een salade met knoflookcroutons, avocado en tomaat. Ook die andere recepten ga ik de komende weken gewoon maken en desnoods opnieuw en opnieuw nét zolang tot ze lukken.
Voor de gepocheerde eieren nam ik (natuurlijk) een van mijn Engels georiënteerde kookboeken; Mijn keukengeheimen van Skye Gyngell.
Ik had alvast een pan water en azijn en twee lepels klaargelegd en een doos verse eieren, in de vaste veronderstelling dat er eerst een heleboel gingen mislukken...
Toen ik haar recept las dacht ik niet dat dit goed kon komen, zo eenvoudig, maar het werden fantastische eieren en op een doodsimpele manier! Ik word daar helemaal gelukkig van, weer een keukenangst minder.
Ik ga het jullie verklappen: pan met water en een dessertlepel azijn erin aan de kook brengen, dan vuur laag zetten. Als het water namelijk niet meer borrelt, vliegt het eiwit niet in het rond... ik had het zelf kunnen bedenken, maar helaas.
De eieren die je wilt pocheren eerst in een kommetje doen en daarna rustig in het water laten glijden. Als ze er in zitten (ik had er 4 in gedaan, niet meer dan 6 in één pan, lijkt me), gas uit, deksel erop en 4 minuten laten nagaren. Klaar is Kees!
Het eiwit zat mooi om de dooier heengevouwen en ze smaakten héérlijk met de meer dan boterzachte avocado. Met verse friet erbij was het een mooie, lekkere en pure maaltijd!

En zoals een gedreven kok betaamt ga ik ze nu nog drie keer maken om te checken of ik geluk had, superverse eieren of dat ik het gewoon kán...

Les chevreuils...

2012-02-15T21:13:00.000+01:00

Wederom wat kiekjes vanuit ons keukenraam...
Als een van ons staat te koken of af te wassen en plots hoor je een run naar de verrekijker, dan is er wat moois te zien!

Vermoedelijk zijn ze op zoek naar eten, want we zien er elke dag wel een paar, en dat is veel meer dan gewoonlijk.

Ook hier is de sneeuw aan het smelten en langzamerhand worden de velden weer groen...Het koolzaad wat er voor deze koude periode nog groen bij stond (en zelfs voor een deel bloeide) is nu helemaal aan zijn einde...nog even en dat mag ie weer! Hier is de buitenkraan weer gemaakt, die kapotgevroren was en overlangs gespleten! en het stadswater kan er weer door. Overal om me heen hoor ik van vrienden en buren hetzelfde: leidingen kapotgesprongen, water in stopcontacten gelopen en allerlei ander ongein door de kou. Het leven à la campagne is dus gewoon zo, dan gaan er altijd dingen stuk. De loodgieters en electriciens hebben het er deze dagen druk mee, zij blij!

La Sauvagère 'geboekt'

2012-02-11T11:49:00.000+01:00

Vandaag is het zover. Ik heb al mijn blogs van 2011 verwerkt in een gedrukt boek: C'est la vie...op La Sauvagère.
Een half Frans-half Nederlandse titel, wat klopt, want zo voelt het hier!
Het bevat 150 pagina's en is nu definitief naar de drukker. Wèhw, spannend!
Uiteindelijk heb ik er nog veel redigeerwerk aan gehad, want alles kan - toen ik het herlas - natuurlijk nog beter en leuker, mooier, duidelijker...
Ook de foto's juist te plaatsen is een vak apart. En dan nog eens én daarna nog eens doorlezen op spelfouten en laten meelezen door mijn partner... en dan nu maar hopen dat er niets meer verspringt tijdens de digitale verzending.
Met onze uploadsnelheid hier heeft het 2,5 uur geduurd voor de verzending rond was (90MB). Ik zat maar steeds naar dat groeiende balkje te kijken... Ja, hoor, nu is hij weg...
De planning is dat het eerste exemplaar 22 februari a.s. arriveert. Dan zal ook de e-versie op mijn blog komen, hoop ik.

Bijgaand helaas een slechte foto...want noodgedwongen van mijn laptopscherm genomen...maar dit wordt de omslag.
Dit is weer zo'n ding dat ik voor het eerst in mijn leven doe... superleuk!

Winterwandeling

2012-02-10T13:51:00.000+01:00

Weer een dag met prachtig weer, koud, helder, zonnig...
Door de stevige vorst kon ik de volgende plaatjes schieten, erg mooi vanwege hun structuren en een inspiratie voor mij voor een schilderij...

De anemonen die ik in het najaar als bol gezet heb
en die nét opkwamen, als dat maar goed gaat...?

Bevroren drinkwaterteil van de dieren...

De laatste rode rozebottels in het veld, het

enige kleurtje wat te ontwaren valt...

Sporen

2012-02-09T22:07:00.000+01:00

Konijn

Wat een fantastische wandelingen zijn er te maken met al die sneeuw op de velden! En dankzij de sneeuw ontdekte ik ook allerlei wildsporen in eigen tuin...
Kleine van vermoedelijk konijnen of hazen, maar ook grotere van reeën en hele grote van ....? Omdat onze tuin omheind is met coniferen en een hek van toch wel 1.20 hoog verbaast het me dat groot wild daarover heen gaat, niet vanwege de hoogte maar vanwege moeilijker kunnen vluchten. Tot nu toe een raadsel.
Onderstaand wat foto's van sporen uit eigen tuin en in de velden om ons heen.

Ree?

Good old Foppe....

Lijkt wel van een beer, ha-ha, maar dat kan natuurlijk niet.
Wel van groter wild, everzwijn...de afdruk was minstens 10 x 10 cm,
dus te groot voor een vos....

Deze blogschrijfster...

Ce n'est qu'un prétexte...

2012-02-07T13:56:00.001+01:00

Oftewel: het is maar een smoes...
Mijn papieren blogboek met mijn blogs uit 2011 nadert zijn voltooiing...Uiteindelijk nog veel redigeerwerk en goede foto's plaatsen. Omdat de uitgeverij die het maakt het ook gaat uitgeven (blurb.com) moeten alle foto's vrij van auteursrechten zijn. Afgelopen jaar heb ik hier en daar foto's van internet bij mijn verhaaltjes gezet. Waarom? Meestal omdat de macaronkoekjes of toetjes waarover ik schreef al óp waren vóór ik eraan dacht ze te fotograferen (ja, ook bloggen moet je léren!) ... of ik domweg te laat was met het pakken van mijn camera als ik everzwijnen of herten zag...wie niet?
Deze week dus achterstallige werkjes en alsnog zelf alle foto's maken....(everzwijnen zijn besteld ;-)
Vanmorgen om 9 uur heb ik dus al een rabarbertiramisu gemaakt (lang leve de diepvriezer) en op deze gewone dinsdag een doosje peperdure macarons gekocht en een St. Estèphe wijn.
Toen ik gisteren op internet zag wat het kostte om foto's te downloaden die vrij van auteursrechten zijn (en terecht, de fotograaf moet ook zijn brood verdienen) besloot ik dat ik maar beter die macarons en wijn kon gaan kopen om er zelf van te genieten. De everzwijnen moet ik helaas wel downloaden...
Het is dus pure noodzaak dat we deze lekkernijen verorberen gaan vandaag...ja, iemand moet het doen!

Theemuts en winterbelevenissen...

2012-02-06T22:04:00.000+01:00

Dit weer levert wel huisvlijt op natuurlijk!
Mijn derde theemuts is af, geen lintjes maar allemaal kleine lapjes en later met de hand doorgepit...Deze heb ik voor mezelf gemaakt.

Ben nu een schilderij aan het opzetten, wat ik in opdracht maak voor een gast die hier was, leuk. Verder kreeg ik bericht dat franse les uitviel vanwege de hoeveelheid sneeuw op de weg ernaar toe...Voelt als een soort ijsvrij, want vandaag had ik hard moeten studeren op de passé composée (voltooid verleden tijd), maar dat hoefde plotseling niet... Quelle surprise!
Het koude weer slaat wel genadeloos toe voor de minder sterke vogeltjes...
Schorrie en Morrie komen nu niet met muizen naar binnen maar met een roodborstje, oef, zielig!!
Het dak van de auto is een goede voederplek en ligt nu vol broodblokjes voor de vogels, zodoende onzichtbaar (en kennelijk ruiken ze het ook niet) voor Foppe en de poezen!
Vorig jaar had ik er dagelijks een aantal platte wegwerpborden met gekookte spaghetti op gezet...Toen de sneeuw en vorst voorbij waren reed mijn partner (niet zo'n oog voor detail) er rustig mee naar het dorp...ha-ha!
Tot zover hier de winterbelevenissen...

Finalement...la neige!

2012-02-05T18:47:00.001+01:00

Ik was de afgelopen dagen best jaloers op het weer in Nederland - jullie hebben al een paar dagen sneeuw - maar nu eindelijk is er ook flink wat bij ons gevallen. Ik probeerde op de buienradar die buien richting Normandië te 'denken' en die vlokken uit de lucht te kijken...
Afgelopen vrijdag heb ik al groots boodschappen gedaan (je moet het lot toch een beethe tarten, nietwaar) zodat we zeker drie weken ingesneeuwd kunnen raken, maar dat zette vooralsnog geen zoden aan de dijk...
Vannacht was het dan eindelijk zover en meteen 12 cm, dus dat is niet niks.
Foppe is door het dolle heen, maar poes Jut - voor wie het nieuw is - minder. Zij loopt net zoals Jules als een boer met kiespijn door de sneeuw. Alsof ze smekend vraagt om haar laarsjes...nee, liever dicht tegen elkaar aan op de stoel voor de haard.
We hebben meteen van de gelegenheid gebruik gemaakt om een groot vloerkleed ter reiniging omgekeerd in de sneeuw te leggen, een oude methode en ik ben benieuwd of dit gaat lukken!
Toen ik vanmiddag een wandeling wilde maken met Foppe werd ik zó getroffen door de immense witheid van de velden dat ik zwarte vlekken voor mijn ogen kreeg en het geen vijf minuten buiten volhield. ..rare ervaring. Heeft dat met sneeuwblindheid te maken? Binnen is het redelijk donker in ons huis, kleine ramen, dus het verschil was was echt enorm! Morgen zonnebril op en dan hebben we ook beter weer (mét zon).

Ik kan me helemaal overgeven aan de sneeuw, er staan geen verplichtingen of reizen in de planning, dus ik ben helemaal in mijn sas!

Le club des Tilleuls

2012-02-04T19:19:00.000+01:00

Vanmorgen stond de kwieke 74-jarige Bernadette, dorpsgenote van ons, voor het hek. Ze kwam ons bezoeken om nogmaals te vragen of we geen lid willen worden van de club...De vorige keer dat zij dit vroeg hebben we daar wat 'overheen' proberen te praten omdat we bang zijn dat het een bejaardenclub is. Maar vanwege la politesse kun je natuurlijk niet vragen naar de gemiddelde leeftijd...
Aan onze keukentafel verkocht ze het lidmaatschap met verve! Goed voor ons Frans en onze contacten...oui, oui
En eenmaal lid - € 20 p.p.p.j - ben je verzekerd? en krijg je korting in tal van winkels (mits je je zegel voor 2012 op je kaart geplakt hebt!)
In tegenstelling tot wat ze beoogde werden we nog banger...
Maar we zijn gezwicht en voelen ons niet verplicht elke maand te verschijnen, zien het meer als een subsidie aan het dorp. Wat ze daar doen? Kaarten, gateaux eten, pingpongen, lezingen, petanque spelen, dinertjes en je kunt ook gewoon gaan lezen of je breiwerkje meenemen (dat maakt veel goed)...
Volgende week woensdag gaan we erheen, jullie gaan het horen!

Vermenselijking

2012-02-03T11:49:00.000+01:00

Toen ik deze week 's avonds naar Zumbales ging, nadat ik me met véél moeite had losgemaakt van mijn heerlijk warme plekje bij de haard, zag ik in mijn koplichten de paarden staan (huiveren), konijntjes (gehaast) de weg oversteken, een das wegkruipen...
Als (nog steeds) stadse vrouw zou ik met deze temperaturen graag alle dieren willen herbergen in mijn huis...kom maar allemaal hier, zo zielig om zo de nacht in te moeten! Hiermee projecteer ik natuurlijk geheel ten onrechte waar ik zelf zo'n behoefte aan heb met dit weer!

Vanmorgen kwam David, de paardenboer die zijn Percherons om ons heen heeft staan, een jerrycan warm water halen om zijn kraan in het veld te ontdooien, zodat de paarden weer kunnen drinken uit de grote trog daar. Ik vertelde hem van mijn 'herbergverlangen' en hij reageerde geruststellend maar ook met een lichtelijk gepikeerd...Het zijn wél Percherons hoor! Die zijn sterk en stevig en helemaal niet ongelukkig met dit weer!
Oké...ik ben weer ontwaakt en op de boerderie!

Nostalgique...

2012-02-02T12:37:00.000+01:00

Bonjour!
Dit was mijn eerste blik naar buiten vanochtend. IJsbloemen op de ruiten van de slaapkamer....dat is iets wat ik me alleen uit mijn kindertijd kan herinneren. Daarna waren er altijd huizen met CV. Douchen lukte niet want de waterleiding is bevroren. Geen nood, we hebben altijd nog onze bron, dus zetten we hem om en hebben weer water. De waterleiding van onze bron komt binnen in een keukenkast en raakt nooit bevroren...wat een luxe. Nu bij de kachel, we kunnen niet veel anders...
De cellosuites van Bach op, lezend, bloggend...très agréable!
Met deze temperatuur (overdag - 8, 's nachts -12) stoken we een volle kruiwagen houtblokken per dag weg en daarbij hebben we twee petroleumkachels en een elektrische kachel aan, maar overal is het aangenaam. Als we opstaan is het nog 15 gr in de woonkamer en dat is fantastisch, vergeleken bij de 10 gr van vorig jaar. Bij 19 gr voelen we ons verwend! Maar ondanks dat het mooi weer is, waait er een snijdende wind die maakt dat het aanvoelt als - 14, dus mij niet gezien buiten, hoogstens een snel rondje met Foppe in de vroege middag. Mijn wangen springen gewoon open bij deze kou!

Ellebore

2012-01-31T19:10:00.002+01:00

Midwinter en onze helleborus bloeit volop, wat een prachtige, fragile bloem!
Zijn gewone naam is kerstroos (niet te verwarren met de rode kerstster) of nieskruid.
Heerlijk zo'n bloeier, en even verderop staan honderden sneeuwklokjes en de anemonen steken hun blaadjes ook al boven de grond...ik ben benieuwd of de kou hun verdere groei tegen zal houden....

Muesli met vos!

2012-01-30T20:48:00.002+01:00

Tijdens het ontbijt vanochtend genoot ik van het prachtige sneeuwveld door het keukenraam. Opeens sloop er een vos door het veld, nu extra goed zichtbaar!
Zo te gek, meteen camera gepakt...

Daarom woon ik hier, zou dit voor geen goud meer willen missen! Onze Foppe is altijd extra opgewonden met sneeuw, er ontgaat hem geen konijn meer... En ik blij dat Foppe zwart-wit is, dan zie ik hem tenminste nog als hij jaagt...

Expressions...

2012-01-28T15:27:00.001+01:00

In de toilet heb ik een heuse Franse spreukenwand met kitscherige bordjes met gouden randjes, zo afzichtelijk dat het weer leuk is! Sinds ik hier woon verzamel ik ze op brocantemarkten, dus heb inmiddels al heel wat trouvailles...
Er zijn saaie bij, in het Nederlands kun je daarbij denken aan: van het concert des levens krijgt niemand een program...

Maar ook lieve , leuke en leerzame, want bij sommigen zoek ik nog steeds naar een goede treffende vertaling...

Goed toch, om daar af en toe aan herinnerd te worden??

Deze was grammaticaal gezien leerzaam voor me, vanwege
de verschillende konteksten waarin je de woorden klein en groot gebruikt...

en de Fransen zouden de Fransen niet zijn als er ook niet
ondeugend flauwe gezegden bij zijn...

Dralen en talmen...?

2012-01-26T22:52:00.000+01:00

Kijkend naar vorige jaren herinner ik me dat ik midwinter altijd wel een of meerdere 'verveelweken' had. Begrijp me goed, ik verveel me werkelijk helemaal nooit, maar bedoel ermee: de niet van tevoren ingevulde tijd. "Zal ik dit of dat gaan doen ...en daar dan een ochtend mee bezig zijn, zodat het projectje wat ik eventueel kan beginnen alweer te groot is voor de resterende middag. Dan maar lekker met boekje bij de kachel, wandelingetje met de hond, kopje thee en de avond valt alweer. 's Avonds breng ik het dan niet meer op mezelf terug te trekken in een (nog op te warmen) kamer in de rest van de boerderij waar dan de naaimachine enzo staat. Op naar de volgende dag dan maar met nieuwe kansen! Dat noem ik een draal - of talmweek. Ik merk dat ik - naarmate we hier langer wonen - niet meer van die weken meemaak... Heb ik daar zelf sturing in of sluipt dat gewoon weer in je leven als je ergens langer woont? Dat is een vraag die me deze week bezighoudt.

Die heerlijk lege weken in de winter van 2009 en 2010 kon ik ook niet veel meer dan bij de kachel in de keuken zitten omdat de rest van de ruimtes niet warmer werd dan 11 graden...simpele keuze dus! Mijn schildersezel paste niet in de keuken, mijn naaimachine stond nog in Nederland. Dus las ik en mijmerde ik en kookte ik...in die winters kregen mijn plannen voor de kookworkshops vorm! Weinig kunnen betekende weinig doen, weinig om handen hebben. Om ergens in huis iets te schilderen was het ook te koud...Nu hebben we veel zaken beter geregeld, is het comfortabel warm in meerdere ruimtes en het lijkt erop dat daarmee ook mijn lege midwinterweken verdwenen. Destijds probeerde ik vanuit mijn plekje bij de kachel de groene blaadjes zo ongeveer aan de bomen 'te kijken', zo verlangde ik naar de lenteklussen, weer naar buiten, weer iets kunnen DOEN. Nu is mijn verlangen omgekeerd...terug naar even niets doen in een comfortabel huis, kijk, dat is echt een opgave voor mij!

Toch verleid om weer met lapjes bezig te gaan, voorkant theemuts...wordt vervolgd

Klokkenluiders!

2012-01-20T16:15:00.000+01:00

Ze zijn er weer, de perces-neiges met hun witte knopjes dapper boven de grond...de lieve en prille voorbodes van de lente!
Ik durf nog niet zo goed te voelen dat de winter achter ons ligt want we kunnen in februari en maart nog heel wat beleven, maar toch, ze staan er!

Les Habitudes

2012-01-17T21:19:00.000+01:00

Vandaag weer mijn wekelijkse Franse les gehad en dan praat ik samen met een andere Nederlandse (Loes, maar hier Louise geheten) en onze lerares Daniëlle over van alles en nog wat. Tijdens die conversatie verbetert Daniëlle ons en voegt inzicht en kennis uit de franse grammatica toe. Maar ze vertelt ook over franse gewoonten, gezegdes, uitdrukkingen en het verschil tussen boekentaal en spreektaal. Zo legde ik mijn kerstkaarttekst aan franse vrienden aan haar voor, van wie ik terugkreeg dat ze het een mooie wens vonden, geheel in de taalstijl van Molière!!! Daar ga je dan...die leefde van 1622-1673... Zij leert me vervolgens hoe ik het gewoon kan zeggen of schrijven.
Bijvoorbeeld het woord spreken: parler. Als ik in mijn Zumbaklasje tegen de anderen zo gewoon mogelijk probeer te zeggen dat ik oefen om Frans met hen te praten, horen zij misschien dat ik studeer om Frans met hen te leren spreken. Dat kan nogal uit de hoogte overkomen...maar spreektaal staat niet in de boeken! Zo weet ik heel goed dix centimes te zeggen maar wat het woord voor dubbeltje is in het Frans??

Vissoepje met venkel, garnalen en sinasappel...

Wat verder ook leuk was - toen we spraken over koken en soep maken - is dat Daniëlle ons vroeg hoe we de groenten in stukjes sneden die in de soep gingen (morceaux). Was dat in rondelles (rondjes), cubes (vierkantjes) of juliënne (dunne reepjes)...Loes en ik kwamen in een soort lachstuip. Dat kan alleen een Française vragen! Wat maakt dat nu uit, in stukjes is in stukjes, hoogstens groot of klein. Ze vond ons geloof ik maar cultuurbarbaren... En het is ook precies waar ik zo van hou, al die dierbaarheid om voedsel en het genieten van voedsel heen...adorable!

Meewerkend gezinslid...

2012-01-16T13:06:00.000+01:00

Foppe is gek op takken pakken en meenemen en vanaf zijn puppentijd - met 9 weken kwam hij hier - hebben we dat veel geprezen. Voor hem is het dus heel gewoon om 3 (liefst 4) dikke takken in zijn bek mee naar huis te nemen. Die kunnen dan lekker op de houtstapel of direct in de kachel, al naar gelang de droogte ervan. Het is een beetje een heisa voor hem, al die takken, en regelmatig worden ze neergelegd, moet hij even uithijgen en worden ze opnieuw 'georganiseerd' met de hoop op meer ruimte...ijdele hoop want het is gewoon een bek vol!
Maar zo'n meewerkend gezinslid is heel fijn want op jaarbasis zou hij een klein kuubje binnen kunnen brengen, ware het niet dat hij ze in zijn ijver stuk kauwt en alle molshopen op de terugweg natuurlijk ook zijn volle aandacht vragen... (dit noemen we de hondenagenda)
Maar ik vind zijn braafheid zooo lief en geniet ervan dat hij me zo tot dienst wil zijn en wil helpen, dat is me liever dan al dat hout...

Omkijkend, waar blijf je, we moeten naar huis hiermee!!

Faire la bise

2012-01-15T13:32:00.001+01:00

Oftewel zoenen...ik schreef al eerder dat naarmate ik meer integreer en contacten heb met Fransen er ook veeeeel meer gezoend dient te worden. Ik sta er nog wat ambivalent tegenover. Het ene moment wil ik van harte meedoen, een ander moment maak ik snel dat ik wegkom en heb ik helemaal geen zin mijn hele Zumbaklasje weer ten afscheid te zoenen. Maar zo weten die fransen natuurlijk niet wat ze aan me hebben en zoenen is hier belangrijk! Belangrijker bijvoorbeeld dan iemands naam te kennen, wat voor mij dan weer liefst vóór het zoenen komt. Het is omschakelen en laveren geblazen voor me!
Afgelopen week werden we door franse vrienden voorgesteld aan hun kennissen en dan weet ik nu: er volgt meteen een klein zoenoffensief. Prettig voordeel is wél dat Fransen allemaal zacht kussen, fijn, geen klapzoenen hier en dus brilgekletter...
En vervolgens de hoeveelheid, ook niet onbelangrijk... Bij ons in Nederland meestal drie, in onze streek in Normandië standaard twee. Ik begin er aan te wennen, maar soms (door nervositeit schakel ik automatisch over naar drie) belandt er eentje ergens in de lucht, die uit beleefdheid dan weer wordt beantwoord met een vierde(die de Fransen wel kennen)...oh, oh, oh, waarom geen Europese normen hiervoor??
Ten derde vermoed ik dat als ik begonnen ben, ik niet meer terug kan... De eigenaresse van de wolwinkel zoende me Bonne Année. Ik mag toch hopen dat ik niet iedere keer als ik de winkel bezoek ik over de toonbak moet zoenen??
Je ziet, zo ontspannen is het hier nu ook weer niet, maar wél een luxe-probleem.
Ik hou jullie op de hoogte...

bijgaand een internet-zoen

Pasta, pasta...

2012-01-13T23:29:00.001+01:00

Na het klussen hadden we vandaag zin om eens helemaal zelf pasta te maken met natuurlijk ook een bolognaisesaus fait à la maison...

500 gr meel met 5 eieren vanuit een kuiltje tot
een deeg vormen (geen zout)

Zo gezegd zo gedaan...bijgaand een foto-impressie en het recept. Wel een werkje maar met een verrukkelluk resultaat!

kneden, kneden, kneden, 20 minuten....

Uitrollen door de pastamachine

Fettucini maken met de pastamachine en
uurtje laten drogen

mooi gedroogd...

samen met Leontine lol om pastapony...

De echte bolognaisesaus maak je met een basis van ui, wortel en bleekselderij in julienne gesneden, vervolgens rul gebakken gehakt toevoegen, knoflook, laurierblad, peperoncino, oregano, flinke beker rode wijn, 2 blikjes tomatenpuree, zout en bouillonblokje zeker uurtje laten pruttelen...

Bonne appetit, pasta Bolognaise...

La galette des Rois

2012-01-12T21:34:00.000+01:00

Deze taart wordt in Frankrijk gegeten als het nieuwe jaar aangebroken is. Je ziet ze vanaf Kerstmis overal bij de bakkers en de supermarkten. Omdat hij alleen tijdens deze tijd verkrijgbaar is wordt er door iedereen naar uitgekeken. Het is een bladerdeegtaart gevuld met een amandelspijsmengsel, die traditioneel wordt geserveerd met een gekoelde rosé-bubbel. In de amandelspijs bevindt zich een fève (boon) vaak in de vorm van een porseleinen figuurtje. Vermoedelijk vergelijkbaar met onze vroegere traditie van een cake/koek op 6 januari (Driekoningen), gebakken met een koffieboon erin. Wie het stuk trof met de boon erin was in ieder geval binnen het gezin: Prins Carnaval.
Als je hier de fève treft krijg je een kroon op en ben je Roi van de dag...
Dit trof mijn partner op onze nieuwjaarsreceptie in Bellavilliers, afgelopen zondag. Daar zat hij na de speech van de burgemeester met een kroon op (en bijna ook een kroon minder vanwege het hardplastic deux chevauxtje in zijn stuk galette waarop hij beet).
De burgemeester sprak o.a. over de 3 overledenen en 2 geboortes en 3 huwelijken in het afgelopen jaar in ons dorp, relatief veel gebeurtenissen voor een dorp van 165 inwoners!
Maar ook over het beoogde betere bereik voor mobiele telefonie en mogelijk glasvezelkabels die tussen nu en 10 jaar zullen worden aangelegd...
Nog even geduld dus en de taart...dat was voorlopig de laatste zonde en het echt helemaal waard, zo lekker!

Schrootjes...

2012-01-11T16:32:00.000+01:00

Samen met vrienden zijn we deze week de schrootjes op onze lange overloop op de eerste etage 'te lijf gegaan'. Een klus die ik bij de eerste bezichtiging van dit huis in september 2007 al onmiddellijk voor ogen had, maar steeds uitstelde want...zo'n megaklus!! Met vier paar handen (en veel zin!) ging het onverwacht snel. Schoonmaken, schuren en drie keer schilderen. Het resultaat vind ik fantastisch, véél meer licht en zonder breekwerk geen jaren zeventig-look meer. Nu kan er weer verder gepuzzeld worden, zo'n lekker winterweekje (nou ja, 9 graden) met gezellige dingen binnenshuis, o.a. lezen en twee puzzels van 1000 stukjes maken...

L'ail d'ours

2012-01-08T15:00:00.001+01:00

Dit jaar ga ik mijn blogs af en toe in het frans posten. Hieronder het bericht van 29 december en français...

Merveilleux d’être à la maison après une semaine en Hollande!

Aujourd’hui j’ai déja vu des faons en des beaux sillons d’argile dans les champs labourés dans le lointain.

J’aime ces structures dans les champs!

Je suis un peu fatiguée de la vie stressée en Hollande en j’étais impatient de voir ce paysage vert.

Maintenant je suis assisé comfortablement sur ma chaise préferée près du feu et je lis un article sur de l’ail d’ours, la soeur sauvage de l’ail. Je pense que cette plante pousse dans mon environnement...

Cet été nous organisons une semaine Nature (dans notre centre la Sauvagère) et je cuisinerai avec des plantes et des herbes comestibles. C’est pourquoi je réunis des recettes pour cette semaine.

En Hollande l’ail d’ours est une plante protégée, mais je ne sais pas si c’est aussi le cas en

France

…? ( je dois rechercher ça). Les Anglais l’appellent bear’s garlic et en Hollande on l’apelle daslook. Parceque nous n’avons pas des l‘ours ;-), mais des blaireaux , qui mangent l’ail d’ours!

Après l’hiver cette plante nettoie les intestins des animaux. Mais pour nous c’est le même effet!

Le vieux proverbe Hollandais dit: En mars vous devez manger du poireaux et en mai vous devez manger l’ail d’ours et toute l’année vous n’allez pas chez le médecin!

Avec les cotisations actuelles des assurances maladie c’est une bon idée, n’est ce pas?

Avec l’ail d’ours j’ai l’intention de faire un pesto pour tartiner du pain bio!

Et quand nous nous promenons, c’est très important de ne pas se tromper entre la feuille de l’ail d’ours et la celle de myosotis, parceque elles sont toxiques!

Mais j’ai une confiance absolue en notre guide, il connait la difference!

Schorrie & Morrie

2012-01-07T22:57:00.000+01:00

Ik had Jut en Jul beter Schorrie en Morrie kunnen noemen, want ze zijn constant op rooftocht, echte partners in crime!
We kunnen geen zak katten- of hondeneten onbeheerd neerleggen of het wordt opengescheurd en leeggegeten....'s nachts proberen ze het kastje van de vuilnisemmer open te maken, helemaal als er resten van vlees of vis of zelfs maar papiertjes ervan in liggen...pfff.
Na castratie of sterilisatie moeten katten 30 % minder eten hebben - wat we doen - en kennelijk hebben ze constant een enorme honger. Gek want er gaan toch ook enkele muizen per dag naar binnen...
We hebben onze toevlucht genomen tot de plantenspuit, en zijn in een soort van heropvoedingsfase met ze.
Die staat in de aanslag op het kookeiland, zodat we ze liefst op heterdaad (want helpt het best) kunnen 'strafspuiten' en roepen dan NEE. Hopelijk is binnenkort nee al genoeg en zo maar verder... Maar zo'n lekkere scherpe en verre straal met die plantenspuit... gamen is er niks bij ;-)

Hier dan wel weer poeslief....

Keukenkastcake!

2012-01-06T18:36:00.000+01:00

Als we horen dat er plotseling gasten komen, maak ik meestal 'keukenkastcake', want 12 km heen en terug rijden naar de supermarkt voor iets lekkers bij de koffie, nee, daar begin ik niet aan. Bovendien ontstaat er op deze manier bijna altijd een nieuw en soms zelfs favoriet recept van deze leftovers!
Vandaag maakte ik een cake van boter, meel, eieren, suiker, cacao, gekonfijte sinasappelschilletjes en blanke amandelen.
Hij is zalig geworden en we aten een dikke plak bij de gouter, het vieruurtje!
Wat ik ook regelmatig gebruik zijn havervlokken, gedroogde (zuid) vruchten, noten, restje muesli, restje likeur, etc
Of..als ik een hartige cake maak: olijven, restje pesto of tapenade, ham, spekjes, noten, laatste stukje franse kaas...
De zoete, gewone cake zoals wij hem kennen noemen ze hier overigens quatre quarts, vanwege de vier gelijke delen meel, eieren, boter en suiker....

La torsade...

2012-01-05T20:07:00.000+01:00

Vanmiddag ben ik voor het eerst naar het atelier à tricoter geweest, een kleine ruimte (2,5 x 2,5 m) achterin de breiwinkel, waar de eerste donderdag van de maand van 3 tot 5 een groepje (lieverds) zit en waar je handwerkadvies kan krijgen. Al zo lang wilde ik een kabel leren breien (la torsade) en zag in deze gelegenheid bovendien weer een mooi integratiemomentje... Ik kom regelmatig in de handwerkwinkel en kan het goed vinden met de eigenaresse. Om 3 uur meldde ik me (Bonne année, zoen, zoen) en werd ik langs de kassa en door het gordijn naar achteren geleid - bijna alsof ik illegaal ging gokken! Daar zaten reeds vier vrouwen te breien en te haken met attente 'lerares' die alles kwam uitleggen. Meteen maar gemeld dat ik Nederlandse ben en dat ik vooral zal proberen Frans te spreken. Oui, oui, dat konden ze op prijs stellen (andere mogelijkheden waren er overigens niet). Achter deze tussenruimte bevond zich nog een kamer waar stukadoors bezig waren. Regelmatig kwamen zij met zware zakken gips langs de breipennende dames...vol respect over deze huisvlijt overigens... zie het voor je? Ik durf in zo'n geval geen foto te maken en dat zelfs niet eens te vragen, maar o, wat zou ik dat graag doen. Ingesloten tussen de plafondhoog opgestapelde pakketten wol, breiboeken, lapjes en honderd andere zaken zaten wij (eigenlijk meer zij) te keuvelen. Over kinderen, kleinkinderen, mooie wandelingen, gym en last but not least hun passie: handwerken. Aangezien de uitleg aan Thérèse van gehaakte bloemen en aan Sophie over viltwerken wel 45 minuten in beslag nam, gaf ik me maar over aan de rust, het kopje thee en de verhalen die verteld werden.
Allemaal mooie en verzorgde vrouwen, die een groot deel van de dag handwerkten, zo te horen... Op zo'n moment geniet ik enorm en besef ik dat ik zó in de tijdmachine terug zou willen naar 1800, de tijd van de ruisende rokken en dat we zaten te borduren in de nis van een kasteel (mits rijk).
Nee, ik stond vanochtend nog een trap te schuren en af te lakken, dus die borduur-energie hing bepaald niet om me heen...getuige mijn nagels! Rond vier uur kon ik dan mijn 'torsade simple' gaan uitproberen die ik binnen drie minuten door had, want zo simple! Had ik net zo goed uit mijn breiboek kunnen leren, maar had dit evenzo goed voor geen goud willen missen! Bij het weggaan vroegen ze me - hoe aimabel - of ik zondagochtend misschien ook mee ging wandelen...?
Ik was opnieuw verrast over hoeveel dingen mensen op het platteland hier samen doen. En ik leerde dat je het woord sympa niet alleen bij personen gebruikt maar ook bij dingen. Zo sympa alles vanmiddag, van het welkom tot de zachtzoete, gebreide babysokjes... Aan het eind van de middag legde iedereen 50 cent neer voor het kopje thee, la vie simple...

Bonne année!

2012-01-03T13:35:00.000+01:00

Het nieuwe jaar in! Vandaag mijn tweede Taichi-les in het dorpshuis. Daar volgen we met zo'n 10 vrouwen gym douce, oftewel Taichi-oefeningen. Ik ben er echt de jongste met mijn 56 jaar, en steek zo lekker 'soepel' af tegen de zeventigers, mooi meegenomen! Het zijn behoorlijk zware oefeningen, maar ik kom er heel voldaan van terug. Bij de eerste les in december stelde ik me voor en werd ik gelijk door iedereen gezoend. Grappig. Voelde me heel welkom. Vandaag wensten we elkaar nieuwjaar ( Bonne année), dus weer veel zoenen met iedereen en veel bonbons erbij, ha-ha! net zoals op de Zumba, wat hebben die Fransen toch met snoepen en snacken tijdens sport? Voor mij zijn het dingen die elkaar bijten...
Op dinsdag heb ik ook Franse les en met Zumba op woensdag moet ik er bijna weer een agenda op nahouden. Gaandeweg ontstaan er meer afspraakjes met vrienden hier, Frans of niet, en lijkt de afspraakloze tijd ook hier voorbij te gaan...Jammer, want ik genoot zo enorm van dat verschil met Nederland. Wekenlang achter elkaar geen enkele afspraak hebben onthaast en ontspant écht! Heerlijk, zo helemaal in te dalen in de vrije tijd...
Maar ook leuk te integreren en meer contacten te krijgen hier. In het begin vond ik mezelf een hele piet als ik een gesprekje had met een Francaise en simpele zaken kon uitwisselen. Nu ik hier langer woon ga ik me ongelukkig voelen als ik me niet kan uitdrukken zoals in mijn eigen taal. Ik raak heel gefrusteerd als ik alleen maar eenvoudige dingen kan overbrengen en verstaan. Bij de Tai-chi bv is een ontspanningsoefening tot slot, waarbij de lerares dat leidt met woorden. Ik versta rug, gezicht, spieren, benen en armen, maar wat ik daar dan mee moet doen niet...ik ben bekend met dit soort oefeningen dus denk het globaal wel te verstaan, maar vanochtend ging ik staan, terwijl de anderen op het matje opzij draaiden, ai... daar liep ik even uit de pas. Blijven kijken, Elly!

Terugblik

2011-12-31T18:02:00.000+01:00

Op de laatste dag van het jaar kijk ik terug op een jaar bloggen...
Voorop staat dat ik het heel, heel erg leuk heb gevonden! Ik hoop jullie ook. Er was werkelijk geen moment dat ik er tegen op zag een stukje over mijn leven hier te gaan schrijven. De onderwerpen dienden zich als vanzelf aan en veel onderwerpen zijn zelfs blijven liggen. En áls ik dan schreef was ik in een soort van 'tussentijd', bezig met het verwoorden c.q. opschrijven van mijn ervaringen, wat toch een moment van het 'erbij stilstaan' is. Ook tijdens de drukke zomerweken was bloggen een moment waarop ik me even lekker kon terugtrekken voor een berichtje! Altijd een prettig moment van de dag. Via het bloggen heb ik de seizoenen echt intenser beleefd (wat ik ook hoopte), meer op detail, maar dat zou ook kunnen komen door dat ik nu voor het derde jaar hier woon... Afijn, teruglezend valt me op dat er veel zaken zijn waar ik me mee bezig hou (en te houden heb) en dat bevestigt me dat ik hier echt op mijn plek ben, in die rijkheid en afwisseling. In de jaren van hard werken - vóór mijn leven op la Sauvagère - verlangde ik er zó naar al deze dingen te doen, maar gaf mezelf daar nauwelijks de gelegenheid voor. Bovendien is dat ingewikkelder als je in een stad woont; veel tuinieren, uitgebreid koken en jammetjes maken, meer in en mét de natuur zijn, meer rust nemen, meer dieren houden, samengevat een landelijker leven. Als ik mijn stukjes terug las, dacht ik: ik doe het toch maar lekker en telde ik mijn zegeningen...
Gaandeweg het jaar merkte ik dat ik in eigen kring lezers had, dochters, vrienden en vriendinnen, schone zussen, superleuk! Dank voor jullie aandacht. Tijdens het bloggen over mijn leven hier was ik ook een beetje bij jullie...dus mijn blog was ook een bruggetje.
En morgen....dan ga ik er lekker mee door, maar misschien in een lager tempo, we zullen het zien.
De 135 verhaaltjes die ik in 2011 geschreven heb, laat ik printen zodat ik dit jaar een mooi overzicht heb, wat ik ook in het écht nog eens kan doorbladeren.
Rest me jullie op deze allerlaatste dag een prachtig 2012 te wensen, in alle opzichten, een jaar ook om van de eerste tot de laatste dag te beleven...te beginnen met morgen!
oftewel: Meilleurs Voeux vanuit Bellavilliers!

Bij gebrek aan vuurwerk hier in Frankrijk, dan maar sterretjes op de taart!

Daslook (ook en français)

2011-12-29T11:45:00.004+01:00

Heerlijk om weer thuis op de boerderij te zijn! Ik zie weer hertjes, prachtige geploegde akkers met 'vette' voren in de klei (ik raak nooit uitgekeken op die prachtige structuur), maar vooral vertes! Na een weekje in de stad in Nederland is de drukte me weer helemaal genoeg...Groen en rust, daar was ik aan toe.
Zittend voor de knorrende kachel lees ik vandaag uitgebreid over daslook, zusje van de knoflook, een plantje wat hier volgens mij in de omgeving groeit.

Met het oog op de te organiseren natuurweek bij ons in 2012 waarbij we gaan koken met wat we aan eetbaars in de natuur vinden, ben ik reeds recepten aan het verzamelen. In Nederland is het een beschermde plant maar in Frankrijk volgens mij niet (opzoek-taakje voor straks). De Engelsen noemen het bear's garlic, hier heet het ail d'ours, maar in Nederlands dus daslook, omdat bij ons vooral dassen zich na hun winterslaap tegoed doen aan dit plantje bij wijze van voorjaarsreinigingsritueel voor maag en ingewanden. Op mensen heeft het ook dit effect. Ik lees dat een oud spreekwoord zegt: "Eet (bijna rauwe) prei in maart en daslook in mei, dan is men het hele jaar doktersvrij...". Met de huidige zorgverzekeringspremie lijkt me dat een aanrader!

Leuk dat we bv daslookpesto kunnen gaan maken voor op ons biobrood.

Wel even uitkijken dat we ons niet vergissen want het blad van daslook lijkt verraderlijk veel op die van het lelietje van dalen en die is uiterst giftig. Maar dat verschil zal onze natuurgids weten!

L’ail d’ours

Merveilleux d’être à la maison après une semaine en Hollande!

Aujourd’hui j’ai déja vu des faons en des beaux sillons d’argile dans les champs labourés dans le lointain.

J’aime ces structures dans les champs!

Je suis un peu fatiguée de la vie stressée en Hollande en j’étais impatiente de voir ce paysage vert.

En Hollande l’ail d’ours est une plante protégée, mais je ne sais pas si c’est aussi le cas en

France

Après l’hiver cette plante nettoie les intestins des animaux. Mais pour nous c’est le même effet!

Le vieux proverbe Hollandais dit: En mars vous devez manger du poireaux et en mai vous devez manger l’ail d’ours et toute l’année vous n’allez pas chez le médecin!

Avec les cotisations actuelles des assurances maladie c’est une bon idée, n’est ce pas?

Avec l’ail d’ours j’ai l’intention de faire un pesto pour tartiner du pain bio!

Et quand nous nous promenons, c’est très important de ne pas se tromper entre la feuille de l’ail d’ours et la celle de myosotis, parceque elles sont toxiques!

Mais j’ai une confiance absolue en notre guide, il connait la difference!

Le temps de Noël

2011-12-27T23:11:00.001+01:00

In de kathedraal van Chartres, die we in de adventtijd bezochten zag ik dit beeld van Maria met de pasgeboren Jezus. Voor zover ik weet heb ik nog nooit een afbeelding gezien waarin Maria - immers in haar kraamtijd - naast Jezus lag i.p.v. stond. Het trof me, opeens zoveel dichterbij het gewone leven...

Maar écht uit het gewone leven was de balkenbrij die ik altijd maak met Kerstmis en wat een echte traditie in onze familie is! Leuk dat iedereen dan zo verlangend uitkijkt naar een - eigenlijk heel sober - gerecht. Het is een brij die ik maak van bouillon, varkensvlees, spek en kruiden en die ik bind met boekweitmeel. Vervolgens stort ik die in cakeblikken en laat ze goed afkoelen. Een dag later kun je daar plakken van snijden en bakken om te eten met brood. Smaakt als een soort van kroket...heerlijk. Vroeger werden balkenbrij én zure zult op de boerderij gemaakt van het kopvlees wat overbleef bij het slachten van een varken, immers alles werd gebruikt van het dier. Balkenbrij vult enorm en ik kan me voorstellen dat je na het uitmesten van een stal wel zo'n plak lust. In ons gewone, vaak zittende, leven is het eigenlijk too much...maar lekker blijft het!

Wintertijd

2011-12-21T10:37:00.000+01:00

21 december, kortste dag van het jaar...we gaan de winterzonnewende in!
'Tijd om zaken af te ronden', zegt Hans Voigt ( boek: Leven & werken in het ritme van de seizoenen) en ook: 'deze tijd is een periode van stilte en bezinning en rust je vooral in het niet-weten'. Dit vind ik altijd moeilijk tot me te nemen, zelf ervaar ik veel drukte en planning zo rond de feestdagen en het nieuwe jaar in het verschiet. Onze website hebben we o.a. helemaal bijgewerkt voor 2012 en gisteravond ging onze nieuwsbrief met het programma op de mail ( helaas 4 x) naar heel veel (oud)cursisten en bekenden... Die zaden zijn dus de grond in!

Maar dat neemt niet weg dat ik zéker de behoefte aan die rust en inkeer in deze tijd herken en af en toe ook neem. Dit jaar lukte het me al weer beter zaken af te ronden en op te ruimen en dat allemaal rustig te kunnen doen, heerlijk! Zeg maar: ik heb het op orde. Er ligt genoeg brandhout in de schuur en eten in de kast, dus laat die winterrust nu maar echt komen! (Lees: ga het zelf némen)

Zumba-les in Bellavilliers!

2011-12-19T22:06:00.008+01:00

In ons dorpje van 167 inwoners is zowaar iemand gecertificeerd geraakt als Zumba-lerares. Ik ken haar, zij is de man van de loodgieter die ons soms helpt bij een klus thuis. Afijn, zij heeft hiervoor jaren les gehad en uiteindelijk examen moeten doen in Brussel en afgelopen week is zij gestart met haar lessen in onze Salle des Fêtes, die al geheel versierd was met kersttakken en hardgekleurde glitterslingers.. Ook stond er een tafel vol met chips, cola, kerstkransjes, cider, nootjes ???
Heb je de locatie een beetje voor ogen? Oké...
Ze had een groepje mensen uitgenodigd voor deze 'inauguration' en wel twintig vrouwen - jong en oud-waren op komen dagen. Ik had er erg veel zin in! Thuis heb ik mijn 'Zumba-kleren'' uitgezocht maar die bleken niet echt 'gepast'. Legging tot over de knie (ik dacht: vast warm dat Zumba-bewegen), witte sportschoenen opgediept uit mijn kast die ik zes jaar niet gedragen had, sweater...Iedereen zag er flitsend uit, glanspakjes, strokenrokjes, trainingspakken, in ieder geval niks bloots. Ik voelde me met mijn blote kuiten behoorlijk underdressed. Toen sportschoenen aan...Ik zag meteen al dat er iets vreselijk ging gebeuren want terwijl ik ze probeerde aan te doen, verkruimelden ze helemaal (van oudheid - shame on me). Daar zat ik dan gebogen op een stoeltje, mijn sportschoenen - of wat daar van over was - aan en een cirkel 'schoenen-poedersuiker' om mijn voeten heen, ik moest zo ongelofelijk lachen om de situatie en mezelf en tegelijk schaamde ik me, oh... Maar 't was 20.00 uur en het zou gaan beginnen. Iedereen stond klaar en onze superenthousiaste juf kondigde (verrassend genoeg) aan dat ze ging roken buiten. Ja, echt!...Tegen de stress van deze eerste les, dus ze verdween met drie anderen naar buiten. Ondertussen stond ik in een groepje van bekenden uit Bellavilliers, maar die spraken zo snel Frans dat ik het echt niet meer kon volgen. Op zo'n moment geef ik me dan maar helemaal over aan wat er komen gaat, of ik het nu wel of niet begrijp...Tien over acht was het zover...keiharde muziek en daar ging onze juf met haar wilde lokken helemaal los...de cursistengroep erachter stond als verlamd na wat pogingen haar na te doen maar met ongelofelijke botsingen als gevolg...Na twee wilde Latijns-Amerikaanse dansen nodigde ze ons uit mee chips te gaan eten, en cola te komen drinken want dit feestelijke moment van de eerste Zumbales moest toch echt gevierd worden. Gedrom om de tafel met lekkers en hier en daar schroom over wat nog komen ging...Afijn, de rest van de les verliep identiek waarbij ik mijn uiterste best gedaan heb om in ieder geval een dansje van zes passen onder de knie te krijgen, waar zij alweer drie cha-cha-cha-achtige luchtsprongen verder was...hopeloos! Als klap op de vuurpijl kondigde ze de les niet af, dus stonden we allemaal te wachten op haar volgende uitspatting, maar er kwam niets meer (ja, meer cola). Toen vroeg ze - heel aandoenlijk en vermoedelijk vreselijk onzeker over deze eerste les - opgewekt naar onze ervaringen. Ik moest van binnen echter zo onbedaarlijk lachen dat ik me snel verkleed heb en in de auto ben gestapt waar ik het tot huis aan toe heb uitgeproest, om de les, om mijn meer dan gare schoenen en de vreselijke, maar ook leuke dorpsheid van alles.. Afgelopen zaterdag hoorde ik dat de les niet tot veel inschrijvingen heeft geleid...maar de mijne wel hoor. Ik wil elke woensdag wel zo vreselijk lachen en dat dansen krijg ik gaandeweg vast ook onder de knie! En zij moet toch op iemand leren lesgeven, niet?Aan mijn outfit wordt ondertussen gewerkt...

Het muizenhuis

2011-12-15T17:44:00.003+01:00

Met Sinterklaas gaf ik mijn kleinzoon een boek genaamd: Het Muizenhuis. Supermooi gemaakt door Karina Schaapman. Zij heeft zelf een poppenhuis/muizenhuis gebouwd (wel 3 m hoog!) als decor voor een kinderboek, waar zij ook de verhalen voor geschreven heeft. Zeer grappig en sfeervol! Het is gemaakt van kartonnen dozen en papiermaché en afvalmateriaal. Zij heeft ook een blog :the-mouse-mansion.blogspot.com

Maar nu over mijn eigen muizenhuis, want daar wilde ik eigenlijk over bloggen... lang zo sfeervol niet. Hier op de boerderij zijn natuurlijk muizen, buiten wel te verstaan. Jut en Jul - onze katten - hebben als taak ons huis muisvrij te houden, met Foppe als soort van achterwacht.
De ervaring leert dat de katten ze eerder naar binnen dan naar buiten brengen. Als presentje voor ons, ik schreef daar al eerder over. Ze komen dan met een wapperende muis in hun bek binnen en laten hem dan in keuken of woonkamer los om er mee te gaan spelen. Sommige muizen ontsnappen aan hen of aan hun aandacht, zoals gisteren gebeurde. Jut ging op een stoel liggen en bekommerde zich verder niet meer om de muis in kwestie, had kennelijk haar quotum bereikt die dag...ze had er al een aantal verschalkt. Nadat ik haar heilloos had toegesproken, dat het haar taak was etc...verdween de muis in een gaatje langs de keukenplint achter de kastjes. Verdorie, straks heb ik daar een nest, NIET IN MIJN KEUKEN!
Ik heb een soort haat-liefde verhouding met muizen, lief- schattig-klein-guitig, maar BUITEN GRAAG! Ik ging door met mijn werk, dat was een schilderijtje ophangen en hups, daar was ie weer, schoot voor mijn benen langs. met de hamer in mijn handen voelde ik heel kort de intentie hem te vellen (onmogelijke actie), maar ach, nee, ZIELIG. Weg was ie...Toen ging ik een vliegenstrip (heftig plakkend) weggooien, en hup daar trippelde hij vrolijk langs de vuilnisbak, zal ik ... zal ik hem vast laten lopen in de vliegenstrip..NEEE, zielig. Weg was hij. Een kwartiertje later stond ik te stofzuigen en kwam hij weer gedag zeggen. Zag ik dat goed...zwaaide hij naar me? De derde afweging...zal ik hem dan...OPZUIGEN...NEEE, zielig. Hij had zich vastgelopen achter een tas en ik heb hem geprobeerd dan maar op te pakken en buiten te zetten (met keukenpapiertje)...toch was hij me vanzelfsprekend weer te vlug af en verdween in de openstaande provisiekast (dom, dom van mij). C'est ça.
Foppe kwam me ongevraagd te hulp en bracht hem vijf minuten later (met zijn zachte beet, dus helemaal levend) richting tuin. Bravo Foppe!
Motto:
- aan katten heb je soms ook niks en aan een hond wel
- hoe je toch een soortvan relatie kan opbouwen met een muis als je geen gevolg geeft aan je binnenste bruutheden...da's wel weer leuk!

Gestrikt en verstrikt...

2011-12-13T22:47:00.002+01:00

Op weg naar Franse les zag ik vandaag de eerste Kerststrikken, van gekleurd aluminiumfolie in de hekken rondom een boerderij. Een onnederlands en vrolijk gezicht, wapperend in veel wind en af en toe schitterend in de zon...

Even verderop viel me ook de maretak op, die als half-parasiet in andere bomen leeft, die hij nodig heeft voor water en zouten. In dit seizoen bloeit hij en draagt dan mooie witte, glazige bessen. Hij wordt ook wel vogellijm of heksenkruid genoemd. Van dit struikje wordt de mistletoe gemaakt, dus met Kerst mag je iemand straffeloos zoenen als je onder dit heksenkruid staat!! De witte, besachtige vrucht wordt door vogels verspreid. Deze worden opgegeten in de oksel van een boomtak, waar het zaad blijft liggen en ontkiemt. De wortel groeit in de boom. Zaden worden niet verteerd en hebben een kleverige laag, vandaar ook de naam 'vogellijm'. Je ziet ze vaak in appelbomen, waarvan we er hier natuurlijk veel hebben.

Met de zon erop lijkt de maretak haast geelgroen en doet
eerder aan de lente dan aan de winter denken!

Maar nu de verstrikking tijdens de franse les...minder leuk. Ik had voor vandaag de imparfait (verleden tijd) geoefend en een stukje over mezelf geschreven in die tijdvorm en daarbij een speciaal vervoegd werkwoord gebruikt. Il me manque... (Ik mis...) Hiermee heb ik mijn franse lerares op het pad gezet van de wederkerende voornaamwoorden en de plaats daarvan in de franse zin. Nou, dat heb ik geweten! Ik heb twee uur lang keihard zitten denken, verstrikt in mijn hoofd, kapstokken zoekend voor de regels, zwaar spittend in wat ik daarvan in mijn eigen taal nog aan regels weet, haar uitleg steeds vertalen, oefeningen met haar doen, ik was helemaal kapot! Het ging goed, hoor, want ik zei en paste het meeste correct toe, maar begrijp zelf nu nog niet waarom...dus mis het overzicht. Hoe raar gaat dat met leren?

Everzwijnen

2011-12-12T21:41:00.000+01:00

Sangliers - everzwijnen - we zien ze weer om ons heen. De reden daarvoor is niet leuk, namelijk omdat er op hun gejaagd wordt. Gisteren bij het uitlaten van Foppe zagen we een koppeltje van het ene land over de weg naar het land om onze boerderij heen vluchtten. Drie grote en zeven kleintjes erachteraan. Graag had ik een foto bijgevoegd, maar het gebeurde in een paar seconden... Nog voor ik de camera kon pakken waren ze achter de drie grote eiken verdwenen. Ik hoop maar dat ze nog in leven zijn.
De andere kant is dat ik weer eens kennismaakte met hun enorme - soms nietsontziende en - vernietigende 'gang'. Eng hoor, je zult maar in hun weg staan. Alles lopen of spitten ze omver als ze hongerig zijn of kleintjes te voeden hebben (dan vooral). Ik begrijp de boeren wel dat ze niet steeds zin hebben al die omheiningen weer te repareren of hun vernielde groentetuin te aanschouwen, dus vullen ze liever hun vriezers ermee...
Tsja, daar ben ik echt anders over gaan denken nu ik op het platteland woon. Zelf zou ik nooit gaan jagen of een dier doden om op te gaan eten, maar ik begrijp wel de overlast van teveel everzwijnen. Maar dat geknal op zondag blijft een zwart randje houden...

Van internet gehaald maar lijkt op wat ik zag...alleen staan ze hier rustig te grazen.

Theemuts

2011-12-09T09:59:00.000+01:00

Tijd geleden, lieve volgers!

Na een Sinterklaasweek in Nederland weer thuis en nu huisvesten en zorgen we een beetje voor de familie van een buurvrouw die overleden is...dus van bloggen kwam een poosje niets.

Na het huisvlijtkussen heb ik een ander project verzonnen om met mijn lintjes aan de gang te gaan. Sinterklaas naderde ( een paar weken geleden), dus maakte ik een theemuts voor dochterlief...

Zie hieronder het resultaat. Ook heeft de breikoorts me te pakken. Op een bepaald moment had ik drie projecten op de pennen staan, een ware verslaving. Leuk is dat andere dochterlief een échte breifanaat is en de wonderlijkste steken kan breien...echt heel knap! Op dit moment breit zij kerstballen!

Dus dacht ik zelf ook maar weer eens wat nieuws op dat gebied te gaan doen. Dat begon met een breiboek aan te schaffen, waar die wonderlijke steken in uitgelegd staan. Tweede actie was om in de breiwinkel hier in Mamers – waar ik de laatste weken dus regelmatig inkopen deed – in te gaan op de uitnodiging voor de ateliermiddag. Mijn ‘leerpunt’ zal zijn: kabels breien.

Donderdag 5 januari gaat dat gebeuren, twee vliegen in één klap, want meteen goed en interessant inburgeringsding!

En sokken breien wil ik ook nog leren, want dat hoort bij zelfvoorziening. Dat schaap komt dan later wel...

Leven met de seizoenen...

2011-11-25T15:53:00.000+01:00

Terwijl de donkerte eraan begint te komen - om half vijf doe ik al kaarsjes aan - en de bomen nu écht kaler worden is het tijd om afscheid te nemen van alle blaadjes van de haag, abeel, beuk, berk, hazelaars, fruitbomen en allerlei struiken. Ik hark ze op het grasveld eromheen bij elkaar tot een hele hoge, superluchtige berg (krijg zin om er gelaarsd en al in te springen!) en doe ze daarna - bedekt met een laag tuinaarde - in de compostbakken, waar ze zullen transformeren tot nieuwe tuingrond.

Alleen de peterselie blijft nog even staan, tot de eerste vorst zich aanmeldt...straks nog wat paardemest erop en de 'bedjes' mogen rusten en zich deze winter gaan opmaken voor een volgend seizoen!
Wél staan er nog trots wat rozen te bloeien in de border, samen met de laatste roze geraniumpjes! Die gaan wel door tot de ijzel komt en hen doet bevriezen.

Hans Voigt zegt in zijn boek 'Leven en werken in het ritme van de seizoenen': "Het is met ons mensen nét zo gesteld als in de natuur: tijd om afscheid te nemen van wat het leven niet meer doorlaat". Hij doelt daarmee op onze illusies, maar het kan ook gaan over vriendschappen, over bepaalde situaties of waarden. De grote uitdaging is eerlijk te zijn naar jezelf over wat daarbinnen nog levensvatbaar is en wat niet meer... en of je dat dan los durft te laten, zoals het gebladerte om me heen hier. Ongemakkelijk voor me om daar zo bewust over na te denken, zeker als het over relaties gaat...maar in zekere zin ook wel heilzaam. Waarom alles blijven 'onderhouden' (vasthouden?) als vriendschappen niet meer vanzelf gaan en ze me niet meer raken of aanspreken als voorheen...?

Mist(iek) en verbale emissie!

2011-11-21T16:44:00.001+01:00

Gisteren ben ik van Groningen naar Bellavilliers gereden (800 km) en dat was een pittige reis met heel veel mist. Gek is dat ik steeds dacht dat ik er op een gegeven moment toch uit zou rijden maar dat bleek een illusie. Kleine wereld met totaal geen externe afleiding en die me steeds verder naar binnen deed blikken achter het stuur. In het midden van het land, bij Utrecht was ik zo'n beetje gewend eraan. Gelukkig brak bij de grens Nederland-België de zon toch echt door en werd mijn wereld weer groot en helder...fijn!!
Maar opnieuw vertoonde mijn auto weer veel kuren...wat een enorme aandachttrekkerij (het laatste halfjaar) van hem! Afijn, na de domper van een schade opgemerkt te hebben die vannacht heeft plaatsgevonden (??) ging er plots een lampje branden op mijn dashboard...Ik keek goed naar de vorm van dat controlelampje en kon er geen wijs uit worden....Wat stelt dit teken voor?
Eerste gedachte: een Lego-duplo-helicopter (Sinterklaastijd, deze oma wéét dat) ...
Tweede gedachte: een plattegrond van een woonkamer uit het programma : Help, mijn man is klusser?????
Vorm zelf je oordeel, denk je hierbij aan een emissiestoring??

Ik kan ronduit boos worden over zo'n afbeelding/icoon, wie kan daar nu uit wijs worden? Afijn, na een blik in het eindelijk gevonden boekje bleek het te gaan om een storing in het emissiesysteem, waarbij direct contact opgenomen dient te worden met Citroengarage. Wat is emissie? Zondagochtend 12 uur, plek: grens Nederland-België.
Hmmm, welke garage zal hier open zijn?
Gelukkig kon ik mijn netwerk(mannen) aanboren en vertelde Johan mij (dank-dank) dat het waarschijnlijk de roetfilters zijn die vervangen moeten worden, maar nog 600 km ermee rijden kan heel goed....dat bespaarde me een hoop ellende, van wéér overnachtingen en garageafspraken, terwijl de auto nét een week gemaakt is.
Dus doorgereden...nog een ander lampje probeerde me gek te maken, nl. het ABSlampje (gelukkig wist ik dat wel) maar dat heb ik genegeerd...mooi hoor die electronische systemen maar ze kunnen je ook goed op het verkeerde spoor zetten!
Thuisgekomen moet ik deze 'verbale emissie' dus even kwijt!
PS Mijn man zegt dat dit toch onomstotelijk een afbeelding van een motor is...ha-ha, hoe verschillend kun je zijn?

Geen nestje meer...

2011-11-19T20:33:00.000+01:00

We hebben onze jongste poes Jut vorige week laten steriliseren omdat we niet verlegen zitten om nog meer katjes... Ik mag wel zeggen dat we een lastige 'patient' aan haar gehad hebben. Het begon 's morgens al bij de dierenarts waar ze zich onder geen beding wilde laten temperaturen...aan mijn lijf geen polonaise! Tegen 13 u - nog maar net uit de narcose - was ze een goede poging aan het ondernemen om uit te breken en schreeuwde de boel behoorlijk bij elkaar. De assistente was blij dat ik haar - eindelijk- om 17 u kwam ophalen, me (nog) van geen kwaad bewust!
Thuis reageerde ze de dagen erna echt pissig en kwaad en wilde meteen de hechtingen in haar buikje te lijf gaan. Dat betekende dat ze een kap om moest om dit te verhinderen en dat was het volgende ding waar ze weer heel kwaad om werd (en geef haar eens ongelijk). Je kunt je niet meer wassen, als je jeuk aan je oortje heb kun je er niet bij, waardeloos zo'n ding om. Regelmatig haalden we de kap eraf om haar die dingen dan toch even te laten doen. Verder hebben we haar wat afgezonderd en op een aparte kamer vooral veel laten slapen (verwarming lekker hoog waardoor dat goed lukte!). Af en toe lieten we haar met het mooie weer buiten en zag ze kans om binnen een minuut mét kap 4 meter hoog in de boom te klimmen...ach, je bent jong en je wilt wat ;-)
Nu is het leed geleden, de paar hechtingen die ze nog niet gesloopt had laten los en verdwijnen vanzelf en ze kan weer lekker ravotten, letterlijk en figuurlijk!

Keukenkopjesgordijn

2011-11-17T19:49:00.000+01:00

Om de tocht uit de bijkeuken te weren heb ik een zwaar gobelinachtig gordijn gemaakt met allemaal vrolijke ouderwetse kopjes in het dessin. Deze stof heb ik samen met mijn dochter in het voorjaar op de lapjesmarkt in Utrecht gekocht. Nu vond ik de tijd om het werkelijk eens te gaan maken...het staat leuk bij de kleuren van de keuken en bij de kopjes boven de gootsteen...

November...

2011-11-14T22:36:00.001+01:00

Vandaag nog buiten gelunched, waar het in de luwte en de zonneschijn nog behoorlijk warm was. Zo zacht heb ik het hier nog niet meegemaakt in deze tijd van het jaar. Toch is het raar, zo buiten etend tegen een aantal kale bomen aan te kijken! Alsof dat beeld niet klopt.
Ik heb afgelopen week nog fruitstruikjes gekocht (kruisbessen) omdat die in de nog warme grond goed kunnen aanslaan. Ze staan er inmiddels in met een flinke schop compost onder de billen (zoals Alma Huisken dat noemt!)

Foppe heeft hoopvol zijn tennisbal bij mijn spitwerkje neergelegd...eens zal
ze hem weer lekker voor me weggooien, denkt hij...

Omdat we een grote berberis hebben weggehaald en er een groot gat in de(soort van) buxushaag zit heb ik ook daarvoor 7 nieuwe struikjes aangeschaft. Maar die staan nog stil in hun potjes op de plaats waar ze de grond in moeten. Ik denk steeds: Morgen zal het ook nog wel mooi zijn...Ik word er gewoon gemakzuchtig van!
Want het KAN toch plots gebeuren, novemberstormen en vorst enzo...

Vervolg trap

2011-11-13T11:28:00.000+01:00

De trap is klaar, dat wil zeggen : gemaakt. Nu moet de muur nog hersteld worden en de trap geschilderd...maar dat is een mooie klus voor december met de open haard aan in het huisje.

Er is als onderste trede een bordes gemaakt om de gaten van de vorige trap in de tegelvloer te maskeren... straks geschilderd zie je daar niets meer van!
In ieder geval ben ik heel erg blij met het resultaat!!

Hier nog zonder trapleuning

Armistice en St Maarten op 11 november

2011-11-11T22:19:00.000+01:00

Vandaag wordt hier de wapenstilstand na de Eerste Wereldoorlog herdacht.

Tijdens de Eerste Wereldoorlog hebben vele Franse mannen gevochten in de loopgraven in het noorden en oosten van het land, waarbij miljoenen van hen om het leven kwamen. In Nederland is geen strijd geleverd, omdat Nederland zich neutraal had verklaard. Voor de Franse samenleving had deze oorlog veel consequenties, vandaar dat de 'Grande Guerre' tot op de dag van vandaag met een nationale vrije dag herdacht wordt.

Herdenken, zowel met Allerzielen als nu op Armistice kan niet zonder Crysanthèmes...

L'Armistice is echt een 'plechtige' dag waarop alle doden worden herdacht die zijn gevallen in de oorlogen waaraan Frankrijk in de twintigste eeuw heeft deelgenomen. In Parijs leggen de president en hoge ambtenaren bloemenkransen bij het graf van de onbekende soldaat aan de voet van de Arc de Triomphe.

Overal elders in Frankrijk vinden er herdenkingsbijeenkomsten plaats waarbij men kransen legt bij de plaatselijke oorlogsmonumenten en waar men één voor één alle namen opnoemt van de gevallenen uit dat dorp. Zo ook bij ons in Bellavilliers, waar eerst door een groot aantal inwoners het perk rondom het herdenkingsbeeld en de trappen van de kerk geveegd zijn, wat een gemeenschapszin! Daarna samen in volledige stilte (lang!) herdenken (met zoveel mogelijk uniformen aan), dan even naar de bakker ( voor het middageten) en daarvóór nog naar de kroeg!

Voor mij is het ook St. Maarten vandaag, nostalgie! Omdat mijn dochter dit weekend komt heb ik het huis - als vrolijke grap - voor haar aankomst vanavond versierd met lampionnen. Zelf zit ik daar nu al volop van te genieten!

De trap!

2011-11-09T11:23:00.000+01:00

Gisteren is gestart met het vervangen van de toch wel 'wiebelige' trap in het gastenhuis. Vriend Hans gaat ons daarbij helpen! Eerste klus was samen te beslissen hoe we een reeds gefabriekte trap (bouwmarkt) pas konden maken in het trapgat aldaar. Dan heb je te maken met 1/2 en 1/4 draaien, dat valt niet mee... Maar dezelfde ochtend nog was het bouwpakket gekocht en met een Brico-camionnetje zelf naar huis vervoerd...

Met open haard aan lekker bricoleren...

Hier is reeds het draaiende deel in elkaar gezet

Een hele klus toch omdat het draaiende gedeelte - wat fabrieksmatig onder in de trap verwerkt was - bij ons bovenin moet komen....dus waaaaar zaag je hem door?
Maar hieronder zie je dat alles goed gekomen is en het bovenste gedeelte al tijdelijk in het trapgat 'hangt'. Knap, niet?

Ik ben heel optimistisch, ik denk dat het mooi en goed gaat worden. Aan mij straks de taak hem te gaan schilderen...maar we zijn er nog niet.
Ik hou jullie op de hoogte!

Futur simple, futur proche...vooruitkijken!

2011-11-08T22:08:00.004+01:00

Mijn franse lessen hier zijn vandaag begonnen...
Het was even zoeken vanmiddag in het dorp verderop waar zij aan huis les geeft in een soortgelijke langgevelboerderij als de onze: mijn lerares Daniëlle, ongeveer even oud als ik. Ik kende haar al een beetje via een andere vriendin hier.
Ze verwelkomde me in de gezellige woonkamer met een lange ruwhouten tafel en dito bank, waar we plaats namen achter een pot thee met een laptop ernaast en een klein whiteboard op tafel. Ik bof maar met zo'n gemoedelijke leeromgeving (gevoelig voor!)
Ze vroeg me wat voor werk ik in NL doe/deed en al pratende leerden we elkaar wat beter kennen (en zij mijn niveau, detail ;-)
Natuurlijk viel haar op dat mijn werkwoordsvervoegingen 'magertjes' zijn...en ik de werkwoordsvormen futur simple en de futur proche nauwelijks gebruik. Die laatsten worden hier veel meer dan in NL gebruikt, dus...werk aan de winkel voor mij!
Het was eerst even spitten voor me hoe de grammatica ook alweer in elkaar zit, d.w.z. hoe alle tijden genoemd en vervoegd worden. Vreemd - maar makkelijk - toch dat je in je eigen taal niet eens meer stil staat bij de juiste tijd of wijs!
Dus daarover te denken moet ik me nu opnieuw eigen maken. Maar evenzo bijzonder was het om te merken dat ik de werkwoordenrijtjes van de middelbare school du moment dat ik ze moet gebruiken zich (bijna) vanzelf weer 'presenteren'!
Nostalgie! Zie me weer achter mijn bureautje zitten zwoegen eind zestiger jaren...
Ik zag behoorlijk op tegen de lessen maar vond het vandaag gewoon leuk!
Voor wie even met mij wil meedoen...

Je vais lire, nous allons partir, elle ... se reposer, nous n'allons pas voyager cet été...etc

of zoals de Fransen zeggen 'Pour Les Nulles'

Lintjeskussen...

2011-11-04T21:17:00.000+01:00

Nee, nee, geen Koninginnedag, dit blogje gaat over een ander soort lintjeskussen namelijk een kussen gemaakt van lintjes...oftewel onvervalste huisvlijt op La Sauvagère!

Alhoewel dat rood-wit-blauw wel heel erg Hollands aandoet, maar ja de vlaggekleuren zijn in Frankrijk identiek...
Jaren geleden ben ik begonnen met allerlei soorten lint te verzamelen (wie nog heeft en het niet gebruikt, ze zijn meer dan welkom hier!!) om te verwerken in kussens. Mijn eerste exemplaar is nu AF!

De achtergrond is effen rood.

Nu het klaar is ben er zelf tevreden over terwijl ik het tijdens het maken allemaal over the top vond... teveel kleur, teveel dessins, te popperig...
Overigens héérlijk werk, de lintjes bij elkaar zoeken, dat simpele recht stikken (bijna meditatief) en dan tot dit gezellige resultaat te komen.
Ik weet zeker dat ik er méér ga maken deze winter en misschien zelfs wel tassen ervan...ik heb de smaak duidelijk te pakken!

Oui...wie?

2011-11-03T20:33:00.000+01:00

Verwarring alom....Mijn man vertelt me vandaag een verhaal en ik hum regelmatig, om te laten blijken dat ik hem volg. Misschien een opgelopen 'afwijking' als communicatietrainer? Maar dit terzijde. In gesprekken met Fransen beaam ik vaak met oui en 'hum' ik ook op die manier. Vermoedelijk uit een soort opluchting en blijheid als ik in een gesprek een blokje Frans achter de rug heb wat ik godzijdank weer versta! Zie het maar als stempeltje onder je proefwerk.
En wellicht (als dat niet zo is) mezelf in ieder geval het gevoel te geven dat ik het volg, ha-ha.
Omdat ik in het gesprek met mijn man (onbewust) oui zei in plaats van ja, raakten we in een complete spraakverwarring. Man nors: Wie? Wie? Nou, Jean Marc natuurlijk, dat zit ik je nét te vertellen...
Ik mag wel zeggen, het gaat prima met de taal hier!

Herfsttafereeltje...

2011-11-02T22:35:00.001+01:00

Bij het snoeien van de hagen rondom kwam er een nestje tevoorschijn uit de takken die we afzaagden. Reeds mooi bemost...Wat stevig en zorgvuldig gemaakt zo'n nestje als je de kans krijgt die eens goed van binnen te zien (en wanneer heb je die kans?)
Haartjes, veertjes, pluisjes, takjes, draadjes, touwtjes, wat een kunstwerk en wat zacht, die bedding van die materialen. Daar kunnen de matrassenmakers een voorbeeld aan nemen!
Wel jammer voor de vogeltjes dat dit nestje niet meer in de boom zit, tenzij ik het terugzet in een andere boom...zou dat kunnen? Keren ze terug naar zo'n nestje of maken ze elk jaar nieuwe?
Ik vond ook nog een sierkomkommertje die er mooi inpaste...Tada...groen herfsttafereel op de tuintafel!

Haricots blancs

2011-11-01T13:32:00.000+01:00

Ik ben de laatste restjes in onze groententuin aan het opruimen en de m-m(makkelijke moestuin) bakken winterklaar aan het maken... De paarse spekstokbonen heb ik te ver laten doorgroeien, jammer, slechts één maaltje van gegeten. Nu niet meer te eten zo taai en hard. Dus nu heb ik ze nog groter laten worden en ze vandaag gedopt. Daarmee zijn het haricots blancs geworden en wel demi-sec....Vanavond al een groentesoepje mee gekookt en ze staan klaar voor een cassouletschotel in het weekend. Grappig : de peulen kleuren groen als je ze kookt en de boontjes worden weer lila-paars als je ze kookt!

Leuk werkje dat doppen, lekker de boontjes door mijn vingers laten glijden en zo mooi! Zoals die boontjes in de peul groeien en liggen...als babietjes in een moederschoot, zo perfect passend. Mooi schilderobjectje ook voor een klein schilderijtje, dus meteen foto's genomen. En weer...die overvloed, het blijft me fascineren. Te bedenken dat elk boontje weer een plant kan worden met ook weer 100 boontjes eraan...Een groentenjungle binnen no-time!

Het is met recht genieten met al mijn zintuigen hier! (ons motto)

Indian summer...

2011-10-31T21:09:00.000+01:00

31 oktober en nog steeds zalig weer! Buiten koffiedrinken en lunchen, fietstocht gemaakt en ondertussen genieten van de prachtige kleuren onderweg.
Rondom het huis maak ik de boel winterklaar maar dat is toch een beetje een raar gevoel, als het nog zo zacht is...maar ja, toch tijd om bollen te planten.

Hoorde dit weekend dat een aantal meteo's spreken over de mogelijke komst van een horror-winter... intens koud en lang...waar ik me nu nog helemaal niets bij kan voorstellen.

Maar sinds een dag zegt een stemmetje in me toch om alvast maar 10 kuub hout te gaan bestellen...

Bij het uitlaten van Foppe en Jules huppelt kleine Jut ook steeds vaker mee, heel gezellig!
Hier geprobeerd ze gedrieën op de gevoelige plaat te krijgen, maar dat viel echt niet mee...er liep er altijd wel eentje uit beeld!

Sorties champignons

2011-10-30T17:53:00.002+01:00

Gisteren met vrienden een paddenstoelenexcursie gevolgd in het bos van Bellême. Samen met Fransen (groot en klein) en Franse gidsen... Om twee uur verzamelen op het kerkplein, 2 euro p.p. betalen en dan 'en colonne' naar het bos gereden. Daar hebben we ons opgesplitst in 5 groepen met elk een gids en zijn we gaan speuren...
Er zijn vanwege het droge najaar weinig paddenstoelen, maar naarmate we langer liepen zagen we er meer. Geen cèpe (eekhoorntjesbrood, lekker!) te bekennen, wel allemaal 'gemene' en oneetbare amenieten, met en zonder rokjes.... Groene knol - paarse stam - witte vlieg etc etc. Wat een hoop soorten! Ik heb begrepen dat het paddenstoelen plukken in Nederland inmiddels is verboden, onbegrijpelijk voor de Fransen - toen we dit vertelden - want daar is het de nationale sport en zeker in de herfstvakantie, die nu gevierd wordt.
Samen met de vrienden Johan en Eveline hadden we twee mandjes, in de ene de geplukte, in de andere de goedgekeurde - dus eetbare - welke in het Frans comestible heten... De kleine Franse meisjes, die (aandoenlijk) met veel te grote latexhandschoenen ook meeplukten, begrepen dat woord eerst helemaal niet. Pas toen ze hoorden dat het eetbaar betekende, kwam er een glimlach...en bij pas comestible (wat veel vaker gebeurde) natuurlijk een zwaar teleurgestelde blik...
Tot mijn grote vreugde kon ik de gids redelijk goed volgen! Na de tocht van ruim anderhalf uur verzamelden we opnieuw en werden exemplaren van alle gevonden paddenstoelen op een tafel gelegd en werd er uitleg gegeven.

In de miezer-regen, dus dat was niet zo aantrekkelijk...maar alla. Er werd op een jachthoorn geblazen om de (getelde!!) nakomers vanuit het bos te roepen.

Ik kwam - naast de soortenkennis - daarbij allerlei nieuwe dingen aan de weet zoals: als er op een eetbare paddenstoel sporen zitten van een slak die een giftige paddenstoel gegeten heeft, wordt de paddenstoel hier oneetbaar (giftig) van. Of: in het bos geplukte paddestoelen altijd wasssen i.v.m. plassen van de (zieke) vos over de paddenstoelen....Of: sommige paddenstoelen kun je rauw niet eten maar gekookt wel... of: één spoor van een giftige paddenstoel in je mand met eetbaren, maakt dat je de anderen ook kunt weggooien.... Daarom hadden de ervaren zoekers plastic plantenbakjes in hun mandje staan zodat je ze kunt scheiden, soort bij soort! Erg handig.

De eetbaren die wij zelf hebben geplukt waren pieds de mouton (schapevoetjes)

Makkelijk te herkennen aan de kleur en de naaldjes onder de hoed...

en amethistzwam (ook wel rodekoolzwam genoemd vanwege de kleur).

De laatste zijn kleine paarse paddestoeltjes waarvan je alleen de hoed eet, die we bakten in boter met beetje peper en zout. Met 12 paddestoeltjes voor allemaal een muizenhapje op een stokbroodje... maar lekker was het! Vanmorgen hebben we elkaar gebeld bij wijze van overleven, ha-ha!

Hier staan ze gewassen in een bakje....

Terugkijkend heb ik tóch veel geleerd van deze excursie en ga ik volgend jaar met meer kennis van zaken weer op pad...leuk!

Kweeperengelei

2011-10-26T11:57:00.004+02:00

Jean-Marc, de klusjesman, zette vorige week een enorme tas met kweeperen voor de deur, kilootje of 10. Met hier en daar al een plekje, o, jee, werk aan de winkel...!
Zoals jullie in mijn vorige blog gelezen (kunnen) hebben was ik druk met de buren ondersteunen dus kweeperen verwerken stond niet bovenaan mijn lijstje. Gisteren prikte dat beeld plots weer in mijn oog (au, die tas met nog meer plekjes in de peren, oelala) en ben ik gaan wassen, snijden en inkoken. Gisteravond hing die gekookte moes in een doek uit te lekken tot kweeperensap en die heb ik vanochtend met suiker erin tot gelei verwerkt.
De potten staan nu af te koelen. Ik weet nog niet goed wat ik van de smaak vind, kruidig-zoet. Tot ik hier kwam wonen wist ik van het bestaan van kweeperen niet af. Hier heten ze overigens Coing, waar je zo lekker je hele Franse neusklank in kwijt kunt! Een delicatesse op brood met (geiten)kaas...
Een kweepeer is een onooglijke peer, zeker door AH-ogen bezien...Een echte peer van het boerenerf, veel groter dan een handpeer, geel, gedeukt, bruinig laagje erover en keihard!
Hij behoort (Cydonia oblonga) tot de rozenfamilie en is ook nauw verwant aan de appel, de peer en de lijsterbes. Hmmm...

Rauw dus niet te eten maar de gelei die je er van kookt wel. Maar ja, als ik zo bezig ben in de keuken overvalt me ook een soort van armoedegevoel, dat je als boer uiteindelijk gaat bedenken dat je met suiker erin alles wel kunt eten!
Dus eerst maar eens vijf potjes gemaakt en proberen of het dat werk waard is...
Met dank aan vriendin Hanne die me een mooi boek schonk over inmaken en jams. Ik heb er al veel uit gemaakt. Er komt zeker een potje naar je toe, Hanne!

Brand bij de buren...

2011-10-25T17:35:00.000+02:00

Afgelopen donderdag heeft een grote brand bij onze Nederlandse buren hun grote schuur voor meer dan de helft in de as gelegd. Vreselijk! Wat een schrik om zoiets mee te maken...In de schuur hadden ze die week vrienden te logeren, véél want het was herfstvakantie... Omdat wij met onze accommodatie veel mensen kunnen herbergen, is een grote groep hierheen gekomen en konden we hen gelukkig onderdak bieden.
Ik was die donderdag met onze cursisten - want najaarskookweek hier - naar de markt in Bellême en toen we terugkwamen waren er plotseling heel veel mensen in en om het huis...allemaal geschrokken en geëmotioneerd van hun ervaring met de brand 1 km verderop. Iedereen was van alles verloren in de brand; paspoorten, telefoons, autosleutels, natuurlijk kleding en toiletspullen etc . Plots fungeerden we als crisiscentrum...waar mensen konden bellen, internetten, douchen, eten, slapen.

Nu zijn we vijf dagen verder en is de rust op La Sauvagère weer gekeerd. Onze eigen kookcursisten zijn weer huiswaarts en veel logees van de buren konden in de loop van de dagen ook weer naar Nederland terugkeren. Het leven neemt zoetjesaan weer zijn gewone gang voor ons...

Herfstwandeling rondom huis...

2011-10-23T22:30:00.001+02:00

Vandaag was een prachtige dag om eens een nieuwe wandeling te maken en dat was er eentje die met een boog rondom ons eigen huis liep. Gek genoeg hadden we dat pad - dat zo dichtbij ligt - nooit eerder gevonden. Leuk om ons eigen huis vanuit verschillende (en nieuwe) perspectieven te zien!

Ojee, vers molletje geroken, met zijn hele hoofd in het hol...

Eerst vlak langs de buren en daarna het bos in. Hoewel iedereen zegt dat er momenteel nergens paddestoelen zijn, zagen we vanmiddag toch een hele grote cèpe (eekhoorntjesbrood), maar wel helemaal in zijn eentje...

Het bospad was overwoekerd met takken die inmiddels weer begroeid waren, jungle-achtig en erg mooi! Foppe kon zijn geluk tijdens deze wandeling niet op, maakte ver voor ons verkenningen, kwam vervolgens terugrennen om dit kenbaar te maken en verdween weer opnieuw voorwaarts. Hij 'deed' de wandeling dus ongeveer vijf keer!

Bezoek Kaasmuseum (Livarot)

2011-10-18T22:31:00.000+02:00

Vandaag zijn we in het kader van de herfstkookweek naar het kaasmuseum in Livarot geweest, zo'n 80 km noordwaarts. Een leuke rondleiding, heel professioneel ook. D.m.v. films en een overkoepelde gang dwars door de fabriek konden we alle bedrijfsprocessen op de voet volgen, heel interessant en afwisselend. Hoe de hoogwaardige melk van de Normandische koe verzameld wordt en daar tot vier beroemde kazen - met AOC status!- verwerkt wordt, nl. de Livarot, Camembert, Pont L'éveque en Neuf Chatel.

Natúúrlijk hebben we ze allemaal gekocht (in de lait cru-versie i.p.v. gepasteuriseerd, want met méér smaak) en thuis bij de lunch uitgebreid geproefd en vergeleken onder het genot van een wijntje en met rozijnenbrood! Daar is een kookweek een uitgelezen moment voor, niet? Iedereen had zo zijn of haar voorkeur...

De auto waar vroeger de kazen mee werden bezorgd...

We hebben een leuke week en koken wederom de sterren van de hemel...morgen wordt een Cassouletdag omdat één deelnemer dat écht eens helemaal in de Franse versie wil maken, dus met verse witte bonen en worstjes enzo... Weer een ander gaat een kaasterrine maken met verse vijgencompôte...en de derde stort zich op een soezenring als dessert. De boodschappen zijn binnen en we gaan het allemaal weer maken, dat wordt weer smullen!

Aangeschoven aan het kookeiland om het diner te 'bespreken'...

Groentesoep...

2011-10-17T22:04:00.000+02:00

Afgelopen weekend een van de laatste werkronden door de moestuin gemaakt, gerooid, opgeruimd en nog enkele zaken geoogst...genoeg voor wat flinke pannen groentesoep!
Ongelofelijk toch dat een enkel courgettezaadje toch zo'n enorme plant oplevert die ons de hele zomer van joekels van courgettes heeft voorzien...

Bij het rooien ervaar ik steeds dat de natuur altijd zo overvloedig en gul is (zo gul dat je erover struikelt) en dat dat in ons lichaam ook zo moet werken. De negatieve zijde als een kanker die zich enorm uitzaait en het overneemt in het lichaam, maar ook de andere zijde: ons enorme groeizame en zelfhelende vermogen...afijn, dan denk ik meestal verder weer aan opruimen en klein hakken van de resten en aan de te maken groentesoep van de laatste opbrengst... Maar toch fijn en zinvol daar even contact mee te hebben!

400 flessen Jus de pommes!!

2011-10-15T23:16:00.001+02:00

Vandaag was de grote appelpersdag. Ton, Hanne, Eveline en Johan vertrokken hier met 800 kg appels en keerden 5 uur later terug met 400 flessen sap! Ongekend, wat een hoeveelheid. Een aanhanger vol met kratten flessen, nog heet van de pasteurisatie...Eentje tijdens de reis gebroken, maar voor de rest, onovertreffelijk heerlijk! Deze appelperserij gebeurt in een fabriekje dichtbij Preau, dat doordeweeks commercieel werkt en in het weekend -tijdens de herfstweken - hun apparatuur beschikbaar stelt voor particulieren.

Hieronder een korte impressie van hoe dat in zijn werk gaat:

Het begint met het schoonmaken van de flessen...

Appels op de band, die daarna worden gecrushed

Ongeveer 10 frames op elkaar gaan dan onder de pers en onderuit de kraan stroomt dan de verse appelsap. Hier hebben Eveline en Johan 20 liter van in een Jerrycan gedaan om cider van te maken. De rest is verhit tot 80 gr (pasteurisatie) en is door onszelf afgevuld in flessen. Omdat de sap gepasteuriseerd wordt is hij 2 jaar houdbaar.

Warm klusje, al die flessen vullen met de hete appelsap en met een kroonkurk afsluiten.

Kroon op het werk wordt nog het etiket ontwerpen en op de flessen plakken...

Maar nu voelen we ons dus heel erg rijk, met 140 flessen op de plank, bio-sap van eigen bodem voor een heel jaar!

Topjaar appelopbrengst!

2011-10-14T23:09:00.001+02:00

Vandaag hebben Ton en Hanne, vriendin, alle appels geplukt en geraapt. Morgen is het zover, dan gaan we onze 300 kg appels - samen met die van Johan en Eveline, die dit jaar 500 kg hebben!! - tot sap laten verwerken. Wat een enorme opbrengst vergeleken met vorig jaar, toen we gezamenlijk tot 200 kg kwamen.
Het prachtige, warme voorjaar met zijn vele bloesems heeft tot deze volle kisten geleid!

Wel een probleem hoe we ze bij de appelperserij krijgen, want onze huurauto heeft geen trekhaak dus is het onmogelijk de aanhanger te gebruiken...dat vraagt nog om een oplossing...
De 800 kg appels gaat waarschijnlijk 400 flessen appelsap opleveren. Ik ben heel erg benieuwd hoe zoet van smaak hij deze keer is.
Toen we aan het eind van de dag in het laatste zonnetje nog een glaasje wijn dronken in de tuin, keken we heel voldaan en ook een beetje weemoedig naar de lege bomen...Een beeld wat het volgende seizoen definitief inluidt.

Druiven gehackt!

2011-10-14T14:29:00.000+02:00

Bij thuiskomst na een weekje Nederland zat er geen druif meer aan de boom! Allemaal opgegeten door de vogels en de wespen. We hadden ze nog even laten hangen zodat ze nog iets zoeter konden worden, maar dat bleek dus net iets te lang! Oké, ik hoop maar dat ze er lekker van genoten hebben en ze hiermee de winter goed gaan doorkomen...

Gestrand in Gent...

2011-10-13T22:15:00.000+02:00

Op de terugreis naar Frankrijk zijn we voor de tweede keer dit jaar met de auto gestrand, nu nét voor Gent (vorige keer Lille). Een vrachtwagen vóór ons kreeg een klapband en allerlei onderdelen vlogen daardoor over de rijbaan, o.a. onder onze auto. Gelukkig geen ongelukken maar wel met vijf kapotte auto's aan de kant en met allemaal veel schade. De voorkant en bodemplaat is onder onze auto vandaan gescheurd en veel schade aan leidingen die daar lopen. Wat een ongein! Dan begint het wachten op politie, sleepdienst, taxi naar hotel (want al laat) en de dag erop vervangend vervoer naar huis.
Thuisgekomen volgen er allerlei gesprekken met verzekering e.d. Als de auto weer gerepareerd is, mogen we hem gaan halen in Gent, ook weer 6 uur heen en 6 uur terug...Kortom, wat een gedoe! Maar ja, we zitten veel op de weg en lopen dan ook bovengemiddeld kans op dit soort dingen. It's all in the game...

Boodschappen doen

2011-10-09T13:44:00.000+02:00

Fransen lijken een aangeboren liefde te hebben voor voedsel, eten en koken! Er wordt hier niet voor niets gezegd: of je éét met Fransen of je práát over eten met Fransen... Kortom, eten staat hier altijd centraal. Of je nu de klusjesman, loodgieter, postbode of de man van de sleepdienst spreekt, binnen vijf minuten gaat het over eten, écht waar! Als kok vind ik dat heerlijk en ze zijn altijd bereid me een tip of recept te geven, zeer aimabel!

Boodschappen doen is hier ook van een andere orde. Waar ik in Nederland nog wel eens gehaaste mensen zie in de supermarkt, tref ik hier vaak discussiërende mensen; "Zullen we het weekend dit of dat en wat drinken we daar dan bij?" Op de markt is dat nog veel sterker, omdat de markt in Frankrijk - in tegenstelling tot Nederland - een verzameling van kwaliteits - en streekproducten is. Hier ga je juist voor bijzonder voedsel naar de markt, die dan ook echt duurder is dan de supermarché.
Bij de kaaskraam wordt elk stukje kaas zorgvuldig uitgezocht, soms geproefd...en de rij wachtenden luistert en geniet mee. Geen teken van ophaasten of ergernis, wellicht ook not done hier om dat te laten blijken. Adorable...

Als ik door Bellême rijdt - dichtbijzijnde kleine dorp met winkels - tref ik naast de twee grote supermarkten, 3 slagers, 2 traiteurs, verschillende bakkers annex patisserieën/chocolatiers, rôtisseries (gebraden vlees), fromageries, poisonneries, groenteboertjes en 2 cavistes...allemaal specialistische winkeltjes. Ook op zondagochtend zijn deze open, nét als de marktkraampjes. Het is er gezellig druk, verse broodjes en taartjes voor in de ochtend, vers vlees voor de lunch, een mooie wijn om te drinken of om mee te nemen, samen met een bosje bloemen. Ik vind dat er altijd relaxed uitzien. Je hoeft niet al zaterdag alles van tevoren te plannen en in te kopen maar doet het op weg naar je bezoek...of nét voor je gaat eten. Alles kakelvers.
Samenzijn gaat hier dus nooit zonder eten. Dat is waar ik zo van hou hier!

Peren-EarlGreyjam

2011-10-08T16:41:00.000+02:00

Het is zover, de perenboom heeft zijn diensten bewezen en is nu kaal... Op naar het volgende seizoen. We hebben ondertussen een mooie boomspiegel rondom zijn stam gemaakt, met mulch (versgemaaid gras) en wat bloedmee erbij. Nu kunnen zijn krachten terug de wortels in en zich opmaken voor de winter.
Na drie perentaarten en heerlijke handpeertjes in de muesli bij het ontbijt heb ik als laatste nog drie potten perenjam met earl greythee gemaakt van de gevallen peertjes... Heel smakelijk, al zeg ik het zelf, met een écht perensmaakje. De thee proef je er niet bovenuit, maar geeft het geheel wel een heel zachte smaak.
Zo komen we wel weer door de winter en jam is als broodbeleg - alhoewel ik geen grote jamfan ben - een gezonde tegenhanger van de doorgaans vette, Franse kazen.

Paris - Brest

2011-10-01T12:31:00.002+02:00

Mijn 100e blog vier ik met het recept van een zalig Frans dessert: Paris-Brest!

Dit gebak is vernoemd naar de beroemde wielerronde die jaarlijks in Frankrijk plaats vindt: van Parijs naar Brest en retour...
Ik wilde dit dessert opnemen in mijn menu wat we zullen gaan 'cuisineren' in de komende kookworkshop, maar wilde tóch nog even oefenen op soezendeeg, vandaar dat ik hem vandaag alvast maakte.
Er is overigens een late afzegging, dus een plaats vrijgekomen voor liefhebbers van deze workshop van 16-21 oktober! Zie website voor meer info http://www.lasauvagere.nl/
De Paris-Brest is goed gelukt, de vulling is meer dan zálig en... ik heb hem meteen naar de buren gebracht voor ik zelf in de verleiding kwam om mijn tanden erin te zetten.

Blik in de oven...rijst hij? Zie poes Jules weerspiegeld,
altijd aanwezig als er iets lekkers in de maak is!

Hieronder het recept voor 6-8 mensen:

Soezendeeg
100 ml water
50 gram boter
50 gram bloem
2 verse eieren
3 eetl geschaafde amandelen
Vulling
2 eetl oploskoffie, 1,5 eetl heet water
250 ml slagroom
60 gr suiker
poedersuiker

Bereidingswijze
Verwarm de oven voor op 200 gr. Leg een vel bakpapier op bakplaat, buiten de oven. Breng het water met een snufje zout erin aan de kook en los de boter er in op.
Haal van het vuur af en voeg in één keer de bloem erbij. Roer met een houten lepel tot het deeg van de wand loslaat. Zet nog een minuutje terug op laag vuur om deeg te garen. Dan van het vuur af een ei erbij roeren, vervolgens met garde goed erdoor kloppen. Opnieuw het volgende ei erbij en weer kloppen. Het beslag is soepel en glanst als het klaar is. Vul een spuitzak met het deeg (indien te vloeibaar voor in spuitzak is er te weinig bloem aanwezig. Helaas beslag opnieuw maken!) en spuit een ring met een doorsnede van ongeveer 12-15 cm. Strooi nu het amandelschaafsel bovenop.
Bak hem 10 minuten op 200 gr, dan terug op 175 gr en nog 10 minuten bakken.
Hij moet goudgeel zijn maar niet te hard.
Laten afkoelen op rooster. Maak de oploskoffie aan met 1,5 eetlepel heet water en laat afkoelen.
Sla de slagroom stijf met de suiker en voeg op het laast de oploskoffie toe.
Snijd de ring overlangs doormidden met een scherp mes want soezendeeg is natuurlijk teer. Vul hem (met lepel) met de mokka-room en leg de andere helft er weer op. Serveer met poedersuiker, hmmmmm
Bon appetit!

Op naar blog 101!

Kust-trip

2011-09-30T11:20:00.001+02:00

Afgelopen week hebben we een tripje naar de kust van Normandië gemaakt, ons eens even lekker láten verzorgen! Heerlijk om weer aan zee te zijn, zeker met dit prachtige nazomerweer. De weidsheid van de horizon, glaasje wijn en kijken naar de zeemeeuwen, wat wil een mens nog meer?

En daarna aan de oesters natuurlijk!

Voormalig petroleumhaven voor de geallieerden in Bessin

We hebben het invasiestrand bij Arromanches bezocht, films musea etc. Ondanks dat ik dat al eens gezien had maakte het opnieuw een grote indruk op me. Wat een enorme logistieke operatie is dat toch geweest! En wat een doden voor onze vrijheid van vandaag... Ook onvoorstelbaar om weer eens te zien hoe men toen communiceerde, nog alles via draadjes die kapot konden gaan en gingen... In onze tijd van twitter echt niet meer te bevatten...
En wat een geweld, het lawaai en de beelden in de film over de invasie in een 360 gr bioscoop! Duidelijk niet voor watjes zoals ik...moest er een half uur van bijkomen.
Na het bezoek aan de kustplaatsen zijn we de Overlordroute

(= hoe bepaalde divisies landinwaarts trokken) - en de Orne (rivier) volgend - naar Suisse Normande gereden. Dat is een streek die relatief bergachtig is voor Normandië. Mooi, met diepe gorges die je hier niet zo verwacht. Ik woon in de Orne, dus het was leuk deze rivier te volgen.
Elk departement is hier genoemd naar de rivier die er door stroomt. Afwisselend rijdend en wandelend het binnenland in zagen we waar de geallieerden de Duitsers uiteindelijk ingesloten hebben (l'encerclement). Ze hebben daar met alle bocages (omheinde hagen) een hele klus aan gehad. Dat werd soms meter voor meter bevochten! Op elk belangrijk punt staat natuurlijk een monument, hoe Frans!
Onderweg bezochten we verder een museum waar een Normandische impressionist zijn werk toonde, even natuur en geen oorlog op mijn netvlies... De tweede nacht sliepen we in een heus manoir (landhuis) in een gigantische slaapkamer, zijnde chambre d'hôte. Charmant!
We sloten onze trip af met een rondleiding in het Livarotmuseum/annex fabriek waar de beroemde AOC Livarot/Neufchatel en Pont L'évequekazen gemaakt worden. Interessant, smaakvol ;-) en leuk om met de kookcursisten te bezoeken!
Nu weer lekker thuis in eigen tuin...

To bee or not to bee...

2011-09-25T23:15:00.001+02:00

Vandaag een leuke zondag gehad.
De zanggroep is gisteren weer vertrokken na een fantastische week hier! Het huis is nu weer schoon, de was gedaan, iedereen weer veilig thuis...
En Ton en ik horen nog steeds de liedjes die gezongen werden en neuriën ze...dus echt helemaal vertrokken zijn ze voor ons nog niet...
Vandaag naar het fête de l'abeille geweest, een feestelijke eco-expo met alles over bijen, leuk en interessant. Bijzonder vond ik de kunst-bijenkasten, allemaal verschillend beschilderd. Die zal je toch in je tuin hebben staan, mooie objecten!
To bee or not to bee....

Herfst-equinox

2011-09-21T15:22:00.004+02:00

De oogst is grotendeels binnen en de tijd van de zomerse expansieve groei lijkt ten einde te komen. Ik zie het in de moestuin aan mijn slakropjes en de courgettes die nauwelijks meer groeien... Jaap Voigt (in zijn boek: leven en werken in het ritme van de seizoenen) zegt hierover: 'de tijd van naar buiten gerichte groei loopt af en komt tot stilstand. In de natuur is het nu de tijd voor rijping'. Groei naar binnen, innerlijke groei? In de tuin zie ik zie zaaddozen en bessen om me heen... Voor mezelf en mijn eigen rijping zou ik dit willen vertalen als: terugblikken op de zomer, wat was waardevol en wil ik 'bewaren' en herhalen in een volgend seizoen? Wat mag verdiepen en dus stilte en rust krijgen in de herfst en winter om rijker en wellicht in een andere, meer passende vorm in het voorjaar weer te voorschijn te komen? Wat mag afsterven - als zijnde van dienst geweest - en nog voedsel te zijn voor een volgende generatie? Een generatie van gedachten, gevoelens, visies...
Gelijkenis in de tuin: De oude, verhoute staken van de klimroos (die dit jaar geen bloemen meer droegen en dood en functieloos leken - zijn de hele zomer de onzichtbare dragers geweest voor het nieuwe wildgroeiende grut, wat zichzelf nog niet zo goed overeind kon houden... Zo zie je maar...

23 september is in 2011 de dag waarop de dag en nacht op zowat elk plekje van de aarde even lang is: de equinox, beter gezegd, de herfstequinox.
Vanaf die dag gaan we echt richting winter met als volgend punt de zonnewende op 21 december.
Die stilstand, die vertraging lijkt haaks te staan op alle opstartactiviteiten deze maand...Maar Jaap zegt hierover: 'doe dit rustiger en trager dan je in de zomer gewend was. Werk gestaag maar in alle rust door'.
Het is mijn voornemen om met dit blog zijn boek te 'volgen'. In het voorjaar is dit goed gelukt en was ik me bewust van de ritmen om me heen in de natuur en afgeleid daarvan in mezelf. Soms schreef ik daar ook over. Tijdens de zomerdrukte heb ik hier geen tijd voor gemaakt, wat klopt volgens zijn ritmen, grappig! Nu pak ik het weer op.
Na de drukte en het naar buiten gericht zijn in het verzorgen van alle gasten, nu dus eerst vertragen...Mijn geest en lichaam hebben daar ook écht behoefte aan!

Dagpauwoog op de sedumplant...

2011-09-19T09:15:00.001+02:00

Terwijl ik bij de vijverborder aan het schoffelen was en steeds dichterbij de bloeiende sedumplant kwam, bleven er maar vlinders komen en gaan daar. Maar ook hommels en bijen vliegen tijdens de bloei af en aan voor de laatste mogelijkheid om nectar te verzamelen. En wat ik ontdekte over deze plant op internet: schildpadden zijn verzot op het sappige en malse blad van dit vetkruid!
Op geen enkele manier gestoord door mijn aanwezigheid gingen de vlinders druk door... Voor mij de kans een foto van ze te kunnen nemen... Prachtige herfstplant overigens die Sedum spectabile (wat ook prachtig betekent). Mooi in de tuin én in de vaas met zijn grijsgroene dikke blad.

Zangweek van start!

2011-09-18T22:19:00.000+02:00

Vanavond is de zangweek begonnen en na het gezellige aankomstdiner kwamen spontaan de ideeën omhoog om alvast samen een Frans dranklied (Tourdion) te oefenen. Ton en ik zongen ook mee. Dit is zo'n moment wat op mijn netvlies blijft staan en waar ik even over wil schrijven...

Een uur daarvoor nog vreemden voor elkaar en 'geland' en lekker samen gegeten, vinden ze elkaar meteen in de muziek en gelijk vierstemmig!
Terwijl ik mijn partij zo goed en kwaad als mogelijk probeer mee te zingen (kan geen muziek lezen), met alle glazen van het diner nog lekker rommelig op tafel, klinkt het lied mij al fantastisch in de oren. Wild plan is nu om het a.s. woensdag - als we gezamelijk een bezoek aan de Cidrerie gaan brengen - het lied daar zullen zingen. Wie weet?
Op dit moment wordt er volop gezongen in de woonkamer en klinkt ook de piano in het atelier, waar iemand even een partij alleen oefent voor morgen...wat een heerlijke sfeer!!

Frans denken...

2011-09-16T22:33:00.001+02:00

Met de komst van een nieuw najaarsseizoen is het tijd om me in de Franse lessen te storten. Afgelopen jaar heb ik een jaartje over geslagen...maar gemerkt dat ik dan veel franse woorden 'verlies'. Wat ik wél doe is Franse tijdschriften lezen, omdat ik dat leuk vind (m.n. over de franse keuken en oude huizen opknappen) en dan tegelijkertijd mijn woordenschat vergroot...
Zo las ik in Le Gourmand over een speciaal soort mozzarella wat ze hier gebruiken om te cuisineren (koken), dus niet rauw te gebruiken voor in de salade. Cuisineren, ik wist gelijk wat ze bedoelden maar kon toch de eerste paar seconden niet op het Nederlandse woord komen. Eventjes maar, en tóch een teken dat ik gaandeweg meer in het Frans aan het denken ben...
Zo ook op de rommelmarkt waar ik altijd op zoek ben naar blauw-wit serviesgoed. Ik zag alle kleuren van de regenboog maar geen blauw-wit tot op het laatste kraampje...Ah, OUI BLEU, zei ik blij in mezelf!!!
Ik schrok ervan, hé, ik denk bleu i.p.v. blauw...
Afijn, nu weer wekelijks converseren op privé-les en via internetlessen de rest bijspijkeren...echt een activiteit voor najaar en winter! Heerlijk, die afwisseling.

Jawel, Delfs blauw!

Pompoenen gerooid!

2011-09-14T21:50:00.001+02:00

De steeltjes zijn uit/ingedroogd en vertonen scheurachtige kerfjes, nu kunnen ze geoogst worden. Ze zijn klein gebleven maar het zijn er wel 12! Ik denk dan in twaalf schotels, soepen, salades, hmmm. Ik ben gek op pompoen, met name op de speciale zoetheid ervan. Kan me helemaal vervuld voelen van zo'n soepje, warm, kruidig, zoet. Er staan ook nog zes grote selderijknollen in de moestuin. Daar zijn heerlijke vegetarische gerechtjes van te maken, dus koester ik ze nog even op dat plekje. Een onderschatte wintergroente overigens!
Verder eten we nu volop van de paarse spekstokbonen / sperziebonen, die overigens felgroen worden als je ze kookt. En ze zijn héérlijk!

Recept pompoensalade: rooster grove pompoenstukken in de oven met olijfolie, peper, zout en knoflook en rozemarijn tot ze beetgaar zijn. Maak een blik kikkererwten open en giet af en spoel ze even om met koud water.

Leg in een slaschaal een laag rucolablaadjes, daarop de kikkererwten, dan de pompoenstukken en vervolgens een verkruimelde geitenkaas. Overgiet met een dressinkje van olijfolie, mosterd, p+z, beetje azijn....en smullen maar!

On top...

2011-09-13T23:09:00.000+02:00

Need I more to say?

Champignons?

2011-09-11T15:13:00.000+02:00

Eergisteren schreef ik dat de herfst zichtbaar aan het worden is en vandaag zag ik een groepje paddestoelen achter de schuur waar ik zeker van weet dat ze er twee dagen gelden nog niet stonden...wat groeien die dingen hard!!

Over champignons gesproken...hier is dat de verzamelnaam voor alle paddestoelen. In oktober gaan we ze weer zoeken en dat zijn dan voornamelijk cèpes (eekhoorntjesbrood) en pieds de moutons (heten in NL ook zo). Wie cantharellen vindt mag van geluk spreken...Maar cèpes kun je hier plukken in kilo's tegelijk. Meestal zijn ze heel groot dus dat gaat snel. Zelf vind ik pieds de moutons een veel fijnere smaak hebben, maar die zijn dan ook moeilijker te vinden. Jean-Marc - bij wie we ons haardhout kopen - kent de goede plekken in het bos van Bellême en wijst die 'bij benadering' aan. We hebben ons laten vertellen dat dat bijzonder is, omdat ze dat meestal niet willen verklappen. Veel hebben we er daar niet gevonden dus of het waar is...? In de kookweek van oktober gaan we weer champignons plukken en gezamenlijk klaarmaken. Ik maak nu alvast een speurtocht naar nieuwe recepten met de verschillende paddestoelen...om in de stemming te komen! En ga morgen bij het postkantoor een gratis paddestoelenwijzer halen, zodat ik ze nog beter kan herkennen. Overigens kun je met je buit paddestoelen naar elke apotheker in het dorp om ze te laten checken op eetbaarheid...dus mis kan het niet gaan!

Salut zwaluwen en zomer!

2011-09-09T22:26:00.000+02:00

Gisteren zagen we vroeg in de ochtend een grote zwerm boerenzwaluwen boven het huis cirkelen. Ze maakten de indruk dat ze zich aan het verzamelen waren voor de grote reis zuidwaarts. Als er nog eentje in onze schuur was achtergebleven, moest ie nu wel héél snel inpakken en wegwezen... Nog even een kleine pauze op de telefoondraden en dan klaar voor vertrek!

Een mooi gezicht die vogeltrek en tegelijkertijd zó de opmaat voor de herfst. Alhoewel het hier nog heel behaaglijk is qua temperatuur en ook zonnig (vandaag buiten gelunched en gegeten) gaat de wingerd toch langzaam richting rood en zien we meer bessen dan bloemen in de tuin. We snoeien nog veel fruitboom-uitlopers bij, eten een van de laatste slakropjes uit de tuin, hebben nog snel wat aardbeiplanten voor volgend jaar in de aarde gezet... kortom toch wel beetje afscheid van de zomer.

Appelig...

2011-09-06T20:45:00.001+02:00

Toen ik met mijn vader - die hier nu is - een rondje door de tuin maakte, zag ik dat de appelbomen wel héél zwaar 'overhingen' met appels. Ook alle (te) lange takken hingen vol. Niet onverwacht natuurlijk na het mooie voorjaar met zijn uitbundige bloesems! In de boomgaarden om ons heen zag ik al dat de boeren met stokken de volle takken ondersteunden tot er geoogst kan worden...

Voor het zover is nog even aan het werk in de boomgaard: ik heb de lange takken zonder appels (en ook sommigen mét) gesnoeid, zodat ik er weer een beetje onderdoor kan kijken en lopen. Onder de boom lag het al vol met afgevallen appels maar nu - door het aanraken met snoeien - lag het helemaal vol, mooi vers en aangedaan en verrot door elkaar.
Ik heb in ieder geval één grote mand vol geraapt met goede appels om te verwerken en de rest is voor de wespen en mag vervolgens de grond onder de boom gaan verrijken.
Het verwerken ging als volgt: wassen, rotte plekjes eruit, in stukken (checken op wormen) en vervolgens de extracteur in. In principe kunnen de wormen mee de pan in, maar dat is me toch te landelijk...

De extracteur is het apparaat rechts hiernaast, waar in de onderste pan water kookt en via stoom appelsap (2e pan) uit de appelstukjes (3e pan)stoomt. Het gewonnen appelsap stroomt - gepasteuriseerd door de hitte - door een slangetje de fles in. De drie flessen zijn alledrie verschillend van kleur en dus zoetheid, leuk!
Wat achterblijft is appelpulp - die ik via een passeerzeef ontdoe van schil en klokhuizen en -waarvan ik met toevoeging van water, suiker en kaneel nog heerlijke appelmoes maak. Rond 17 uur ben ik begonnen, 21 uur waste ik - behoorlijk appelig - de laatste pan af.
11 potten appelmoes rijker (wintervoorraad geheel op peil) en al 3 flessen zelfgeperst appelsap. Het viel me nog tegen hoe lang het duurt en hoe weinig appelsap er via deze manier uit de appels komt. Doe ik nooit meer. Professioneel laten persen is dus verreweg de beste methode!
Ik kijk hier zo blij omdat ik na 15 kg schoonmaken met het allerlaatste vergiet gesneden appels sta...

En wat vanmiddag nog op de grond onder de appelboom lag heb ik getransformeerd tot voedsel wat nu in de koel - en voorraadkast staat. Daar ben ik trots op! Je kunt hier met recht van de grond eten en de herfst mag komen! Alhoewel het hier gisteren nog zomers warm was in de tuin, heerlijk!

Stormschade te gelde gemaakt

2011-09-01T21:25:00.000+02:00

Ook hier in de afgelopen weken fors onweer en storm gehad en dus afgerukte takken. Ik had er die nacht wel zorgen van want we hadden een stel kampeerders en die zag ik in mijn verbeelding ‘opstijgen’...wat gelukkig niet gebeurd is.

Het is nog geen automatisme geworden voor ons om dan zo’n volgende dag de bomen te inspecteren...Vaak komen we er dan later bij toeval achter en heeft de desbetreffende boom een grote wond opgelopen, waardoor hij kwetsbaar wordt voor ziektes. Tot nu toe hebben we geluk gehad en heelde de bomen zichzelf, met als enig overblijfsel een misvorming. Nu waren we er op tijd bij omdat het zo in het zicht hing. Het ging om een forse tak van de grauwe abeel, althans dat vermoeden hebben we na een speurtocht op internet en in de verschillende boeken.

De tak is nu mooi recht afgezaagd, zodat de wond beter geneest, en de rest verwerkt tot brandhout voor over 2 jaar.

Je ziet, er is hier altijd werk in en om het huis...

Haricots verts, peren en appels!

2011-08-31T00:11:00.000+02:00

Als ik niet oplet loop ik de lekkere Franse boontjes mis! Voor het eerst in mijn leven oogst ik mijn eigen haricots verts en wist niet dat ze zo verstopt hingen achter de grote hoeveelheid bladeren. Ik had al een aantal keren gecheckt of er wat te plukken viel maar op de verkeerde plaats...vandaar. Nu hangen er opeens wel hele grote...maar evengoed lekker.

Hoe sappig en lekker zijn nétgeplukte bonen vergeleken met die van de groenteboer. Echt een goed zichtbaar (knakken en het water spat in het rond) én proefbaar verschil. Dat heb ik niet bij de bietjes, waar iedereen zo over roemt...

De perenboom verrast ons dit jaar ook enorm, want nu eens geen drie onooglijk, misvormde peren maar een boom vol, twee jaar na zijn grote snoeibeurt, waarvan hij kennelijk op kracht moest komen. Ik denk dat er wel 50 - 75 peren aanhangen, dus een kilo of 10 - 15. Welk ras, ik zou het niet weten. Stoofpeer of handpeer, mwah, ziet er uit als handpeer. Wie ze herkent, kan het mij misschien vertellen? Ze zijn geelgroen, sommigen al met een mooie rode blos, maar nog wel keihard... Poire William?

Ik ben wel trots, hoor, op al die verse producten uit eigen tuin. Naarmate ik meer seizoenen intens beleef hier in Normandië en de bomen kaal, uitlopend, met bloesem en uiteindelijk met vruchten zie, besef ik des te meer hoe mooi de kringloop is en wat een overvloed er in de natuur is. En ook: wat een energie er nodig is (van de natuur en van ons) om de bomen goed te onderhouden en de opbrengst allemaal goed te verwerken.

Vorige week stond de tweede mand met een kilo of zeven reeds gevallen appels bij de achterdeur. Ik moest ze verwerken maar vond er echt geen tijd voor. Sommigen werden al bruin en steeds moest ik ze voorbij lopen... C’est ça. Marja - die een week hielp bij ons - kon het niet over haar hart verkrijgen ze te laten staan en heeft in de dagen erna de enkele goede alsnog geschild en hebben we er nog een grote Tarte Tatin van kunnen bakken voor de Taichigroep...

Ik weet dat er nog zeker 10 manden gaan volgen...dus til er niet meer zo zwaar aan, maar jammer is het om ze te laten rotten!

We kijken dus uit naar de appelpersdag in oktober, waar we hopelijk al onze appels weer tot appelsap kunnen laten verwerken. En dan nu maar hopen dat de muizen ‘meewerken’ en – als we de appels geraapt en geplukt hebben – ze tot die datum met rust laten. Vorig jaar hadden we ze op de werkzolder op kranten gelegd en waren ze tóch aangevreten. In plaats van er gewoon een aantal op te eten, hadden ze van elke appel een klein hapje genomen. Gemeen, toch?

Ik heb er dan ook toenemend minder moeite mee als de kat er weer een paar verschalkt...

Ook dat is de kringloop.

Aumônière

2011-08-28T21:07:00.000+02:00

Gisteren na drie weken 'zorgen & koken' lekker zelf uit eten geweest! Zowaar een moderne brasserie gevonden in het stadje verderop, Mortagne, met hedendaagse gerechten op de kaart. Dat is heel bijzonder voor ons zo op het platteland. Ze hadden zelfs vierkante borden, oh lala...
Als toetje wilden we een aumônière bestellen, spannend, omdat we niet wisten wat het was. Even snel opzoeken in het woordenboekje op mijn telefoon lukte niet...onbekend woord. Aumônière blijkt buideltje te betekenen. Als toetje is het een abrikoos waar de pit vervangen wordt door een suikerklontje en die in een driehoek van zandtaartdeeg gebakken wordt in de oven. Vervolgens wordt hij geserveerd met een abrikozensaus met gemalen amandelen, hmmm
De historie - thuis even opgezocht in mijn La Rousse - vertelt nog het volgende: het dessert kreeg deze naam omdat het de vorm heeft van een buideltje dat men aan de gordel droeg voor het geven van aalmoezen...
Lekker was het!

Japan in eigen tuin!

2011-08-26T09:56:00.000+02:00

Deze week is het motto: TAICHI! Heel apart is dat we ook jonge deelnemers hebben. Natuurlijk hebben ze de lessen het liefst buiten in de tuin. Waar ze maandag ietwat onwennig - want beginners - hun bewegingen leerden van Leo de Taichileraar, zie ik ze nu (donderdag) alles steeds vloeiender en met veel concentratie én afgestemd op elkaar uitvoeren. Als ik in de keuken op mijn PC de pas geschoten foto's met ze terugkijk, zijn de oe's en ah's niet van de lucht... Uit bewondering voor zichzelf (Jeetje) en soms klinkt het ook heel even vanuit een beetje afkeer ..."Moet je mij daar nu zien"... Maar oefening baart kunst...

Een cidertje tussendoor is ook niet verkeerd

Naast de Taichilessen in de ochtend en middag wordt er Chi-gewandeld en ook lekker 'zomaar' gewandeld naar de Salon du Thé voor een taartje...of leest men een boek in de tuin. Er heerst hier deze week een gezellige, lekker ontspannen sfeer. Marja, die ons helpt in de keuken en verzorging, is ook actief in de tuin en brengt tussendoor 'even' een hele border op orde. Wauw!
Wat wil een mens nog meer? Drie Taichideelnemers tonen hieronder hun Japanse kleding die ze meebrachten en waarin ze hier graag lopen.
Ik hoef niet op vakantie, ik heb Japan in eigen tuin! Superleuk!

Win win

2011-08-25T15:31:00.001+02:00

Afgelopen zondag lekker weer een rommelmarkt bezocht en wel in eigen dorp!
Het was Jaarfeestdag in Bellavilliers. Dat begint met een H. mis (vaak met doop), waarbij tot slot iedereen wordt getrakteerd op een plak brioche (zoet brood), uitgereikt bij het verlaten van de kerk. Daarna worden bij het herdenkingsmoment (naast de kerk) de doden herdacht uit de eerste Wereldoorlog. Dan barst het feest los: bier, wijn, patat en worst en iedereen de vide-greniers (rommelmarkt) op. Tussen de normale rommel zag ik ook veel mooie dingen: een oude spiegel, een rol heel antiek behang (om oude kast van binnen te behangen), heel oude postkaarten, een kinderboekje (heel goed voor mijn Frans) en een oude zinken emmer. Allemaal gekocht! De boer waarvan ik de emmer kocht had al een aantal glaasjes op en noemde volgens mij uit pure ballorigheid de prijs van 5 euro. Ik vond het een prima bedrag en ging erop in. Zijn dag kon niet meer stuk. Nog even en hij had lachend met zijn handen op zijn knieën geslagen: 5 euro voor mijn oude emmer, die is gek! Dat bedrag is veel voor een boer hier.
Maar ik ben heel blij met mijn mooie emmer voor in de tuin, dus dat was met recht een win-winsituatie!

De kleine dingen...

2011-08-22T10:06:00.000+02:00

In La Perrière - het kunstenaarsdorp 6 km bij ons vandaan - staan veel mooie oude huisjes en dito luiken. In veel ervan zijn galerietjes en ateliers waar de kunstenaars staan te werken. Afgelopen vrijdag bezocht ik er eentje en op de luiken van zijn huisje viel me dit op:

Ze zijn bedoeld om de luiken vast te zetten. Sommigen zijn heel gewoon en recht maar deze is als kleine vrouwelijke torso gemaakt. De kleuren zijn zo mooi gepatineerd geraakt en heel leuk als schilderobject, in te schilderen in een hoekje van een schilderij bijvoorbeeld.

Saampjes lekker lui...

2011-08-21T16:54:00.000+02:00

Vandaag was een prachtige dag om de lichte eetkamerstoelen onder handen te nemen. Allerlei vlekken van chocola, jam etc erop. Droog en warm, dus snel weer droog na het sopje.
Maar...nog vóór ze droog waren zijn ze ontdekt door ons poezenstel, Jut en Jul!
Zo'n lekker zacht stoeltje in de zon en dan natuurlijk samen. Heel vaak kiezen ze een plekje naast elkaar.

Ze liggen er 'uitgeteld' bij, waarvan is mij een raadsel...

Met kleine Jut moeten we uitkijken, vertelde de dierenarts...Haar dunbehaarde albino-oortjes verbranden snel in de zon. We smeren ze vanaf nu dus in met nivea, factor zoveel...
Het was even wennen, maar nu vindt ze het prima.

Daarna verder met slapen en hangen in de keuken...zij wel!

Slot open atelierweek

2011-08-19T22:53:00.000+02:00

Vandaag hebben we de open-atelierweek afgesloten. Met zijn drieën (twee deelnemers en ik) hebben we binnen en buiten heerlijk veel geschilderd in een heel ontspannen sfeer. Geen les maar experimenteren, van elkaar leren, elkaar inspireren én alle tijd hebben voor een schilderij opbouwen...
Kopje koffie en glaasje wijn op zijn tijd, kortom een zalige week!
Net zoals in de andere schilderweken hebben we vanmiddag 'formeel' onze producten van afgelopen week bij elkaar gehangen, nadat we de week doorgesproken hadden in de Salon du Thé in La Perrière (kunstenaarsdorp 6 km van ons vandaan) onder het genot van een koele fles Cider. Ja-ja, noodzakelijk zo'n bespreking ;-)

Omdat ik de anderen deze week gaandeweg heb kunnen laten zien hoe je met de techniek doorschuren en glacis aanbrengen een schilderij laag over laag opbouwt, heb ik besloten rondom deze techniek volgend jaar zelf een schilderweek te organiseren. Verrassend dat dit werkenderwijs ontstond en fijn dat ik dat meteen heb kunnen toetsen aan de deelnemers, want ervaren, eerlijk, creatief en kritisch waren ze!

Een toet van thuis!

2011-08-18T21:46:00.001+02:00

Van vrienden Eveline en Johan - die 60 km verderop wonen - kregen we gisteren een paar kilo aardbeien uit eigen tuin, met het keurmerk: meteen verwerken!
Zo gezegd, zo gedaan. Schoongemaakt en in de keukenmachine ermee. Tralala, aardbeiencoulis zoals dat in keukentermen heet.
Vandaag dus toetje: fromage blanc (kwark) met aardbeien erop.

Puur en heerlijk! Op de foto net zag ik dat het zo wel een héél Nederlandse uitstraling heeft!
Onze 15 net nieuw geplante aardbeien uit Nederland - van paps gekegen - staan te landen in Franse bodem hier... Hopelijk gaan die het net zo goed doen!

Heilige boontjes

2011-08-17T22:47:00.004+02:00

Op 15 mei schreef ik dat de bonen het wat mij betreft konden schudden - want te druk met andere dingen dan moestuin - maar met hulp van schoonzus en nicht (dank, dank) zijn ze toch geplant begin juli. Komt tijd, komt raad. Laat maar niet te laat, want in ieder geval voor 15 juli! Daarna schijnen ze het niet meer te doen...
Ik had haricots verts (Frans sperzieboontje), Nederlandse stokspekbonen (uit het pakket groenten van weleer) en heilige boontjes gezaaid ( ja, ja, die bestaan écht!)
Zij heten vermoedelijk zo omdat op ieder wit boontje een engeltje staat afgebeeld...superleuk.

Na het rooien van de tuinbonen (waarbij ik de wortels van de planten vanwege de stikstofafgift in de grond heb laten zitten) stonden de wilgenstaken meteen klaar om dienst te doen voor deze partij bonen. Lekker makkelijk!
Ze zijn goed aangeslagen en nu - 6 weken later - bijna 2 meter hoog, althans de haricots verts en stokspekbonen. Er zitten al piepkleine boontjes aan, heel schattig!

Het eerste boontje

De heilige boontjes blijven laag (deze braverikken nemen natuurlijk weinig risico ;-)

Stokspekboon "Blauhilde" met blauwe peulen (schijnen lekkerder te zijn...)

Tot zover de bonen...

Pompoenen!

2011-08-15T22:05:00.004+02:00

De pompoenen doen het heel goed dit jaar. Ik heb afgelopen winter van een gekochte biologische pompoen de pitten gedroogd omdat ik hem zo lekker vond en hem daarom wou zaaien. Toen ik die zaadjes eind maart in de kiempotjes had zitten bedacht ik dat als ze niet zouden opkomen ik behoorlijk laat zou zijn met nieuwe te kopen en alsnog te zaaien. Dus geen risico genomen en dat maar meteen gedaan. Nu heb ik twee soorten door elkaar, zou niet meer weten wie welke is. Zelfde kleur, zelfde grootte...Maar minder groot dan vorig jaar. Ik heb ze nu op dakpannen gelegd zodat ze droog liggen (i.p.v. op vochtig gras) en de dakpannen 's nachts de overdag opgeslagen warmte kunnen afgeven aan de vrucht. Verder heb ik ze na 2-3 goede exemplaren gesnoeid zodat alle groeienergie nog naar de vruchten kan. Maar erg groot worden ze nog niet. C'est ca, dan zijn ze maar lekker vlezig en zoet. Pompoenen, je kunt er niet genoeg van hebben! Zo lekker in allerlei gerechten en zo vrolijk en decoratief in de tuin. Je hebt er inderdaad meerdere keren plezier van!

Al weer voorbij...

2011-08-14T23:01:00.000+02:00

De schilderweek is voorbij gevloooogen! Op mijn netvlies staan nog vers alle indrukken en alle schilderijen die deze week gemaakt zijn. Maar zaterdag zijn de cursisten al weer huiswaarts gegaan, jammer! In mijn rondje in de tuin zag ik in de bloemenbak nog een stille getuige: een penseel dat stond te drogen...
Deze week stond in het teken van Impressionisme. Er is geoefend in een Monet, Seurat en tenslotte Gauguin-stijl.

Leerzaam om te zien hoe zij bezig waren, ook voor mij aan de zijlijn. De deelnemers stonden twee dagen lang te oefenen in het landschap weergeven in puntjes (o.a. Seurat): pointillisme, wat hier en daar wat moeite gaf, omdat er grenzen verlegd moesten worden. Je wilt sneller, anders, op je eigen manier, maar het thema is: via gekleurde puntjes.

Maar ... de resultaten waren er dan ook naar! Verrassend prachtig, allemaal! De strobalen om ons heen leende zich natuurlijk prachtig voor dit soort landschapjes, oftewel paysages. Mazzel dat die er nog stonden!
Vrijdagavond hebben we de week met een expositie, een fotopresentatie en een buffet samen feestelijk afgesloten, heel erg leuk en gezellig. Wat een voldaan gevoel dat we weer zo kunnen terugkijken op deze week!

Vandaag op de rommelmarkt in Bellême nog wat spullletjes gevonden - ook gestippeld - die ik cadeau kreeg van een lieve deelnemer, die nog even was gebleven...een superleuk aandenken, vandaar dit laatste stilleven...

Quelle bonheur!!

2011-08-10T18:11:00.001+02:00

De schilderweek is hier in volle gang. Vanaf maandag zaten de deelnemers al stoer in de tuin te schetsen, toen ik het binnen veel behaaglijker vond... Onze oude stal - inderdaad een héérlijk schilderobject - is dus 10 keer geschilderd, ieder in eigen stijl.
Hier alvast een voorproefje...

Foto van de stal

Impressie van cursiste

Is dat niet mooi al? Ik voel me zooo gelukkig met al die creërende mensen om me heen, met het atelier vol schildersezels met allerlei werk erop, met schilderende mensen in de tuin en aan tafel gesprekken over schilderen etc.

Toen ik vanmiddag tijdens de lunch liet vallen dat we voor onze luiken een andere tint grijsblauw hebben uitgezocht moesten de kleurkaarten meteen op tafel komen en lieten zeker zeven deelnemers hun ideeën daarop los...heerlijk. Schilders en kleur, onlosmakelijk en diep met elkaar verbonden!

Pony’s in de boomgaard...

2011-08-08T22:30:00.000+02:00

Bij de buren wordt een kinderkamp gehouden en een van hun gebruikelijke uitjes is dan om met de kinderen op de pony’s naar ons toe te wandelen, met zijn allen limonade en cake in de tuin te drinken en te eten en dan weer terug te lopen. Hoe eenvoudig kan iets leuks doen zijn? Tijdens onze versnaperingen deden de pony’s zich te goed aan eigen lekkernijen: de appels en peren die reeds op de grond lagen in onze boomgaard.

Van gekkigheid wisten ze niet hoe snel ze al dat lekkere groene gras en fruit allemaal konden opeten en tijdens dat rondrennen in de boomgaard ritsten ze met hun zadelknop nog meer fruit van de bomen.

We zijn in het paradijs beland... moeten ze gedacht hebben.

Omgekeerde wereld!

2011-08-06T21:58:00.000+02:00

Die goeie 'oude' Foppe is maar naast Jut en Jul gekropen in de veel te krappe mand die hij ooit als pup heeft gehad, zo'n 15 kilo geleden! De poezen nemen steeds vaker bezit van zijn mand en zijn kleed...

Foppe is toch wel een lot uit de loterij, zoooo'n lieve hond. Er komen en gaan allerlei mensen, soms ook met andere honden en hij is er altijd blij mee. Enthousiast over iedereen, altijd in voor spelen met de bal of een lekker stukje lopen. Het maakt hem niet uit of er een andere hond of poes uit zijn bak eet, Heel, heel soms gromt hij even als in het volle spel zijn speelmaatje net even eerder bij 'zijn' bal is, maar nooit serieus. Foppe is ook een prater, wat je vaker van stabijen hoort.'s Morgens bij het weerzien loopt hij altijd gezellig te murmelen tegen ons. Van hem kun je echt zeggen dat hij nooit en te nimmer chagerijnig is. We zijn gek op hem!

Yoga spirit!

2011-08-04T22:41:00.000+02:00

Vorige week hebben we hier een Yogagroep gehad met veel leuke Yogalessen, o.a. in de tuin. Gelukkig maar dat het weer goed was!

Tussen de Yogalessen door was er voldoende tijd andere dingen te doen, zoals samen wandelen (dichtbij of ver), naar de Salon du Thé voor een heerlijk kopje thee met zelfgebakken taart, een tripje naar Chartres met zijn mooie kathedraal, luieren en lezen in een zonnestoel in de tuin, franse inkopen doen in de supermarkt voor thuis...
Wij op onze beurt genoten van het koken voor deze groep en de tuin hielp ons daarbij. Al een heleboel appels en pruimen dienen zich aan en Leontine en ik maakten hier heerlijke taarten van als toetje. Nog lekkerder was het om die op te eten bij het vuur 's avonds, echt heel gezellig!

Kortom, we hebben ons allemaal weer goed vermaakt, men genoot van de maaltijden en zo te lezen in het gastenboek ging iedereen heel 'gevuld' (en soepel !)huiswaarts. Na een paar daagjes voor onszelf bereiden we nu weer monter de komende schilderweek voor...opruimen en schoonmaken, een weekmenu kiezen met bijbehorende boodschappenlijst, vervolgens groots inkopen, de wekelijkse strijkmarathon doen en af en toe ook lekker luieren, hoor! (en een kort blogje schrijven)

Boiler-alert!

2011-07-28T09:56:00.001+02:00

Tijdens de vorige groepsweek werden we in de steek gelaten door de electriciteit (hoofdschakelaar kapot) wat wel wat inventiviteit van ons vroeg want het gebeurde op 14 juli, de dag waarop zowat elke fransman vrij is...
Deze week zit 'water' ons in de weg, want plots ging vandaag een van de boilers ernstig lekken en 'overkoken'...Wat een geluk dat ik er langs liep en het geluid daarvan opmerkte. We zijn met zijn drieën een paar uur bezig geweest om de lekkage zoveel mogelijk op te vangen, de 200 liter water eruit te laten lopen en er een andere boiler neer te hangen.
Die hadden we in voorraad, ja eerlijk!
Afgelopen Kerstmis dachten we al dat hij er mee gestopt was omdat hij het water niet meer verwarmde, maar dat was loos alarm, dat zat 'm in de electricité. We hadden uit voorzorg toen meteen een nieuwe gekocht. Nu bleek dat dus erg handig! De Yogagroep genoot vandaag van een programmaloze dag en waren allemaal de hort op. Zij hebben dus niets gemerkt van alle commotie en kunnen morgenochtend weer zo onder de douche stappen. Onze vrije dag ging een beetje de mist in met deze tegenslag.

En jammer dat we nét nieuwe vloerbedekking hadden gelegd daar...

Als theelepeltjes in hun mand...

2011-07-27T20:02:00.000+02:00

Jut en Jul slapen heerlijk samen in de puppenmand van Foppe, een mooi tussenmaatje waar twee katten goed samen in kunnen liggen. En hier dus als theelepeltjes...

of op schoot bij deze of gene, ook altijd heerlijk!

Een kanjer van een hulp!

2011-07-25T16:15:00.000+02:00

Gisteren is de Yoga-Ayurvedaweek van start gegaan. Afgelopen donderdag is onze 'hulp' Leontine al gearriveerd per trein en hebben we samen allerlei voorbereidende klussen gedaan zoals een tafel schilderen, zitbanken lakken, badkamerdeuren schilderen, heeel veeeel boodschappen gedaan... En nu staan we samen in de keuken en kokkerellen we wat af. De crème bruleé van gisteren was helaas mislukt (wat is dat toch moeilijk!), maar we zijn niet zomaar van de wijs te brengen dus toverden we een mooi kaasplankje er voor in de plaats...
Het hoofdgerecht :Coq au vin, viel zeer in de smaak bij de gasten...

Kortom: gezellig en heel veel lol in de keuken!

Taichi op La Sauvagère

2011-07-17T17:32:00.001+02:00

Afgelopen week is er volop Taichi beoefend in ons atelier maar merendeels in de tuin, wanneer het weer het toeliet. Een héérlijke - en toch overwegend zonnige - week met leuke deelnemers, een fijne sfeer en steeds prettig zacht en harmonieus bewegende mensen om ons heen!

Tussen de lessen door was er tijd voor ontspanning, lezen in de zon, hangmat, samen een cidertje drinken en tenslotte samen aan tafel.

Op 14 juillet (viering van de bestorming van de Bastille)
aten we zoals zovele Fransen: moules et frites!

De deelnemers gingen allemaal heel ontspannen en tevreden huiswaarts of..verder op vakantie. Wij hebben nu een weekje vrij en bereiden ons dan weer langzaam voor op de Yogaweek die volgende week zondag van start gaat.

Boomspiegel gemaakt

2011-07-12T16:58:00.000+02:00

Vorige week hebben we er weer een boomspiegel bijgekregen, nou ja, gekregen...

Vader Piet is de drijvende kracht achter deze activiteit! Elke keer als hij op bezoek komt, krijgt een boom van hem zo'n mooie spiegel. Waarom? Gras neemt veel voeding en vocht weg voor de boom. Kale grond die je vervolgens bemest met pasgemaaid gras (mulch) of compostgrond geeft de boom veel voeding. Mijn vader zegt dan: let maar op, daar gaat hij van juichen!
Onder het mom van: voed de aarde en de aarde voedt jou.
En dat doet hij wederom dit jaar ... met heerlijke pruimen!

Roseval aardappelen geoogst!

2011-07-11T12:03:00.000+02:00

Toen mijn 85-jarige vader vorige week bij ons op de boerderij was hebben we samen een partijtje Roseval aardappelen geoogst, zie hier...

We hebben ze niet aangepland in het voorjaar, maar enkele aardappeltjes van vorige jaar zijn per ongeluk in de grond blijven zitten. Die kwamen dit voorjaar natuurlijk op. Aangezien ze de twee jaren eropvolgend niet op dezelfde plek mogen staan i.v.m. aardappelziekte hebben we de 7 plantjes maar 'even' in een bak geparkeerd... Daar werden ze ruim een meter hoog! Deze ervaring leert ons dat Roseval het daar ( = 1/3 compost, 1/3 aarde en 1/3 vermiculiet) dus veel beter doen dan in de volle grond bij ons, wat klei is. De opbrengst was groot en het zijn veel mooiere en grotere aardappels dan vorig jaar.

Gisteren hebben we ze gegeten, geroosterd met knoflook en rozemarijn, naruurlijk ook uit eigen tuin. SMULLEN was het!

De diergaarde...

2011-07-08T23:23:00.001+02:00

Poesje Jut is nu anderhalve week bij ons en het is een feest om te zien hoe vaak ze speelt met Jules, die zich min of meer over haar ontfermd heeft en ook zijn levendigheid weer terug heeft. Ze dollen veel samen, klimmen de boom in (natuurlijk te hoog, help hoe moet ik nu terug??) en ook in huis is het elkaar schoonlikken en liefst ook samen op schoot bij mij. Uit plaatsgebrek gaat Jut dan maar een beetje boven op Jules liggen....ik heb dan een torentje kat op schoot en alles spint (en ik erbij :-)
In het begin kroop Jut regelmatig weg tussen de droger en de vriezer (6 cm). Ze had dit als schuilplek. Toen ze dit gisteren weer probeerde zat ze plots klem, teveel gegroeid! Je had haar reactie moeten zien, ze begreep er niks van...
Foppe heeft bij al dit kattenplezier een beetje het nakijken. Wel is hij erg lief naar haar. Hij blijft even stilstaan als ze onder hem doorrent en geeft haar regelmatig 'neusjes'.
Het is 's morgens al een hele diergaarde bij het eten geven, ieder op een aparte plek. Want je begrijpt dat Foppe constant zijn oog heeft op de volvette catmilk!

Op dit moment hebben we veel sprinkhanen, veel kleintjes en af en toe een grote. De poezen hebben het druk met vangen en opeten. Ondanks dat Jut ze als een soort speeltje ziet (denk ik) , loopt zij er toch al grommend mee naar binnen. Prooi gevangen! Maar zij is toch nog te onhandig om zo'n wild springend diertje te verorberen. Mazzel voor die sprinkhaan...

Dit was wel een hele grote, brrrr

De komst van Jut de poes!

2011-06-30T22:29:00.001+02:00

Gisteren hebben we Jut, onze nieuwe kleine poes, gehaald uit het nestje bij de buren. We werden gebeld dat we moesten komen omdat ze was 'uitgebroken' en reeds op het erf liep, dus heel erg toe aan de wijde wereld ingaan... Zo gezegd, zo gedaan.
Van tevoren hebben we een bakje melk en brokjes klaargezet en de kattenbak (in een aparte kleine ruimte) zodat ze bij aankomst meteen zou weten waar haar nieuwe 'thuis' is.
Ze acclimatiseert bijzonder snel, gisteravond zwierf ze al door het hele - grote! - huis.
Haar eerste slaapje deed ze in mijn bergschoen! Hier wordt ze net wakker.

Het zelf drinken van een schoteltje leek nieuw voor haar, maar dat had ze ook snel door. Toen de kennismaking met de andere huisdieren...Foppe snuffelde wat en accepteerde haar meteen. Jules (andere kat) moest eerst een dag blazen voordat hij voor haar piepende charmes viel...Heel aandoenlijk en mooi om te zien hoe zo'n kleine poes zonder terughoudendheid een blazende kat nadert. Toch ook voorzichtig - dus niet naïef - maar onbevangen zoekend naar nabijheid (Je bent toch van mijn soort??) en erbij willen horen en willen spelen... Jules joeg en sloeg haar in eerste instantie weg. Ze reageerde erop met een speelse houding, beetje uitdagend zelfs.
Fantastische overlevingsvaardigheid toch? Want Jules ging schoorvoetend om en na een avond rende ze samen rondjes om het kookeiland! Het begon met een neusje geven... en langzaam zagen we Jules smelten. (We zorgen natuurlijk wel dat de anderen er baat bij hebben dus krijgen zij ook wat lekkers als we Jut eten geven, nog 3 keer per dag.)
Terwijl ik naar dat spannende naderingstafereel keek realiseerde ik me dat we eenmaal opgroeiend (als mens dan) bijna allemaal negatieve gevoelens hebben ontwikkeld bij weggestuurd worden, bang zijn niet geaccepteerd te worden en er niet bij te horen, dan geen initiatief meer durven nemen etc.
Zo'n klein ding kent dan geen enkele schroom om alles in de strijd te gooien, nog niet gehinderd door dat soort ervaringen...tabula rasa in optima forma en heel leerzaam en mooi om te zien!
Ze is de zachtheid en vrolijkheid zelve dus jullie begrijpen: we genieten ons hier te pletter!